‫بزن بریم.
‫بوم. جدی بریم.
‫[جولیان اشنابل، هنرمند و فیلم‌ساز]
‫این رو داشته باش. ‫خودم درستش کردم.
‫- وایستا، بذار ببینم. ‫- آره بابا.
‫من که حتی نمی‌دونم ‫قراره باهاش چیکار کنم.
‫[جلسه پرسش و پاسخ با کارگردان ‫جولیان اشنابل و جیسون موموآ]
‫جز اینکه بزرگترین طرفدارشم.
‫حاضرم. اومدم.
‫شاید بهتر باشه کلاهت رو ‫توی سالن برداری گنده‌بک.
‫آره، برمی‌دارم.
‫این فیلم زندگیم رو دگرگون کرد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫اون سالی که اومد شونزده سالم بود.
‫الان چهل و پنج سالمه.
‫اولین بار که دیدیش ‫شونزده سالت بود؟
‫وقتی اومد؟ آره.
‫الان نسخه سیاه و سفید ازش دادن.
‫قبلا رنگی بود؟
‫- آره. ‫- چه باحال.
‫وای. واقعا در زمان و مکان مناسبی...
‫قرار گرفتین، قبول دارین؟
‫تو آدم معروفی هستی؟
‫آره. این آقا که جلوم نشسته ‫فیلم رو ساخته.
‫آره، کارگردانشه.
‫من تا حالا آدم معروف ندیده بودم.
‫من هم تا حالا کسایی رو ‫به خوش‌شانسی شما ندیدم.
‫داریم فیلم باسکیا رو توی سینما می‌بینیم.
‫می‌بینی چه خفنه؟ خیلی خفنه.
‫تعداد کمی آدم راه دادن،
‫و همه‌شون باحال‌ترین آدم‌های دنیان.
‫حرف نداره.
‫یه چیزی بود که الان...
‫از بین سوال‌ها متوجه شدم...
‫به نظرم با این صحبت کن.
‫گمونم صدام می‌رسه. نمی‌رسه؟
‫همچنان با این صحبت کن.
‫به نظرم خیلی دراماتیکه. ‫خیلی‌خب. داشتم می‌گفتم.
‫من برنامه تلویزیونی ساختم،
‫نویسندگی و کارگردانی و... ‫هر کاری بگین کردم.
‫تا اینجای زندگیم همه کار کردم ‫و کاملا ازش راضی بودم،
‫ولی الان نیستم، ‫چون عین نقاشی کشیدن نیست.
‫ایشون چهل پنجاه سال در ‫بالاترین سطح ممکن نقاشی کشید.
‫هنوز زنده است و داره رشد می‌کنه.
‫جولیان اشنابل نقاش و فیلم‌سازه.
‫این آدم با هنر راه می‌ره، ‫غذا می‌خوره و نفس می‌کشه.
‫این‌ها عین رنگ‌های ‫جولیان اشنابل هستن.
‫همین لحظه شبیه یه نقاشیه. ‫که یه خط سفید از وسطش رد شده.
‫[ساگ هاربر]
‫جدی بخوام بگم یکی از ‫فیلم‌سازهای مورد علاقمه،
‫و دست بر قضا یکی از ‫هنرمندهای مورد علاقم توی دنیاست.
‫هیچ‌وقت مجبور نشد سر ‫نقاشی‌هاش با کسی سازش کنه.
‫نقاشی‌هاش رو خودش کشید. ‫لازم نبود به کسی جواب پس بده.
‫ون‌گوگ هم به کسی جواب پس نمی‌داد.
‫فریدا کالو یا هیچ‌کدومشون... ‫مجبور نبودن جواب پس بدن.
‫یه کتاب به این ضخامت داره...
‫که همه‌اش از نقاشی‌های خودشه.
‫سال ۱۹۷۹، این همسن منه.
‫چند ده سال نقاشی کشید، ‫بعدش گفت:
‫«حالا وقتشه یه سر برم ‫وارد عرصه سینما بشم.»
‫«باسکیا»، «پیش از آغاز شب»، ‫«لباس غواصی و پروانه» رو ساخت.
‫با خودم می‌گم: ‫«پسر، درباره چی حرف می‌زنی؟»
‫«یهو می‌پری توی شاخه هنری دیگه ‫و اونجا هم می‌ترکونی؟»
‫باسکیا از فیلم‌های مورد علاقه زندگیمه. ‫کلش رو حفظم.
‫«حتی دیگه نمی‌شه ‫خوب و بد رو تشخیص داد.»
‫یعنی توی شهر کوچیکی مثل نورواک ‫توی آیووا، کل دنیا رو دیدم.
‫ولی وقتی باسکیا رو دیدم، ‫با خودم گفتم: «این دیگه چیه؟»
‫چند نفر این فیلم رو بیشتر از...
‫یعنی...
‫دو بار دیدن یا...
‫می‌دونین؟
‫چون من خودم کسایی رو می‌شناسم ‫که پنجاه بار این فیلم رو دیدن.
‫حتی بقیه فیلم‌هایی که ساختم.
‫چون می‌شه عین نقاشی بهشون نگاه کرد.
‫توی نحوه کارگردانی جولیان...
‫دوربین عین قلم‌مو می‌مونه. ‫تمام حرکاتش عین نقاشیه.
‫یعنی توی فیلم‌هاش مشهوده.
