‫[زنگ بیداری: ساعت 6]
‫هر شب، من یه دعا رو می‌خونم.
‫خدایا لطفا مریضم کن.
‫لطفا نجاتم بده که فردا نرم مدرسه.
‫لطفا بذار خواب بمونم
‫و دو سال دیگه که فارغ‌التحصیل شدم ‫بیدار بشم.
‫مرگ دیگه منو نمی‌ترسونه.
‫- صبح بخیر، خانم. ‫- صبح بخیر.
‫تنها چیزی که ازش می‌ترسم...
‫امروز زیبا شدید.
‫کابوس جهنمی مدرسه منه.
‫هی، دائه‌سوک!
‫- هی، دائه‌سوک! ‫- هی، از اونجا بیا پایین!
‫- اون کیه؟ ‫- دائه‌سوک!
‫- بس کن! این کارو نکن! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫خطرناکه!
‫- مسخره‌بازی در نیار. ‫- این کارو نکن، پسر.
‫- بیا پایین. ‫- زنگ بزنیم پلیس؟
‫- زنگ بزن. ‫- بیا پایین!
‫از امروز به بعد، بدبخت دبیرستان دائه‌هان...
‫طبل بزنید، لطفا!
‫پارک دائه‌سوک هست!
‫- مبارکه! ‫- مبارکه!
‫حالا بیاید مراسم تحویل چوبِ بدبختی ‫رو شروع کنیم.
‫بدبخت سابق کیم گیونگ‌مین، ‫لطفا بیا جلو.
‫پاشو و چوب رو دریافت کن.
‫پاشو احمق.
‫حالا چوب بدبختی رو تحویل بده!
‫هی، گوشی توی کلاس ممنوعه.
‫ ...تابع نمایی نزولی.
‫دوباره حرفم رو تکرار نمی‌کنم.
‫وای، خیلی دارم از این ویدئو یاد می‌گیرم.
‫سعی کن بیشتر مثل اون باشی.
‫چطور جرات می‌کنی اینطوری باهام حرف بزنی؟
‫تو یه معلم موقتی. ‫معلم واقعی نیستی.
‫اگه می‌خوای معلم واقعی بشی، ‫بابام می‌تونه کمکت کنه.
‫تو هم که از خداته، نه؟
‫پس اگه دوست داری معلم واقعی بشی،
‫خفه‌خون بگیر و دست از سرم بردار.
‫چطوره یکم احترام بذاری، عوضی؟
‫تو فقط یه بچه کوچولویی ‫که همیشه نیازمند باباتی.
‫اوه، دائه‌سوک!
‫خب دائه‌سوک، می‌خوای ازش دفاع کنی؟ ‫باشه!
‫- گوانگ‌سو، بس کن! ‫- چی شده؟
‫فکر کردی که همینطوری می‌ذاریم ‫از زیرش قسر در بری؟
‫- دور بزن ببینم. ‫- یکی کمکش کنه!
‫- پدر سوخته‌ی احمق. ‫- چرا دهنش رو نبست؟
‫چرا همه‌تون دارید نگاه می‌کنید؟
‫[چوب بدبختی]
‫واقعا امیدواریم که از جون مایه بذاری. ‫خیلی‌خب!
‫حالا که مراسم به طور کامل تموم شد،
‫همگی، بیاید تشویقش کنیم!
‫دائه‌سوک،
‫به نفعته که لبخند بزنی، ‫وگرنه کله‌ات رو خرد می‌کنم.
‫بریم یه قدمی بزنیم.
‫چطوره تو هم باهامون بیای، گیونگ‌مین؟ ‫زود باش.
‫[من احمقم، یه ضربه بهم بزن]
‫آره!
‫همگی. از امروز، این اسکل ‫بدبخت جدید دبیرستان دائه‌هانـه.
‫سلام کن.
‫سلام به همگی.
‫اسم من دائه‌سوکه و بدبخت جدید مدرسه‌تون هستم.
‫از اینجا بودن خوشحالم.
‫بیاید استقبال گرمی ازش نشون بدیم! ‫هــو!
‫اوه، گیونگ‌مین. ‫چی شده؟
‫هیچی.
‫شما دوتا با دردسرسازهای کلاس ‫چطور برخورد می‌کنید؟
‫من که دیگه از آموزش به این بچه پرروها دست کشیدم.
‫تنها کاری که ازت برمیاد اینه که ‫از نمرات نهایی‌شون کم کنی.
‫به محض اینکه
‫تنبیه بدنی رو توی مدارس ممنوع کردن ‫دیگه دستمون بسته شد.
‫این روزها، همین که سعی کنی یکم توی کلاس ‫احترام بوجود بیاری،
‫سعی می‌کنن یه اتهام مسخره کودک آزاری بهت بزنن.
‫می‌خوان چیکار کنیم؟
‫ولی خب، می‌تونیم خودمون رو خوش‌شانس بدونیم
‫که از یکی از دانش‌آموزهامون چاقو نخوردیم...
‫مثل معلم دو سال پیش.
‫وحشتناک بود.
‫دائه‌سوک، بیا پایین!
‫پلیس‌ها اومدن.
‫- کجان؟ ‫- صبر کن، واقعا؟
‫حتما به خاطر دائه‌سوک اومدن.
‫اونا دیگه بیچاره شدن، درسته؟
‫کی بیچاره شده، عوضی‌ها؟
‫جرات داری دوباره بگو، احمق.
‫اینقدر زل نزنید و بتمرگید!
‫بیاید به بدبخت موردعلاقه‌مون دوباره خوش‌آمد بگیم!
‫یوهو!
‫تو واقعا توی بدبخت بودن بهترینی، مگه نه؟
‫نگاش کن، احمق به درد نخور. ‫چرا چهره‌ات اینطوریه؟
‫فکر کردی دیگه تموم شد؟
‫فکر کردی که پلیس دستگیرمون می‌کنه، ‫می‌افتیم زندان
‫و می‌تونی بگی، ‫"وای، بالاخره می‌تونم توی مدرسه آزاد باشم".