‫همه آثاری که خلق کرده ‫جزوی از وجودم شده.
‫تمام اون چیزی که دوست دارم...
‫به خاطر کارهاییه که از جولیان دیدم.
‫تقریبا عین عمو یا دایی آدم می‌مونه.
‫مثل کسیه که آدم توی زندگیش ‫الگوی خودش قرار می‌ده.
‫ولی من تا حالا ندیده بودمش.
‫تا وقتی که چهل و خرده‌ای... ‫چهل و دو سالم شد.
‫[نیویورک، نیویورک]
‫[اقامتگاه جولیان اشنابل]
‫اولین بار جولیان رو چطوری دیدی؟
‫ای داد بیداد. ای بابا.
‫جولیان اشنابل.
‫چقدر...
‫دنیا جای عجیبیه.
‫توی مراسم اسکار بودم. ‫که خیلی باحال بود.
‫اولین بار بود توی اسکار می‌رم. ‫ولی بگذریم.
‫یه‌کم احساس معذب بودن کردم. ‫رفتم سمت غذاخوری.
‫خلاصه اون پشت نشسته بودم،
‫داشتم برنامه رو می‌دیدم ‫و یهو جولیان وارد شد.
‫من هم گفتم...
‫«وای! سعی کن جوگیر نشی.»
‫دو تایی اون پشت نشستیم. ‫چون جفتمون معذب بودیم.
‫چند تا نوشیدنی خوردیم و اراجیف گفتیم.
‫تهش بهش گفتم که کی‌ام و خلاصه...
‫بخش خوبش این بود که اصلا ‫نمی‌دونست من کی‌ام،
‫که خیلی خفن بود.
‫کلا نشستیم با همدیگه ‫درباره هنر حرف زدیم.
‫دوستیمون اینطوری شروع شد.
‫توی اسکار که بودیم، ‫دستت رو روی شونه‌ام انداختی،
‫من گفتم: «اینجا چه خبره؟»
‫می‌دونی؟ خیلی قشنگ و شیرین بود.
‫آره، چون بهترین جایی بود که می‌شد ‫از بقیه فاصله گرفت.
‫دلمون نمی‌خواست وسط باشیم.
‫گفتم: «وای خدا، این بهترین لحظه ممکنه.»
‫در جا بهت زنگ زدم.
‫گفتم: «داداش، همین الان ‫با جولیان اشنابل آشنا شدم!»
‫آره، خیلی برام آشنا جلوه کردی.
‫با اینکه اصلا همدیگه رو نمی‌شناختیم،
‫ولی حس کردم چندین ساله که دوستیم.
‫آره. زندگی همینه دیگه.
‫تو توی زندگیم نقش پررنگی داشتی.
‫الهام‌بخش تمام کارهایی بودی که کردم.
‫داشت در حقم بی‌انصافی می‌شد.
‫نقش‌هایی بازی می‌کردم که خوشم نمی‌اومد. ‫خیر سرم رشته‌ام علوم پایه بود.
‫خانواده‌ام نقاش بودن،
‫چیزهایی رو می‌دیدم ‫که عموم مردم نمی‌دیدن.
‫نگاه متفاوتی از بقیه داشتم.
‫برام عین پدری بود که هیچ‌وقت ندیدمش،
‫هر چیزی که دوست داشت رو دوست داشتم.
‫یعنی با وجود اینکه تا حالا ‫این آدم رو ندیده بودم،
‫ارتباط عمیقی باهاش گرفتم.
‫الان دو سه نفر توی دنیا وجود دارن که...
‫همچین تاثیری عمیقی روم گذاشته باشن، ‫که قطعا تو یکیشونی.
‫خیلی باحاله که همچین حسی داشتی.
‫راننده تاکسی بودم.
‫توی رستوران آشپز بودم. ‫هر کاری لازم بود کردم.
‫یه بار بابام دید داشتم توی ‫رستوران آشپزی می‌کردم،
‫موهام رو بلوند کرده بودم.
‫اومد اونجا... ‫کل پیش‌بندم خونی شده بود.
‫گفتم: «نگران نباش بابا، من نقاشم. ‫چیزی نشده. دلواپس نشو.»
‫در نهایت همیشه با خودم می‌گفتم،
‫که یه روز استودیوم رو می‌بینن.
‫یه استودیو بزرگ می‌گیرم، ‫که بشینن اونجا و...
‫این حقیقت رو ببینن که ‫لازم نیست نگرانم باشن.
‫بگذریم، چند تا از نقاشی‌هایی که داشتی...
‫می‌گفتی رو آوردم.
‫عه. پس بریم نگاه کنیم.
‫این رو از بزرگ شدن ‫توی آیووا به ارث بردم.
‫پوتین کاره.
‫این رو از روی پوتین کار ‫پدربزرگم برام ساختن.
‫- خب. ‫- خب.
‫سلام!
‫خیلی خفنه. این آیینه هم خیلی باحاله.
‫مال چه سالیه؟
‫سال ۱۸۵۰.
‫- سلام. ‫- سلام. حالت چطوره جیم؟
‫مرسی که سر نیمکت کمک کردی.
‫- اینجا باشه؟ ‫- آره.
‫- صاف جلوش باشه؟ ‫- دقیقا جلوش باشه.
‫کل زحمتی که باید می‌کشیدی همین بود.
‫خودم نقاشی‌ها رو اینجا می‌ذارم، خب؟
‫- باشه. ‫- پس فقط کافیه نگاه کنی...
‫باورم نمی‌شه، وقتش رسید! ‫وای پسر!
‫خیلی‌خب. هوف.
‫داری می‌گیری؟ حاضری؟
‫داداش، زندگیم دگرگون شد.
‫داری نقاشیه رو می‌بینی؟
‫وای خدا.
‫هوف. خیلی‌خب.
‫جولیان، بیا اینجا. هنوز ندیدمش.
‫بیا.
‫یا خدا. پسر.
‫وای!
‫هوف!
‫وای، چقدر قشنگه.
‫درباره این‌ها بهم بگو.
‫می‌دونی نکته جالبش چیه؟
‫داشتم به موهای ژان میشل فکر می‌کردم...
‫که این نقاشی‌ها رو کشیدم. ‫درباره اینکه داره رد می‌شه.
‫انگار یه همچین کسی داشت...
‫توی منظره قدم می‌زد و رد می‌شد.
‫اول این خطوط رو کشیدم،
‫بعدش رفتم نقطه‌ای از ‫فلوریدا نقاشی رو کشیدم،
‫واسه همین زیر بارون و هوا بود.
‫برای همین این گونی کنفی ‫این رنگی شده.
‫ای وای. خراب کردم.
‫موضوع اینه که من همیشه کشش خاصی ‫به این گونی‌های کنفی داشتم.
‫کل زندگیم همین بودم. ‫با پاکت‌های قهوه‌ای و کارتن و...
‫اینکه چه حسی بهم می‌دن. ‫همچنین اون رنگ کهربایی.
‫نمی‌دونم چیه. ‫ولی همیشه داشتمش.
‫مامانم همیشه کادوهام رو ‫توی کاغذ قهوه‌ای می‌پیچید.
‫خودم روی کاغذهای قهوه‌ای شعر می‌نوشتم.
‫حالا چه رنگش باشه، چه بافتش، ‫کلا با دلم یه کاری می‌کنه.
‫وقتی بهش نگاه می‌کنم، ‫خوشحالم می‌کنه.
‫یعنی حتی اگه عصبانیم هم بکنه...
‫همچنان تاثیریه که هنر باید بذاره، می‌دونین؟
‫می‌گم جولیان.
‫- بله؟ ‫- حالا که...
‫می‌خوام بهم یاد بدی ‫چطوری همچین کاری کنم.
‫نشونم می‌دی؟
‫آره. ولی کی؟
‫- آره، حتما. ‫- یه موقعی که وقت داشتی.
‫آره. فقط کافیه یه سر تا مونتاک بیای.
‫- یعنی همینطوری بیام؟ ‫- اونجا نقاشی می‌کشم.
‫ولی نمی‌دونم برنامه‌هام چطوریه.
‫آره.
‫یعنی همینطوری بیام و...
‫یه گوشه بشینم بازی کنم؟
‫نه، می‌تونی توی کارها کمکم کنی.
‫اصلا می‌ترسیدم ازش بخوام. ‫چون توی خونه طرف بودم.
‫با خودم می‌گفتم: ‫«شاید یه روز نقاشی کشیدیم.»
‫با اینکه من رو نمی‌شناسه. ‫اون هم گفت: «باشه بچه‌ جون. حتما.»
‫می‌دونین، یه تیری توی تاریکی زدم.
‫آدم باید بپرسه دیگه. ‫اگه نپرسه که نمی‌فهمه.
‫وای، خیلی باحاله. قبول داری خفنه؟
‫یکی از کارهای مورد علاقه‌ام ‫اینه که بتونم...
‫استودیوی هنرمندها رو برم و ببینم...
‫که مثلا چی می‌کشن، ‫روی چی کار می‌کنن،
‫چی براشون الهام‌بخشه.
‫همین چیزهای کوچیک و جزئی رو می‌خوام.
‫کلا واسه همین دیدن ‫استودیوی هنرمندها رو دوست دارم.
‫بعضی‌ها از آثارم متنفرن، ‫فکر می‌کنن بده...
‫یا به هر دلیلی خوششون نمیاد...
‫ولی تلاش من اینه چیزی خلق کنم...
‫که بابتش به کسی باج نداده باشم.
‫فاصله و ارتفاع همه‌چی رو عوض می‌کنه.
‫پس الان با دوربین نزدیک شو.
‫خیلی‌خب. همینطوری سعی کن بچرخی.
‫آره.
‫آروم، آروم، آروم.
‫اینجا می‌تونه یه‌کم نرم‌تر باشه. حاضری؟
‫حالا آهسته و کوچولو بیا عقب...
‫که ببینیم داریم به چی نگاه می‌کنیم.
‫اشکالی نداره دستت بلرزه.
‫به قول تلانیوس مانک: ‫«هیچ نت اشتباهی وجود نداره.»
‫اوهوم.
‫این‌ها پنل‌های چوبی ‫با سکوهای زاویه‌دارن،
‫بعدش، روش رو با بشقاب می‌پوشونم ‫و با بتونه ماشین وصلشون می‌کنم.
‫- باندو. ‫- آره.
‫سطح کار همینه. ‫برام عین یه بوم سفید و خالیه.
‫که باید روش نقاشی کنم.
‫خب، یعنی این باندو می‌شه؟ نه.
‫آره.
‫این باندوئه. همه‌اش باندوئه.
‫- باندو... ‫- بتونه ماشینه.