‫همچین فکری می‌کردی؟
‫ها؟
‫یا خدا، تو واقعا نفهمی، احمق.
‫همه‌تون فکر می‌کنید که دیگه کار ما تمومه، مگه نه؟
‫خواب دیدین خیره.
‫هیچی عوض نشده.
‫لطفا غمگین نباشید، خب؟
‫بیاید همگی خوشحال باشیم که گیونگ‌مین کوچولومون ‫دوباره نقشش رو پس گرفته.
‫راستی، اولین نوشیدنیت رو خوردی؟
‫نگران نباش، به عنوان دوست‌های عزیزت، ‫اینو تغییر می‌دیم.
‫- اوه، ایولا! بیاید خوش باشیم! ‫- می‌خوایم بهت خوش بگذره.
‫تنها زمانی مرد میشی که ‫اولین نوشیدنیت رو بخوری.
‫- یالا، تکون نخور. فقط یه نوشیدنی. ‫- تکون نخوریا.
‫- اوه! ‫- بخور!
‫- اوه، وای! ‫- حالا شد. از جات تکون نخور!
‫همه‌جا ریخت!
‫همگی، ساکت شید!
‫و سعی کرد جلوی شوتم رو بگیره.
‫ولی انتظارش رو داشتم ‫و یه طرف دیگه زدم.
‫گیونگ‌مین اومده!
‫آه، تمریناتم منو زیادی قوی کرده. ‫شرمنده.
‫این...
‫تِ تِ پِ تِ... ‫این لکنت زبان مسخره‌ات حالم رو بدتر می‌کنه.
‫دیگه نمی‌کنم، ببخشید.
‫نه زود باش، تو هم منو بزن. ‫هوم؟
‫نه، نمی‌خواد.
‫این به خاطر خودمه. ‫وگرنه به همه میگی که دارم بهت زور میگم.
‫- نمیگم. ‫- گفتم منو بزن، ترسوی به درد نخور.
‫منو بزن. دارم بهت میگم منو بزن. ‫بزن دیگه! لعنتی.
‫هی. هی. ‫گوش کن چی میگم.
‫هی. ‫چند بار می‌خوای حرفم رو تکرار کنم؟
‫زود باش. به من نگاه کن. ‫یالا، بزن. منو بزن.
‫کثافت، سرت رو بالا بگیر. ‫هی.
‫بذار ببینم. ‫گفتم بذار ببینمت، اسکل.
‫ای بابا. حالت خوبه. ‫یالا، طوریت نشده.
‫خیلی‌خب، پاشو. آفرین. ‫بذار یادت بدم.
‫وقتی یکی رو می‌زنی، ‫صاف توی چشم‌هاش نگاه می‌کنی، باشه؟
‫بزن.
‫خیلی‌خب، خوب بود. ‫یه بار دیگه.
‫الان جدی‌ای؟ ‫بیخیال، گریه نکن.
‫خیلی‌خب، باشه ‫چشم‌هام رو می‌بندم.
‫یالا. منو بزن. ‫الان فرصتش رو داری.
‫منو بزن دیگه! ‫یالا، مرد باش!
‫اوه زود باش، اسکل. ‫بزن، بزن...
‫لعنتی. چی شد؟
‫اوه، باشه، باشه.
‫- اون کیه؟ ‫- الان زدش؟
‫ببینیم چی میشه.
‫تو منو زدی؟
‫تو کی باشی؟
‫یه معلمی؟
‫تو واقعا باید حرف دهنت رو بفهمی!
‫خیلی‌خب.
‫اوه.
‫باشه.
‫گور بابات!
‫اوه لعنتی. ‫فیلم نگیرید!
‫- تو... ‫- دویدن توی راهرو ممنوعه.
‫عوضی!
‫هیس!
‫در محوطه مدرسه، ‫انجام رفتارهای ناهنجار ممنوعه.
‫- ببینید، جون‌هیونگ اومد. ‫- اومد. می‌خواد چیکار کنه؟
‫کار اون دیگه تمومه. ‫مُرده.
‫خب، تو کی هستی؟
‫من امروز به مدرسه فرستاده شدم.
‫اوه، پس تازه اومدی؟
‫معلم‌ها نباید دست روی دانش‌آموز بلند کنن.
‫- هی، فیلم بگیر. ‫- باشه.
‫همگی، گوشی‌هاتون رو بیرون بیارید.
‫هی، گوشی‌هاتون رو در بیارید.
‫چی شده؟ ‫از دوربین می‌ترسی؟
‫یالا دیگه. ‫منو بزن، پیرمرد.
‫خیلی‌خب. ‫می‌فهمم.
‫بیا. ‫زود باش، پاشو.
‫دیوونه شده؟
‫نه؟ نه؟ نه!
‫اگه اصرار داری باشه.
‫دوباره زدش!
‫چطوره یه ویدئوی کوتاه باحال ازت بسازیم؟
‫[درس دادن] ‫[ضرب و شتم دانش‌آموز]
‫[فرشته‌ی مرگ]
‫[شترق! هنوز مونده تا شروع بشه. ‫هیجان‌انگیز! تند!]
‫یکی دیگه چطوره؟
‫[سیلی]
‫[معلم بدرفتار کیه؟] ‫[هنرمند سیلی‌زن]
‫[لبخند بزن وگرنه به فنا میری]
‫به همه سلام کن.
‫بگو سیب.
‫چی شده؟ ‫برید کنار!
‫- بپا. ‫- تو کی هستی؟
‫هی، هی، هی، هی. ‫چی شده؟
‫چطور جرات می‌کنی به این بچه صدمه بزنی؟ ‫اسمت رو بهم بگو!
‫درسته، تو نمی‌دونی من کی‌ام. ‫هوم.
‫میگه که معلم جدید اینجاست.
‫یه معلم جدید؟ ‫خب، من که تازه دارم اینو می‌شنوم.
‫آقا، بهتره اسمت رو بهم بگی.
‫درسته، اسمم...
‫یه لحظه، آره.
‫بازرس اداره حفاظت از حقوق آموزشی کره.
‫بازرس نا هوا‌جین.
‫اسمم نا هوا‌جینـه.
‫اداره حفاظت از حقوق آموزشی؟
‫- تو تا حالا اسم این اداره رو شنیدی؟ ‫- تا حالا نشنیدم.
‫خب، قابل درکه. ‫تازه تاسیسش کردیم.
‫بعد این اداره حفاظت یعنی چی؟
‫اوه، این هیجان‌انگیزه. ‫می‌تونم برای اولین بار توضیحش بدم.
‫ما به برخی از مؤسسات مشکل‌ساز که ‫برای سرپوش گذاشتن بر بعضی مسائل
‫به رشوه دادن به پلیس متوسل می‌شن، ‫پشتیبانی آموزشی تخصصی ارائه می‌دیم.
‫مسائلی مثل مرگ یکی از دانش‌آموزهاشون.
‫اولا، این هرگز رخ نداده.
‫ولی مشکل واقعی اینه که ‫تو روی اون دست بلند کردی.
‫اینجاست که اشتباه می‌کنی.
‫باید بدونی که اعضای اداره حفاظت از حقوق آموزشی
‫اختیار ویژه دارن.
‫ما می‌تونیم هرکاری که بخوایم بکنیم. ‫آره.
‫رویکرد ما بستگی به دانش‌آموزها داره.
‫از کلیه دانش‌آموزان خوش‌رفتار ‫توسط اداره تقدیر میشه.
‫بقیه دانش‌آموزانی که بد رفتاری می‌کنن و احترام نمی‌ذارن ‫کتک می‌خورن.
‫پس از امروز به بعد،
‫اداره حفاظت از حقوق آموزشی ‫مسئول این مدرسه‌ست.
‫مشتاقم که درس عبرتی بهتون بدم.
‫[وزارت آموزش و پرورش] ‫[مخاطب: مدیر مدرسه]
‫عجب! ‫خب، به گمونم اداره واقعا وجود داره.
‫ولی بهت اطمینان میدم ‫که مشکلی در مدرسه ما وجود نداره.
‫گوش کن، ما اینجا قلدر نداریم.
‫اونجور رفتاری که تو داری میگی ‫اینجا اصلا قابل تصور نیست.
‫همه دانش‌آموزان از خانواده‌های سطح بالا هستن.
‫خیلی از دانش‌آموزان ‫از خانواده‌های مشهور سیاسی و تجاری‌ان.
‫حتی پسر یکی از اعضای مجلس هم اینجا درس می‌خونه.
‫پارک دائه‌سوک یه دانش‌آموز در کلاس پنج بود.
‫از الان به بعد من معلم اون کلاس می‌شم.
‫والدین با این موافقت نمی‌کنن.
‫خوششون نمیاد که تغییرات ناگهانی ایجاد بشه.
‫اگه نمرات دانش‌آموزان افت کنه،
‫واکنش شدید زیادی علیه مدرسه صورت می‌گیره.
‫شما از این می‌ترسید؟
‫نمراتشون؟
‫آخه ببین، یکی از دانش‌آموزها ‫پسر یه نماینده‌ی کنگره معروفه.
‫مطمئنم که اسمش رو شنیدی.
‫ریو گوانگ‌پیل، کاندید بعدی ریاست جمهوری؟
‫اون می‌تونه زندگیت رو عوض کنه.
‫من و تو با پا گذاشتن روی دم اون ‫چیزی نصیبمون نمیشه.
‫حرفی که الان زدی واقعا خیلی ترسناکه.
‫معلومه خب، کی از همچین مرد قدرتمندی نمی‌ترسه؟
‫مدیر کیم، دنیایی که آدم‌های بالغ ‫از بچه‌ها می‌ترسن...
‫دنیاییه که داره به آخر خط نزدیک میشه.
‫پسر، گوش‌هام از وزوز کردن نمی‌افتن. ‫وای خدا!
‫هی. ‫اون اداره حفاظت به نظر واقعی نمیاد.
‫حتی اگه واقعی هم باشه، ‫نمی‌تونه کاری با من بکنه.
‫آره، راست میگی. ‫بابات صاحب همه‌شونه.
‫سلام.
‫فکر کنم منو از امروز صبح یادتونه.
‫لازم نیست خودم رو معرفی کنم.
‫از الان به بعد من معلم‌تونم.
‫- لعنتی. ‫- اوه، به فنا رفتیم، پسر.
‫اینجا رو. ‫چه استقبال گرمی کردید.
‫بیاید حضور غیاب کنیم.
‫کو گیونگ‌چان.
‫- حاضر. ‫- کیم گیونگ‌مین.
‫حاضر.
‫- کیم گوانگ‌سو. ‫- حاضر.
‫اوه، گوانگ‌سو؟
‫- کیم ناره. ‫- حاضر.
‫ریو جون‌هیونگ.
‫پارک دائه‌سوک.
‫اوه، آره. ‫درسته.
‫دائه‌سوک مرده.
‫کسی می‌دونه که اون چرا خودکشی کرد؟
‫من شنیدم که دائه‌سوک به خاطر نمراتش ‫خودش رو کشت.
‫اوه! اینطوری فکر می‌کنی؟
‫خب، من شنیدم که بعضی‌هاتون
‫همیشه‌ی خدا دائه‌سوک رو اذیت می‌کردید.
‫به قدری اذیتش کردید
‫که دیگه تحمل نداشت ‫و خودکشی کرد.
‫نه بابا، اصلا.
‫اون فقط یه احمق بود که فکر می‌کرد ‫راه‌حل مشکلاتش...
‫و بعد همه مشکلاتش تموم می‌شن.
‫خدایا، تو واقعا وراجی کردن دوست داری.
‫- خب، چطوره من یکم ادب یادت بدم؟ ‫- لطفا صبر کن.
‫هوم؟
‫اووه!
‫شماها واقعا باور نکردنی هستید.