‫- آره. ‫- اسم بتونه ماشینه.
‫بعد همه‌چی رو روش خرد می‌کنی. فهمیدم.
‫خب، همه رو که می‌چسبونم...
‫از اپوکسی یا همون باندو...
‫تا حالا شده... تا حالا...
‫مثلا دیدی وارهول و باسکیا ‫با همدیگه کار مشترک ساختن؟
‫تا حالا همچین کاری کردی؟
‫- نه. ‫- اصلا؟ یعنی همیشه...
‫البته ازم درخواست شده بود.
‫مثلا برونو بود، ‫فکر می‌کردن ممکنه قبول کنم.
‫ولی من دلم نمی‌خواست.
‫قاعدتا دوست داشتم...
‫چون من تنها کسی بودم که یه اثر...
‫مشترک باسکیا و وارهول رو از اول خریدم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫چون بقیه... ‫همه فکر می‌کردن...
‫خواهشا بگو که هنوز داریش.
‫چند سال بعد فروختمش. ‫به جانی ورساچه فروختم.
‫[نیویورک، مونتاک]
‫وای.
‫بله عزیزم؟
‫می‌خوان بچه‌ها رو ببرن خرید.
‫یا خدا.
‫باشه، بعدا پابلو رو برات میاریم.
‫- بهت زنگ می‌زنم. ‫- رنگ‌ها رو باش.
‫می‌گن «ریگارد می پیِد پاتس»، ‫که یعنی «پای صافم رو ببین.»
‫«پاهای صافم رو ببین.»
‫آره.
‫مامانم نقاش بود، بابام نقاش بود.
‫اولین عشق و علاقه‌ام به دیدن ‫عکس‌های سای تومبلی بود.
‫بعدش توی نخ کارهای ‫باسکیا و تاپیس رفتم.
‫عاشق اون دنیا و دنیای هنرم.
‫همون مسیری بود که جولیان هم رفته بود.
‫نگاه کن.
‫پیتر بیرد این عکس رو ‫از اندی وارهول گرفته بود.
‫این احتمالا شاهکار زندگی پیتر بیرد باشه.
‫- وای. ‫- نگاه کن.
‫این اندی وارهول جلوی خونه‌ایه...
‫که توش زندگی می‌کردم ‫و یه مرغ دریایی مرده دستشه.
‫- عجب. ‫- قشنگه، نه؟
‫خاک عالم.
‫چیز خاصی نیست. ‫کار مشترک پیتر بیرد و اندی وارهوله.
‫نیفتی‌ها. نیفتی.
‫خیلی‌خب.
‫دستم نخورد.
‫خونه‌اش رو که دیدم دقیقا شبیه یه موزه ‫از آثار هنری خارق‌العاده بود،
‫همه‌چیزش یه داستانی پشتش بود.
‫من هم خودم همینم.
‫اگه بیاین ببینین، ‫خونه من همینطوری چیده شده.
‫همه‌جا جعبه سیاه افتاده.
‫ولی یه روز می‌تونم تمام چیزهایی که توی...
‫سفرهام جمع کردم، ‫مثل آثار هنری دنیا رو...
‫بتونم توی دکور خونه‌ام نشون بدم.
‫چقدر خفنه!
‫دلم می‌خواد یه‌نمه ‫از این دنیا توش باشه،
‫با یه‌نمه از اون یکی دنیا.
‫گیتار و موتورسیکلت. همین و بس.
‫اگه این خونه رو بسازم، ‫خیلی عجیب می‌شه.
‫جای بدی نیست.
‫اگه بخوای می‌تونی ‫شب اینجا بخوابی.
‫- خب؟ ‫- باشه.
‫عالیه.
‫نرم و راحته.
‫- خب؟ ‫- حرف نداره.
‫یه‌کم دیگه می‌ریم ساحل. ‫چند دقیقه دیگه.
‫پس پایه‌ای مایو بپوشیم و بریم توی آب؟
‫- آره. ‫- نمی‌دونم.
‫حتما یه سر جایی که ‫نقاشی می‌کشی هم بریم.
‫باشه.
‫خب.
‫قبلش چی ریخته بودی؟
‫حلال رنگ ریخته بودم.
‫بعدش یه‌مقدار واکس مدیوم هم زدم.
‫دست بزنم؟
‫می‌شه دست زد.
‫خب، حاضری؟
‫- همینطوری نگهش دار. ‫- خب.
‫اینطوری، خب؟
‫انگار دارم پرتش می‌کنم.
‫فکر کن این قلب و احساسات یه آدمه...
‫- عملا قلبشه. ‫- خب؟
‫گمونم باید اینطوری تصور کنی... ‫قشنگ به دل طبیعت بری.
‫انگار یه فیگوری توی منظره است.
‫- یعنی موقع انجامش... ‫- فهمیدم.
‫باید بذاری قشنگ پخش بشه.
‫حله.
‫- خب، حاضری؟ ‫- آره.
‫وقتی می‌زنی، بذار قشنگ هوا بخوره. ‫آماده‌ای؟
‫آره. آماده‌ام.
‫یوهوهو! وای.
‫یه‌کم آبی روشن داری...
‫که باید...
‫دارم باهات نقاشی می‌کشم!
‫آیا به نظرم هنرمند خوب ‫از درد و رنج زاده می‌شه؟
‫نه، به نظرم از لذت زاده می‌شه.