‫همه شما بی سروپاها توی یه کلاس جمع شدید.
‫فکر می‌کنید که معلم‌ها ‫یه مشت آشغال هستن.
‫و با افتخار سنت قلدری رو ادامه می‌دید.
‫مرتیکه عوضی!
‫یکی از همکلاسی‌هاتون خودکشی کرده،
‫بعد شما دارید طوری رفتار می‌کنید ‫که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫شما واقعا دیگه نوبرش هستید. ‫عجب.
‫گناه از چهره‌تون معلومه.
‫ولی می‌دونید، کلاس ‫احساس گناه نباید فقط یه فکر باشه.
‫باید احساس بشه.
‫همگی، فورا حالت پلانک بگیرید.
‫تا سه می‌شمارم.
‫سه!
‫بشینید.
‫گفتم بشینید!
‫به زودی امتحانات عملی ما شروع می‌شن.
‫پس بیا روی اون تمرکز کنیم.
‫در نهایت، مگه وظیفه تو نیست که ‫برامون نمره خوب بگیری؟
‫مطمئنم که من گفتم سه.
‫نگاه کن. ‫انگار این اسکل‌ها از من بیشتر از تو می‌ترسن.
‫خب، خیلی خوشحالم که اینو گفتی.
‫یعنی اگه تو ازم بترسی ‫اونا هم به حرفم گوش میدن، درسته؟
‫مشکل اینجاست که تو منو نمی‌ترسونی.
‫هیچ کاری ازت برنمیاد.
‫نگرانش نباش. ‫مطمئنم که یه کاری پیدا می‌کنم.
‫وای، خدای من!
‫آخ، ولم کن!
‫هیچ می‌دونی من کی‌ام؟
‫معلومه که می‌دونم. ‫یه دانش‌آموزی.
‫همین و بس.
‫مطمئن می‌شم که هر روز خدا
‫برات مثل جهنم باشه.
‫خیلی‌خب. سه!
‫برای آخرین بار میگم.
‫سه.
‫[صد سال باشکوه دائه‌هان] ‫[امیدواریم که تا ابد شکوفا بماند]
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم. بازم می‌خوای؟
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش. نوش جان.
‫- امروز چطوری؟ ‫- آه!
‫- خیلی‌خب، بریم. ‫- اوه!
‫- از سر راه گمشو کنار. ‫- فقط برای تو.
‫- نوش جان. ‫- مرسی.
‫خیلی ممنون.
‫خدایی خجالت نمی‌کشی که ‫اینقدر عوضی‌ای؟
‫ها؟
‫اینقدر عوضی‌بازی در نیار.
‫از دست این یارو.
‫برو ته صف.
‫من که نمی‌بینم کسی گِله بکنه.
‫پسر، قدرت واقعا چیز ترسناکیه، مگه نه؟ ‫نگاهشون کن.
‫هیچ دانش‌آموزی نباید اینقدر نفوذ داشته باشه.
‫اگه می‌خوای امروز ناهار بخوری، ‫برگرد ته صف.
‫وگرنه برو بیرون.
‫آه.
‫وای نه. ‫چیکار می‌کنه؟
‫عوضی نمک‌نشناس.
‫اوه، ببخشید. ‫وقتی آدم‌ها غذا هدر میدن رو مخم میره. ها؟
‫حالا چیکارش کنیم؟ ‫لباس‌هات کامل کثیف شدن.
‫می‌دونم که پدرت یه نماینده مجلس پولداریه و اینا،
‫ولی بازم باید از لباس‌هات مراقبت کنی، درسته؟
‫بذار تمیزش کنم.
‫وای پسر، ببین ‫به خاطر همین هم نباید با غذا بازی کنی.
‫همه‌جات سسی شده.
‫صبر کن، اگه اینو بذاریم روی سرت...
‫وای، جون‌هیونگ! ‫ببین چقدر خوشگل شدی.
‫هی، چرا ازش عکس نمی‌گیرید؟
‫مطمئنم که کلیپ کوتاه عالی‌ای ازش در میاد. ‫درست میگم؟
‫بیاید همگی از جون‌هیونگ مهربون‌مون یاد بگیریم
‫و از غذاهای خوشمزه‌ای که امروز سِرو می‌شن ‫لذت ببریم.
‫باشه؟
‫حالا از اونجایی که تو این ریخت و پاش رو بوجود آوردی، ‫خودت هم تمیزش کن.
‫بقیه برید توی صف!
‫وقت غذاست!
‫حتما تو خیلی هیجان‌زده‌ای.
‫به هیچ‌وجه.
‫چی گفتی؟
‫تو چی گفتی؟
‫ها؟
‫پسره آشغال.
‫حق با توئه.
‫ببخشید.
‫بدبخت بیچاره.
‫عزیزم؟
‫کجا رفته؟
‫کمکی ازم برمیاد، آقا؟
‫هی ببخشید، اینجا منزل
‫نماینده کنگره‌ی بزرگ و قدرتمند ‫ریو گوانگ‌پیل هست؟
‫اینو باش. ‫میوه‌های واقعی‌ای هستن.
‫صرفا دکوری نیستن.
‫خیلی وقته از اینا نخوردم. ‫مزه‌شون یادم رفته. هوم؟
‫هوم.
‫اوه، واقعا خوشمزه‌ان.
‫جون‌هیونگ.
‫حالا که پسرم اینجاست، میشه لطفا بگی ‫چرا امشب اومدی اینجا؟
‫حتما.
‫خب، جون‌هیونگ کوچولو زودتر از مدرسه رفت ‫و بعد از کلاس نظافت نزد.
‫"دانش‌آموزان برابر هستند،
‫و معلم بالاتر از همه‌ست".
‫مگه اینو بهت نگفتم، بچه؟
‫مسئله اینجاست که اون قبلا هم ‫از زیر این کار در رفته.
‫ظاهرا از کسی نمی‌ترسه.
‫در کارزار انتخاباتی قبلیت، ‫تو با شعار...
‫"مردم به مثابه مردم، سیاست به مثابه سیاست" ‫کاندید شدی.
‫درست نمیگم؟
‫ببین، منم با این موافقم.
‫معلم‌ها باید مثل معلم رفتار کنن.
‫و این در خصوص دانش‌آموزان هم صدق می‌کنه، ‫بچه پررو!
‫بنابراین من پسرت رو می‌برم ‫تا نظافت بزنه.
‫همونطور که بهش گفته بودم.
‫اون گیر داده به من، بابا.
‫قصد داره به خاطر اتفاقی که برای دائه‌سوک افتاد ‫منو مقصر بدونه.
‫هوم.
‫ممنون. خوشمزه بود.
‫خیلی‌خب. ‫اونو با خودم می‌برم.
‫مطمئن می‌شم که درس عبرت بگیره. ‫بریم.
‫معتقدم که داری اشتباه می‌کنی.
‫بله، اشتباهاتی در آموزش پسرت صورت گرفته.
‫خودم اصلاح‌شون می‌کنم.
‫ درها درحال بسته شدن هستند.
‫لعنتی. ‫چرا دکمه رو نزدی، ریقو؟
‫ممنون. خدانگهدار. ‫به امید دیدار.
‫- ول کن! ‫- ورودی کجاست؟
‫ درها درحال بسته شدن هستند.
‫این درها چه کُندن.
‫دستشویی چقدر تمیز شده.
‫خیلی خوب نظافت زدی.
‫خودم توی کاشی‌ها پیدام.
‫تو وقتی بخوای کارت خوبه‌ها.
‫باشه.
‫کارت که اینجا تموم شد، ‫لوازم نظافت رو بذار سر جاشون.
‫خب؟
‫[سوابق دانش‌آموز]
‫[نام دانش‌آموز: پارک دائه‌سوک]
‫چوی گانگ‌سوک.
‫تازه فهمیدم که وزیر آموزش و پرورش
‫موسس اداره حفاظت از حقوق آموزشیـه.
‫همچنین فهمیدم که تو یه معلم دارای مجوز نیستی.
‫تا پایان تحقیقات‌مون بهم عنوان معلم اعطا شده.
‫ولی مطمئنم که خودت اینو می‌دونی.
‫یه چیزی هست که می‌خوام کمکم کنی ‫متوجهش بشم.
‫چرا سر جون‌هیونگ من کبود شده؟
‫چی بگم والا.
‫من بهش گفتم که توالت رو تمیز کنه، ‫ولی نگفتم که سرش رو بهش بکوبه.
‫یعنی میگی که عمدا به خودش صدمه زده ‫تا برای تو پاپوش درست کنه؟
‫می‌دونم که صدمه زدن به دیگران براش راحته،
‫ولی می‌تونی تصور کنی که چقدر از آسیب زدن به خودش می‌ترسیده؟
‫و اون کبودیش هم
‫به نظر یه خرده صحنه‎‌‌سازی نمیاد؟
‫انگار تویی که نمی‌ترسی.
‫بیا دکتری رو تصور کنیم که ‫از بیمارهاش می‌ترسه.
‫نمی‌تونه درمانشون کنه.
‫حالا اگه وکیلی رو تصور کنی که ‫از موکل‌هاش می‌ترسه،
‫نمی‌تونه وکالتشون رو انجام بده، غیر از اینه؟
‫و در نهایت، اگه یه معلم از دانش‌آموزهاش بترسه،
‫می‌تونه درست بهشون آموزش بده؟
‫اوه.
‫مطمئنم که خودت خوب می‌دونی
‫امروز اینجا بودنم چه معنی‌ای داره.
‫اداره حفاظت از حقوق آموزشی ‫یه سازمان ملیه.
‫اینطوری وارد مبارزه بزرگی میشی.
‫- تخصص منم همینه. ‫- خوب شد گفتی.
‫شنیدیم که تو ما رو به اداره گزارش کردی، کثافت.
‫- من نبودم. ‫- بهمون دروغ نگو.
‫می‌دونی که پدر جون‌هیونگ چقدر سرش شلوغه؟
‫کاری کردی که این همه راه بیاد اینجا.
‫اینقدر دلت می‌خواد بری پیش دائه‌سوک؟
‫به خدا کار من نبود. ‫من بهشون زنگ نزدم.
‫- عوضی. ‫- هی، هی، هی.
‫کار تو نبود؟
‫برام مهم نیست که تو زنگ زدی یا نه. ‫باید تقاص پس بدی.
‫مگه ما چیکارت کردیم، ها؟ ‫بچه پررو.
‫بیا بریم.
‫برید رد کارتون.
‫- گفتم به راهتون ادامه بدید. ‫- احمقِ به درد نخور.
‫هی، سرت رو بالا بگیر اسکل.
‫هی، هی. ‫زود باش، اعتراف کن که تو بهشون زنگ زدی.
‫یا خدا بچه، تو واقعا تخسی، مگه نه؟
‫خب، کدوم رو می‌خوای؟ ‫بالا یا پایین؟
‫بالا! منو بکِش بالا!
‫هی، کلمه جادویی رو یادت نره.
‫لطفا منو بکش بالا!
‫باهام بیا.
‫پس به نظر میاد که تو همیشه
‫از دست ریو جون‌هیونگ و رفیق‌هاش ‫کتک می‌خوری، آره؟
‫خب، قصد داری تا کِی بهت زورگویی کنن ‫و هیچ کاری نکنی، بچه؟
‫نمی‌خواد منو نصیحت کنی. ‫تو نمی‌دونی چی داری میگی.
‫می‌دونی اگه باهاشون درگیر بشم ‫چی عوض میشه؟
‫هیچی. دوباره منو می‌زنن.
‫من کِی بهت گفتم باهاشون دعوا کنی؟
‫دارم بهت میگم فرار کنی.
‫گوش کن، اگه کسی بهت گفت جلوشون در بیای،
‫مشخصه که تا حالا از دست یه گروه آدم کتک نخوردن.