‫وای! چقدر باحاله!
‫یه متنی هست که تارکوفسکی نوشته بود.
‫که عملا توش گفته بود: ‫«تمام انواع هنر خوش‌بینی دارند،»
‫«حتی اگر موضوع آن‌ها تراژدی باشد،»
‫«چون هنر جلوه‌ای از زندگیست، ‫نه خود زندگی.»
‫«زندگی شامل مرگ است.»
‫«اما جلوه هنر از زندگی مرگ ندارد،»
‫«بنابراین، باید گفت خوش‌بینانه است.»
‫بگیرش...
‫از اینجا تا اونجا، یه خط صاف بکش.
‫- از همین‌جا تا اونجا. ‫- باشه.
‫پسر.
‫دیگه این شلوارم رو نمی‌شورم.
‫نه که کلا عادت داشته باشم ‫شلوارم رو بشورم.
‫انگار فهمیدی کارم چطوریه.
‫- چرا بزرگترش کردی؟ ‫- ها؟
‫چرا اون تیکه آخرش رو انجام دادی؟
‫چون که حس کردم یه‌کم...
‫وقتی نصبش کنیم می‌بینی. ‫قراره بگی...
‫قطعا که الان بهتر شده، ‫ولی فکر پشتش چی بود؟
‫حس کردم یه‌کم زیادی...
‫- کوچیکه؟ ‫- ناچیزه.
‫وهم‌آلوده. ظریفه.
‫وقتی روی بوم کشیده بشه، ‫حتی قشنگ‌تر هم می‌شه.
‫نگاه کن، الان نقاشی کشیدم.
‫خیلی برام اتفاق خاصی بود.
‫تهش فقط هنر آدم براش می‌مونه.
‫اگه می‌خوای هنر خلق کنی...
‫باید برای همین بجنگی.
‫نباید به کسی باج داد.
‫سرده.
‫- چطوره؟ ‫- سرده.
‫بد نیست.
‫حس می‌کنم سردتر از اینه که بشینیم...
‫می‌تونیم توی آب سرد شیرجه بزنیم ‫و بعدش خودمون رو گرم کنیم.
‫دوش آب گرمتون کجاست؟
‫- اونجاست. ‫- ایول.
‫یه مایو اونجا هست.
‫این مایوی دونکاروی ۱۹۲۰ منه.
‫می‌خوام از ارتفاع بپرم داداش.
‫نظر شما رو که نمی‌دونم.
‫ایول پسر!
‫خیلی خفن بود!
‫دفعه اولی که پریدم ‫انقدر دردم گرفت که نگو.
‫یوهو!
‫همیشه آرزوم بود نقاشی کنم.
‫آرزوم بود بتونم خودم رو ‫با این روش ابراز کنم.
‫آدم غیب می‌شه.
‫حس می‌کنه توی یه فضای خلاقانه است...
‫- که زمان توش متوقف شده. ‫- وای!
‫فقط با خودشه و نقاشی می‌کشه. ‫خیلی حس قشنگی داره.
‫باید بیشتر نقاشی کنم. ‫همه باید بیشتر نقاشی کنن.
‫پسر، همین خلاق بودنه.
‫به هر شکلی که باشه، ‫یا هر هنری که دوست دارین،
‫یا حتی اگه اصلا سر در نمیارین، ‫ولی صرفا دلتون می‌خواد، حتما امتحان کنین.
‫توی این دنیای خلاقیت... غیب بشین.
‫صدف‌ها رو آوردیم. ‫دو تا سس متفاوت آوردیم.
‫گوجه‌فرنگی تازه و موتزارلای تازه آوردیم.
‫ریگاتونی داریم.
‫بهترین روز عمرمه.
‫خوش می‌گذره؟
‫- ها؟ ‫- آره.
‫با همدیگه نقاشی کشیدیم. ‫خیلی هم نقاشی قشنگی شد.
‫تو نقاشی کشیدی و تونستی ‫بهم یه چیزهایی یاد بدی.
‫- خیلی خفن بود. ‫- خب، تو کلا...
‫نه‌تنها اهل دل هستی، ‫ولی زود هم یاد می‌گیری. دستت میاد.
‫آره.
‫این بهترین بخششه، چون این کتاب...
‫تمام نقاشی‌هاییه که توی عمرت کشیدی.
‫قطعا بیشتر هم کشیدی.
‫بهم گفتی...
‫موقع فیلمبرداری «رئیس جنگ» ‫برگشت بهم گفت...
‫حیرت‌زده بود که چطور ‫این کارها رو انجام می‌دم،
‫داشتم کارگردانی می‌کردم ‫و واسه خودم می‌رفتم، می‌اومدم.
‫یهو گفت: «چطوری این کار رو می‌کنی؟»
‫برگشتم گفتم: «چی داری می‌گی؟»
‫این کتاب رو ببین. ‫هفت تا فیلم خودت رو ببین.
‫شیش تا بچه خودت رو ببین.
‫- الان هفت تا شدن. ‫- هفت تا بچه.
‫[نیویورک، نیویورک]
‫خیلی برام خاص و ارزشمنده.
‫همه‌اش صورتیه. ‫شاید بهتره از اینجا بریم.
‫آره، همینه.
‫اینجا پالاتزو چوپیه.
‫خیلی عجیبه. ما کلا... ‫کشته‌مرده رنگ صورتی‌ایم.