‫اونوقت بازم منو می‌زنن.
‫تو هم دوباره فرار کن.
‫نمی‌تونم تا ابد فرار کنم.
‫راست میگی. ‫نمی‌تونی مدام فرار کنی.
‫پس...
‫برو با یه آدم بالغ حرف بزن.
‫این چه فایده‌ای داره؟
‫تا نپرسیدی که نمی‌فهمی.
‫افراد بالغ خوبی وجود دارن.
‫پس گیونگ‌مین، از الان به بعد،
‫یاد می‌گیری که تا جای ممکن ‫سریع بدویی.
‫اون دروازه فوتبالی که اونجاست رو می‌بینی؟
‫ده ثانیه وقت داری تا بری و برگردی.
‫- آقا؟ ‫- بدو.
‫مگه کری؟ بدو!
‫یالا، سریع‌تر از این! ‫این آخر سرعتته؟
‫همینطوری کند بدویی ‫منم سگ‌ها رو می‌ندازم دنبالت.
‫- اینجا سگ هست؟ ‫- آره، من!
‫من یه سگ وحشی‌ام.
‫- بجنب، بچه! ‫- باشه!
‫گیونگ‌مین، به نظرت تنهایی می‌تونی؟
‫- بله، آقا. ‫- دقیقا. می‌تونی.
‫امروز کارت خوب بود. ‫خیلی ممنون.
‫به ظاهر ارائه‌ات نگاه کن.
‫فکر کنم از زورگویی دیدن ‫یکی دوتا چیز یاد گرفته باشی.
‫پس شما دقیقا مثل اونایی، آقا.
‫اینجاست که اشتباه می‌کنی.
‫اونا فقط قلدرن. ‫من معلمی‌ام که اهمیت میده.
‫ولی اونا فقط قلدر نیستن.
‫اونا قدرت و نفوذ دارن.
‫پدر جون‌هیونگ رو می‌شناسی؟
‫اون می‌تونه محض سرگرمی ‫زندگی یه خانواده رو تباه کنه.
‫نگران پدرش نباش، خب؟
‫منم دوست‌های قدرتمند خودم رو دارم.
‫خوشحالم آدم‌هایی داری که بهشون تکیه کنی.
‫گیونگ‌مین،
‫تو هم آدم‌هایی داری که ‫می‌تونی بهشون تکیه کنی.
‫مثلا کی؟
‫منظورت چیه؟
‫پس هیچکس به ذهنت نمی‌رسه؟
‫بیخیال، بچه. ‫یه خرده فکر کن.
‫خدایا، تو یه دانش‌آموزی. ‫فقط یه جواب وجود داره. معلم‌ها.
‫شوخیت گرفته؟ ‫اصلا گوش نمی‌دادی؟
‫ببین، من می‌تونم خیلی قابل اطمینان باشم.
‫- اینو فقط واسه تو پوست کندم. ‫- اوه ممنون، آقا.
‫پس گیونگ‌مین، یعنی داری بهم میگی که ‫تو کل دوران دبیرستان رو
‫بدون دوست پیدا کردن گذروندی، ها؟
‫من همیشه بدبخت مدرسه نبودم.
‫چرا به پدر و مادرت نگفتی؟
‫نگران این بودی که چطور واکنش نشون بدن؟
‫[پسر عزیزم، از روزت لذت ببر!]
‫ها، معلوم نیست.
‫تا نودلت سرد نشده بخور.
‫باشه.
‫[وزیر آموزش و پرورش]
‫اوه آقا، نمی‌تونید برید داخل!
‫اوه.
‫چی شده که چنین افتخاری دادی، نماینده ریو؟
‫این جریان اداره حفاظت،
‫حقیقت داره که پشتش هستی؟
‫خب، بله درسته.
‫یه فنجون چای میل داری؟
‫من نیومدم اینجا که باهات چای بخورم.
‫چطوره بیای و بشینی؟
‫جناب وزیر، چرا احساس کردی نیازه که ‫این اداره رو تاسیس کنی؟
‫چون مجبور بودم این کارو کردم.
‫مطمئنم که لازم نیست
‫معلمی که دو سال پیش به قتل رسید ‫رو بهت یادآوری کنم.
‫معلم به دست دانش‌آموزش کشته شد.
‫دلیل اینکه من اداره حفاظت از حقوق آموزشی ‫رو ایجاد کردم
‫برای این بود که مطمئن بشم ‫دیگه هرگز چنین اتفاق ناگواری رخ نمیده.
‫ولی چرا اونا رو به دبیرستان دائه‌هان فرستادی؟
‫الان یکی از بازرس‌هات ‫داره پسرم رو اذیت می‌کنه.
‫داری میگی که پسرت توی دبیرستان دائه‌هان درس می‌خونه؟
‫اطلاع نداشتم.
‫می‌دونی که اون شخص به اصطلاح بازرس تو ‫داره توی مدرسه چیکار می‌کنه؟
‫اگه قضیه علنی بشه، همه‌مون توی دردسر می‌افتیم.
‫این جریان هیچ نتیجه خوبی نداره، ‫پس بیا تا وقتی که هنوز می‌تونیم بی سر و صدا تمومش کنیم.
‫ببین، آخه ما تازه شروع کردیم،
‫و تامین بودجه‌ی این سازمان هم کار راحتی نبود.
‫چطوره اول یه فرصتی بهش بدیم؟
‫وزیر گانگ‌سوک، ‫تو که می‌دونی من چقدر برات احترام قائلم، مگه نه؟
‫من دارم اینو با نهایت اهمیت دادن میگم.
‫خیلی حیف میشه که به خاطر یه همچین چیزِ پیش پا افتاده‌ای ‫بازنشسته بشی.
‫هرگز نباید پدری که
‫داره به پسرش کمک می‌کنه ‫رو دست‌کم گرفت.
‫به مهمانی امید شاد نماینده کنگره ‫ریو گوانگ‌پیل خوش آمدید.