‫عجیبه. نمی‌دونم مامانم با ‫الویس بزرگم کرده یا نه.
‫ولی در کل...
‫جولیان توی زندگیم برام ‫عین الگوی پدرانه بود.
‫ولی در کل... شیفته رنگ صورتی‌ام.
‫بریم یه نگاه بندازیم. ‫اینجا خودش یه پا موزه است.
‫این نقاشی «عبور هانیبال از کوه‌های آلپه».
‫می‌بینی، اینجا هانیبال...
‫- جیسون. ‫- بله؟
‫هانیبال یه کلاه زنجیری سرشه. ‫زره تنش کرده.
‫ریش داره.
‫چند تا پر از لای موهاش زده بیرون،
‫کلا شنلش... روی اسب افتاده.
‫از کنار یه دریاچه منجمد ‫و چند تا سنگ یخ رد می‌شه.
‫البته تو می‌تونی ‫برداشت خودت رو بکنی.
‫من با همه چت تصویری می‌کنم. ‫خیلی کار پیرمردیه.
‫ولی جولیان هم همیشه ‫باهام فیس‌تایم می‌کنه.
‫همیشه ازم خبر می‌گیره. ‫از دوست‌های صمیمیمه.
‫بگذریم. این نقاشی‌های منه.
‫برایان، شاید بهتر باشه به جای ما، ‫به این‌ها نگاه کنی.
‫ببین با دوربین چقدر قشنگ میفته. برو از...
‫از اونجا برو و بیا...
‫می‌تونی از جلوی من بیای ‫و اینطوری حرکت کنی...
‫و ببینی که چه جلوه‌ای می‌گیره.
‫خیلی با خانواده‌شون ارتباط گرفتم.
‫بهشون گفتم من بچه بزرگ ‫خانواده اشنابلم.
‫همینطور که بزرگ می‌شن، ‫می‌بینن پدرشون چه آثاری می‌سازه،
‫و این همون آثاری بودن که ‫الهام‌بخش زندگی من بودن.
‫اینجا کجاست؟
‫اتاق منه.
‫- عه؟ ‫- پشتشه.
‫نگاه کن. درام رو ببین.
‫اون طرفش چیه؟ ‫ازمی، طرفی که درست کردی رو نشون بده.
‫وای!
‫یکی دیگه نشونش بده.
‫بذار کمکت کنم. مثلا دستیارتم.
‫حاضری؟
‫- نشونشون بدم؟ ‫- نه.
‫خودت نشون می‌دی؟
‫وای.
‫این چیه؟
‫گاوه.
‫- گاوه؟ ‫- گاو؟
‫این یکی چیه؟
‫- خوکه. ‫- خوک؟
‫اندازه شد؟
‫- پوشیدم. ‫- پوشیدی؟
‫آره، پوشیدم. عین بندبازها شدم.
‫وایستا ببینم. ‫نه، نه. به نظرم خوبه.
‫البته لازم نیست باهاش ‫پوتین‌های قدیمیت رو بپوشی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫می‌تونی با همین بری این‌ور اون‌ور.
‫حتی می‌تونی آستین‌هاش رو ببُری.
‫واقعا راحتم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونی چرا؟
‫داشتم لباس‌های بابات رو می‌پوشم.
‫راستی، کفش‌هات رو در بیار.
‫واقعا خفنه.
‫خب. ببینم.
‫نگاه کن.
‫- خوبه؟ ‫- بانمکه.
‫می‌دونی «مومو» به ژاپنی یعنی چی؟
‫«پسر هلو». خوبه دیگه. ‫پسر هلوی ژاپنی شدم.
‫پسر هلو شده.
‫این نقاشی «بیماران و پزشکانه».
‫اولین کارته؟
‫اولین نقاشیم روی بشقابه.
‫وقتی این رو کشیدم ‫بیست و شیش سالم بود.
‫عجب.
‫این نقاشی رو ۳۵۰۰ فروختم.
‫اصل این رو ۳۵۰۰ بروختی؟
‫- آره. ‫- الان چقدر می‌ارزه؟
‫ده میلیون دلار.
‫وای.
‫می‌دونی روی چی دراز کشیدی؟
‫نباید دراز می‌کشیدم؟
‫می‌تونی دراز بکشی، ‫ولی می‌دونی چیه؟
‫- چیه؟ ‫- مواظب پوتینت باش.
‫این...
‫روکش چادر ماکسیمیلیان فون هابسبورگه.
‫امپراتور مکزیک رو می‌گم.
‫که شوهر کارلوتا بود،
‫و فکر کنم حوالی ۱۸۵۰ ‫توی مکزیک کشته شد.
‫خیلی خفنه.
‫این روکش چادرش بود.
‫مخمله. خودش یه پا نقاشیه.
‫دلم می‌خواد درباره اینکه ‫نقاشی رو به کجا رسوندی،
‫و اینکه چی شد باسکیا رو بسازی، بپرسم.
‫یعنی چی...
‫از چه لحظه‌ای بود که یهو گفتی: ‫می‌خوام برم فیلم بسازم؟
‫چون می‌دونم شدیدا خوره سینمایی.
‫می‌دونی، همیشه فکر کردم ‫قراره طرفدار سینما بمونم.
‫فکرش هم نمی‌کردم خودم کارگردانی کنم.
‫اصلا دوربین نداشتم.
‫فقط می‌دونستم کی بود، ‫و خودش رو می‌شناختم.