‫- از حمایتتون ممنونیم. ‫- از حمایتتون ممنونیم.
‫- ساعت چنده؟ ‫- کتاب بردارید.
‫- به امید دیدار. ‫- چطوره یکم حرفه‌ای باشی؟
‫ببخشید.
‫"مردم به مثابه مردم، سیاست به مثابه سیاست".
‫این چیه؟
‫"استفاده از کمک‌های مالی برای مسائل شخصی"؟
‫رشوه دادن با اشیاء قیمتی ‫در ازای نامزدی در انتخابات محلی؟
‫آزار و اذیت؟
‫ریو گوانگ‌پیل! ریو گوانگ‌پیل! ‫ریو گوانگ‌پیل!
‫ممنون. ‫خیلی خوشحالم که تونستید تشریف بیارید.
‫- تو رأی منو داری. ‫- می‌دونم که خیلی پرمشغله هستید. ممنون که اومدید.
‫در رابطه با اتهامات رشوه ‫چه اظهار نظری دارید؟
‫هم‌اکنون اطلاعاتی از یه فرد ناشناس
‫در خصوص آزار جسمی شما ‫به همکاران خانم‌تون منتشر شده.
‫اطلاعات مربوط به استفاده شما ‫از اموال دولتی منتشر شده.
‫الان چه خبر شده؟
‫نماینده گوانگ‌پیل!
‫این چه معنی‌ای برای کارزار شما داره؟
‫- عقب وایسید! عقب وایسید! ‫- نماینده گوانگ‌پیل!
‫لعنتی.
‫چه خبر شده؟
‫همه‌چیز روبراهه؟ ‫این همه سر و صدا واسه چیه؟
‫نگران نباش. چیزی نیست.
‫حالا اگه منو ببخشید، باید برم.
‫نماینده ریوی عزیزمون ‫انگار کامل شرایطش رو درک نمی‌کنه.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫تو همه اینا رو پخش کردی؟
‫چرا داری این کارو باهام می‌کنی؟
‫می‌دونستی که دو سال برام طول کشید
‫تا اداره رو تاسیس کنم؟
‫و معلوم شد که در طول دو سال ‫میشه خیلی چیزها یاد گرفت.
‫[ریو گوانگ‌پیل] ‫[گزارش غیررسمی]
‫[ مصاحبه با قربانی ضبط شده]
‫[ریو گوانگ‌پیل] ‫[گزارش فساد در نامزدی]
‫دیوونه شدی؟ ‫تو با انجام این کارت با من، حزب ما رو نابود می‌کنی!
‫هر دوی ما طرف هم هستیم!
‫اشتباهت هم همینجاست.
‫وقتی پای تحصیلات وسط باشه ‫طرفی وجود نداره.
‫می‌دونستم. ‫تو از اول داشتی منو هدف قرار می‌دادی.
‫مگه من چه کار اشتباهی کردم؟
‫من بیشتر از هرکسی ‫برای این حزب زحمت کشیدم!
‫هنوزم فکر می‌کنی که این به خاطر حزبه؟
‫در خصوص کارهای اشتباهت هم، ‫خب، مطمئنم توی اخبار پخش میشه.
‫این عادلانه نیست!
‫من در مقایسه با بقیه این کثافت‌ها ‫کاری نکردم،
‫پس چرا باید این کارو با من بکنی؟
‫چون تو باید...
‫به خاطر پسرت فدا می‌شدی
‫تا درس عبرت بگیره.
‫واقعا میگم، ‫تو باید بهتر بچه‌ات رو تربیت می‌کردی.
‫جناب وزیر. ‫همگی، راه باز کنید.
‫لعنتی!
‫خودشه، مگه نه؟
‫مجلس ملی دادخواست دستگیری ریو گوانگ‌پیل
‫را که در ارتباط با چندین اتهام فساد ‫تحت تحقیق قرار دارد، تصویب کرد.
‫حمایت از این دادخواست در بحبوحه گزارش‌هایی
‫مبنی بر اینکه پسر این نماینده کنگره ‫یک قلدر بدنام بوده
‫و اقداماتش باعث شده یکی از قربانیانش خودکشی کند، ‫افزایش یافت.
‫این پرونده که تقریبا لاپوشانی شده بود،
‫طی تحقیقات اداره حفاظت از حقوق آموزشی کشف شد،
‫سازمانی تازه تاسیس
‫تحت اختیار مستقیم وزیر آموزش و پرورش.
‫این دفتر به طور مستقل فعالیت می‌کند ‫و مسئول دریافت گزارشات،
‫انجام تحقیقات و پاسخگویی به تخلفات رفتاری است.
‫کم کم دارم فکر می‌کنم که ‫این یه مسئله سیاسی میشه.
‫مشکل‌ساز میشه؟
‫نگران اون نباش. ‫خودم گلوله رو گاز می‌گیرم. ‫[اینو به جون می‌خرم]
‫تو روی تمام کردن کار تمرکز کن.
‫یعنی چی که "گلوله رو گاز می‌گیرم"؟
‫وقتی توی خط شلیک قرار داشتی ‫بهم خبر بده.
‫یه استعاره بود.
‫فکر می‌کنی که در خط شلیک قرار دارم؟
‫نه، منم داشتم استعاره به کار می‌بردم.
‫امروز کارت عالی بود.
‫هی، هی، هی. ‫شما اینو دیدید؟
‫از امروز به بعد، بدبخت دبیرستان دائه‌هان...
‫پرنسس ناز ما جون‌هیونگـه! ‫مبارکه!
‫- واقعا فکر می‌کنم که این خیلی بهت میاد. ‫- فکر کنم حق با توئه.
‫اوه! اوه!
‫اوه عزیز جون، کجا میری؟ ‫ها؟
‫یادت نره که بدون بابات هیچی نیستی!
‫به نظر میاد که پسره‌ی آشغال برگشته.
‫[چوب بدبختی]
‫تقصیر تو نبود.
‫گیونگ‌مین.
‫تقصیر تو نبود.