‫که بقیه هم بابت این قضیه ‫خیلی حسادت می‌کردن.
‫چون نمی‌دونستن دوستی ما چطور بود.
‫من که با ژان میشل هروئین نمی‌زدم،
‫یا کارهای دیگه که بقیه ‫باهاش می‌کردن رو نمی‌کردم.
‫چون من نقاش بودم، ‫اون هم نقاش بود،
‫و ماهیت ارتباط ما خیلی فرق داشت.
‫اون فوت شد. من زنده بودم.
‫درد و رنجی که ما کشیدیم ‫تا حد زیادی شبیه هم بود،
‫با این تفاوت که والدینم من رو ‫خیلی دوست داشتن، حتی با اینکه...
‫متوجه هدف کارم نمی‌شدن...
‫آره.
‫دوستم داشتن.
‫گمونم این حس رو بهم دادن ‫که می‌تونم هر کاری بکنم.
‫ولی اون چنین مزیتی نداشت.
‫فکر کنم این ثبات رو نداشت. ‫تازه خیلی هم جوون بود...
‫که بخواد این حجم از ‫توجه و شهرت رو تحمل کنه.
‫می‌شه گفت مرگش به نوعی ‫جایگاه تاریخیش رو تثبیت کرد.
‫ولی یه چیزی که موجب این امر شد، ‫همون فیلم بود.
‫به نظرم با همون فیلم شروع شد.
‫چون که اون فیلم کلی ‫ثروت و پول آورد.
‫آره، باید بگم که... ‫کی اومد؟ سال ۹۶ بود؟
‫- آره. ‫- احتمالا سال ۹۵ فیلمبرداری شد؟
‫- آره. ‫- که من شونزده سالم بود.
‫من زیاد با بابام صحبت نمی‌کردم.
‫مامان و بابام جفتشون نقاش بودن. ‫ولی کل دوره دبیرستان...
‫تقریبا با بابام حرف نمی‌زدم.
‫ارتباطمون انگار...
‫رو به نابودی بود و...
‫ولی اون... اون فیلم...
‫بیشتر از هر فیلم دیگه‌ای ‫روم تاثیر گذاشت.
‫مثل مسیر ریشه‌ای بود که...
‫خلاصه یه بار ازم پرسیده بودی که...
‫«چرا انقدر باهات... ‫انقدر باهات احساس صمیمیت می‌کنم؟»
‫هر موقع که افسرده می‌شم، هر دفعه...
‫اون فیلم... چیزیه که بهش پناه می‌برم.
‫انگار اون توانایی رو ‫توی خودم پیدا نمی‌کنم.
‫بتونم کاری رو بکنم که تو می‌کنی، ‫واقعا برام...
‫واسه همین نمی‌تونم سر جام بشینم. ‫چون کلی آدم وجود داره.
‫برای همین تو الگوی زندگیمی. ‫هنر توی کارت ریشه کرده.
‫من هم به سبک خودم انجام می‌دم‌ها،
‫چه با آدم‌های انگیزه‌بخش باشه، ‫یا توی همین برنامه باشه،
‫ولی همه‌اش به لطف تو بوده.
‫به لطف تو و کارهایی که کردی و...
‫کسایی که باهاشون آشنا شدی و...
‫چیزهایی که تجربه کردی ‫و به دنیا منتقل کردی.
‫واقعا باید بگم آدم خاصی هستی.
‫همون دیشب هم گفتم، ‫آدم ویژه و تکی هستی.
‫من هم خیلی، خیلی، خیلی سپاسگزارم که...
‫حتی همین ارتباط رو باهات داشته باشم.
‫خب، توی باسکیا یه جمله‌ای بود ‫که گری اولدمن به ژان میشل می‌گفت:
‫«مخاطب تو حتی هنوز به دنیا نیومده.»
‫الان که فکر می‌کنم، هفتاد و دو سالمه، ‫نشستیم دور همدیگه.
‫- چند سالت شده؟ چهل و پنج هستی؟ ‫- اوهوم.
‫که بهم می‌گی: ‫«راستی، این آثاری که ساختی...»
‫«من آثاری که ساختی رو دیدم.»
‫«به نوعی... مسیر زندگیم رو ساخت.»
‫«بهم انتخاب‌هایی داد ‫که نمی‌دونستم دارمشون.»
‫«تونستم فلان کار و بهمان کار رو کنم، ‫چون اون اثر رو دیدم...»
‫«و همون رو ازش گرفتم ‫که نسخه خودم رو ازش بسازم.»
‫خب، موضوع دقیقا همینه.
‫واسه همین ارزش ‫تلاش کردن داره.
‫خلق هنر یه فعالیت راه‌گشاست،
‫یعنی داری روی چیزی کار می‌کنی.
‫که اگه به اون قدرت ماورایی باور داری...
‫اینکه بتونی اثری خلق کنی تا یه نفر...
‫البته اگه کارت درست باشه، ‫براش باج نداده باشی و اصیل باشه،
‫می‌تونن ازش استفاده کنن ‫و توی زندگیشون یه کاری باهاش بکنن.
‫حالا، مگه من اصلا از ‫فیلم‌سازی پولی در آوردم؟
‫نه. آیا برام مهمه؟ نه.
‫چون خودم پولدارم؟ نه.
‫به قول تام ویتس که می‌گه:
‫«پول یه چیزیه که آدم از ‫پشت قطار زندگیش می‌ندازه بیرون.»
‫که حرف درستیه. دوباره برمی‌گرده.
‫شاگردهای آدم‌های درستی بودم. ‫وگرنه الان زندگیم کجا بود؟
‫بهش می‌گن «ریاضیات موموآیی»،
‫با اینکه من صرفا الگوم ‫تام ویتس و جولیان اشنابله.
‫من با دوست‌هام هنر خلق می‌کنم. ‫کاری که دوست دارم رو می‌سازم.
‫عاشقشم.
‫حتی هزار سال هم می‌گذشت، ‫فکرش هم نمی‌کردم باسکیا رو ببینم،
‫و بعدش بتونم با خود ‫جولیان اشنابل نقاشی بکشم،
‫یا باهاش دوست بشم، درباره هنر ‫صحبت کنیم و بهش زنگ بزنم.
‫ولی الان، می‌دونین، ‫تا آخر عمرمون تبدیل شدیم...
‫به رفیق‌هایی که نقاشی می‌کشن.
‫بعدش، ازم خواست که توی فیلمش بازی کنم. ‫که خیلی وحشتناک بود،
‫چون سخت‌ترین فیلمنامه‌ای بود ‫که توی زندگیم خوندم.
‫ولی طرف الگوی زندگیمه. ‫بنابراین قطعا قبول کردم.
‫اون هم می‌گفت: «خوب می‌شه. ‫خوب بازی می‌کنی.»
‫اون بیشتر از خودم بهم ایمان داشت.
‫ساختیم. عالی بود.
‫خلاصه توی فیلم جولیان اشنابل نقش گرفتم.
‫اومدیم ونیز!
‫جولیان اشنابل، بزن بریم.
‫گوش کن، من دارم ‫کارگردان مورد علاقه‌ام...
‫توی کل دنیا رو تنها می‌ذارم، ‫که با اون یکی کارگردان مورد علاقه‌ام...
‫برم جشنواره فیلم ونیز.
‫جفتشون برام فرم پر کردن ‫که توی صف کارگردان باشم.
‫- می‌بینی چه خفنه؟ ‫- آره.
‫- حاضری بریم؟ ‫- معلومه.
‫سه تا موموآ توی ونیز...
‫باید پسر و برادرزاده‌ام رو ببرم.
‫نوئی بیست و سه سالشه ‫و پسرم شونزده سالشه.
‫قراره توی ونیز فیلم جولیان رو ببینن.
‫که خیلی...
‫قراره تجربه موندگاری براشون بشه.
‫برام مهمه که بچه‌هام...
‫این چیزها رو ببینن. ‫خلاصه، از لحظات خفن پدر بودنه.
‫خیلی باحال بود. آرزوم همین بود.
‫آدم دلش می‌خواد فیلم بسازه،
‫بره جشنواره فیلم ونیز،
‫اونجا اکرانش کنه، ‫در کنار مخاطب‌هاش باشه.
‫فوق‌العاده است.
‫باورم نمی‌شه.
‫وای خدا. جناب، خیلی خوشحالم می‌بینمتون.
‫اینجا رو باش.
‫- واسه چی داد می‌زنی؟ ‫- وای!
‫وای، خیلی باحال شد!
‫- خوشحالم می‌بینمتون. حالتون چطوره؟ ‫- سلام پسر.
‫موهات فرفری شده‌ها.
‫نه!
‫- نوئی. ‫- نوئی.
‫هر سه تا موموآ.
‫- سه موموآ در ونیز هستیم! ‫- ایولا.
‫نگاه کن، نگاه کن. برگردون. برگردون.
‫دروغ نگم یه‌کم وحشت کردم.
‫وای. ممنون.
‫قبلا اینجور جاها اومدی دیگه؟
‫- نه بابا، تا حالا نیومدم. ‫- جدی؟
‫من رو اندازه تو ‫اینجور جاها دعوت نمی‌کنن.
‫برو.
‫تکون نمی‌خوره.
‫پاهام رو ببین. نگاه کن. ‫توی فیلم میفته.
‫پاهای زشتم رو توی کفش ‫بیرکن‌استاکم کردم،
‫ولی حداقل لاک دارم.
‫ما توی آیووا اقیانوس و کوهستان و...
‫چیزهایی که اینجاست رو نداریم.
‫واسه همین آدم باید ‫شدیدا خلاق باشه.
‫باید این گوشه و کنارها رو ‫خودش پیدا کنه.
‫که من حس می‌کنم...
‫مثلا مامانم عاشق فیلم بود، می‌دونین؟
‫سینما واقعا... زندگیم رو دگرگون کرد.
‫دلم نمی‌خواست بازیگر بشم،
‫ولی بهم کمک کردن دنیا رو ببینم.
‫خیلی به جولیان بابت زحماتی که ‫توی فیلم‌هاش کشید مدیونم.
‫برای خودش خیلی ارزشمنده. ‫برای من هم یه دنیا ارزش داره، می‌دونین؟
‫این اواخر داشتیم ‫یه نگاه به فیلم‌هام می‌نداختیم،
‫که فکر می‌کنم بخش زیادیش ‫به رفتار و منش برمی‌گرده.
‫به اینکه آدم فکر کنه می‌تونه...
‫هر کاری بکنه.
‫همه‌جا نقاشیه. ‫هر جا رو نگاه کنی نقاشیه.
www.Doostihaa.com