‫وقتی دائه‌سوک به عنوان بدبخت انتخاب شد،
‫شرمنده‌ام که بگم حس خوبی داشت.
‫بعد وقتی که مرد،
‫اولین کاری که کردم لبخند زدن بود.
‫برای یه بار، فکر کردم که بالاخره می‌تونم ‫از اینجا خلاص بشم.
‫در نهایت، منم دقیقا مثل همه‌ی اونام.
‫تو هیچیت مثل اونا نیست، بچه.
‫تو یه قربانی بیگناهی که به امون خدا ول شده بود.
‫آدم‌های بالغی که دور و برت بودن ‫به امون خدا ولت کرده بودن
‫و وقتی که قلدرها زندگیت رو جهنم کرده بودن
‫یه گوشه وایسادن و بی سر و صدا نگاه کردن.
‫بنابراین هرگز فکر نکن که
‫تو مثل اونایی.
‫از سر راه برو کنار!
‫هنوزم فکر می‌کنید که خنده‌داره؟
‫- بس کن! تو دیوونه‌ای! ‫- عوضی‌ها!
‫عوضی، از این کارت فیلم گرفتم.
‫- همه‌تون رو می‌کشم. ‫- بس کن!
‫- ببینیم الان کی می‌خنده! ‫- جون‌هیونگ، بس کن!
‫تو رو خدا! ‫معذرت می‌خوام، جون‌هیونگ!
‫بذار ببینیم! ‫هنوزم خنده‌داره؟
‫اوه، بازرس اومد!
‫دیگه در امانیم.
‫تو کلا نمی‌خوای یاد بگیری، مگه نه؟
‫یادته چی گفتم؟
‫گناه افکار آدم نیست.
‫گناه واقعی چیزیه که با جسمت حس بشه.
‫هوم.
‫اون بنزینه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫ترسیدی؟
‫مگه قصدت همین نبود؟
‫لعنتی.
‫آقا، لطفا کمکم کن! ‫خواهش می‌کنم،، اشتباه کردم!
‫تقصیر من بود، باشه؟ ‫تو رو خدا نجاتم بده!
‫اشتباه کردم!
‫فهمیدم، باشه؟
‫درسم رو گرفتم!
‫چرا داری این کارو باهام می‌کنی؟
‫حق من این نیست! ‫چرا؟
‫همینو از خودت بپرس.
‫به نظرت دائه‌سوک حقش بود ‫اونطوری باهاش رفتار بشه؟
‫دائه‌سوک هم از مردن می‌ترسید، می‌دونی؟ ‫دقیقا مثل تو.
‫ولی خودش رو کشت.
‫و این به خاطر توئه، آشغال.
‫اگه کنار اومدن با قلدری دوست‌هات ‫برات سخته،
‫پس چرا نمیری یه مدرسه دیگه؟
‫چی؟ ‫چرا پسر من باید مدرسه عوض کنه؟
‫[هیچ مجازاتی برای قلدری وجود ندارد]
‫چرا اونایی که پسرم رو اذیت می‌کنن ‫رو مجبور نمی‌کنی برن یه مدرسه دیگه؟
‫چرا قربانی باید مجبور به رفتن بشه؟
‫صبر کن. ‫نمی‌تونی الان سفارشاتت رو لغو کنی.
‫نمی‌فهمم جریان چیه. ‫همه فروشندگانم دارن سفارشات‌شون رو لغو می‌کنن.
‫من گند زدم. ‫لطفا کاری به پدرم نداشته باش.
‫- بهم دست نزن. ‫- جلوی پدرت رو بگیر، التماست می‌کنم.
‫کاری که بخوای رو می‌کنم. ‫هرکاری می‌کنم.
‫نگاش کن. فکر می‌کردم من یه بدبختم که ‫همیشه واسه باباش گریه می‌کنه؟
‫اشتباه کردم، معذرت می‌خوام.
‫واسه جبران چیکار کنم؟
‫هرکاری بخوای می‌کنم.
‫بمیر بره.
‫برای اینکه مطمئن بشیم دانش‌آموزان ‫کامل عواقب کارهاشون رو درک می‌کنن
‫باید کاری کنیم زجری که به دیگران دادن ‫رو تجربه کنن،
‫و مطمئن بشیم که مسئولیت بپذیرن.
‫اداره باور داره که دقیقا اینطوری
‫درس‌های عبرت واقعی باید یاد گرفته بشن.
‫ولی تو هر درس عبرتی هم که بگیری...
‫دائه‌سوک رو برنمی‌گردونه، درسته؟
‫تو تا آخر عمرت،
‫با دونستن اینکه تو باعثش شدی ‫این بار رو به دوش می‌کشی.
‫این عدالتیه که نصیب اون میشه.
‫این جهنمیه که خودت ساختی.
‫از زندگی توش لذت ببر.
‫پلیس دوباره در خصوص پرونده‌ی دائه‌سوک تحقیق کرد
‫و فورا ریو جون‌هیونگ ‫و دوست‌هاش رو
‫به خاطر کاری که دائه‌سوک کردن ‫دستگیر کرد.
‫احمق عوضی!
‫مدیر کیم تقصیر رو گردن کسی ننداخت، ‫و مسئولیت همه‌چیز رو بپذیرفت.
‫مدیر کیم! ‫از اول اونجا قایم شده بودید؟
‫وبسایت اداره حفاظت از حقوق آموزشی
‫قلدری ریو جون‌هیونگ رو فاش کرد ‫تا همه ببینن.
‫[مرحوم پارک دائه‌سوک]
‫و میگن فقط در صورتی که قربانی‌ها ‫اونا رو ببخشن پاک می‌شن.
‫و اداره اینطوری به وجود اونا در دبیرستان دائه‌هان پایان داد.
‫اون آخرین باری بود که بازرس رو دیدیم.
‫[مرحوم چوی گایون] ‫[تولد: 25 جولای 1995 | وفات: 27 نوامبر 2024]
‫[ما فراموش نخواهیم کرد]
www.Doostihaa.com