‫بابا میگه مهم‌ترین چیز توی چاه کندن اینه که...
‫حواسمون به هوای مسموم باشه.
‫نه می‌تونی ببینیش، نه بوش رو بفهمی، ‫ولی اگه مراقب نباشی می‌تونه بکشتت.
‫هر روز صبح، قبل از شروع کار، ‫یه شمع می‌فرستن پایین.
‫اگه شعله خاموش بشه، کسی نمیره تو.
‫قانونش اینه.
‫بیا کار رو شروع کنیم.
‫طناب.
‫قهوه رو آوردم.
‫به کارولاین گفتم بیشتر بخوابه، ‫واسه همین تضمین نمی‌کنم مزه‌اش خوب باشه.
‫کارمون رو راه میندازه.
‫آدام؟
‫کارولاین! کارولاین!
‫چی شده؟
‫کارولاین! نگهش دار!
‫آدام! آدام! آدام! آدام!
‫- مُرده؟ ‫- آدام. هی، آدام.
‫اول شمع رو فرستادی پایین؟ ‫من چی گفتم جرج؟
‫- در مورد قانون‌هاش چی گفتم؟ ‫- هی.
‫ببخشید آقای اینگالز.
‫استرس داری؟
‫برای انجمن بانوان؟
‫نه.
‫شاید یه کم.
‫تو چی؟
‫نه. خیلی دلم می‌خواد دخترهای خانواده‌ی جیمز رو ببینم.
‫شاید اونا هم از دیکنز یا هاثورن خوششون بیاد.
‫شاید کتاب‌هایی داشته باشن ‫که بتونم قرض بگیرم و برای بچه جدید بخونم.
‫دلم می‌خواد بدونم چه گلدوزی‌هایی کردن ‫و چه شعرهایی بلدن.
‫به نظرت به من می‌خوره کسی باشم که بخوان باهاش دوست بشن؟
‫صد در صد.
‫لورا، نوبت توئه.
‫دلم برای «پت» و «پتی» تنگ شده.
‫منم همینطور.
‫فکر می‌کردم تا الان دیگه برگردن.
‫اسب‌های خیلی‌ها توی دوران اون بیماری و تب گم شدن.
‫هیچ ارتباطی به تو نداشت. قول می‌دم.
‫میشه امروز توی ساختن کلیسا کمکت کنم؟
‫می‌تونم ابزارهات رو بیارم، ‫یا آب بیارم، یا میخ‌ها رو نگه دارم.
‫- قول می‌دم دست و پاگیر نباشم. ‫- تو با دخترهای خانواده‌ی جیمز برنامه داری.
‫دخترهای شهری هیچ‌وقت از من خوششون نمیاد.
‫همیشه مری رو دوست دارن.
‫فقط کافیه خودت باشی، ‫اونوقت محاله که ازت خوششون نیاد.
‫موهات، لطفاً.
‫بیا این موهای آشفته رو یه کم مرتب و آبرومند کنیم.
‫«سگ دیوونه» چطوره؟
‫آبرومنده؟
‫می‌خوام امروز بهترین رفتارتون رو داشته باشید.
‫خانم جیمز آدم خیلی مهمیه.
‫می‌خوایم بدونه که آماده‌ایم تا خودی نشون بدیم ‫و بخشی از این جامعه باشیم.
‫- همه‌مون. ‫- چشم، مامان.
‫با خوش‌رویی حرف بزنید،
‫از میزبان‌هاتون تعریف کنید و هیچ بحث و دعوایی هم نباشه.
‫- متوجه هستید؟ ‫- چشم، مامان.
‫مهمون‌ها باادب، خوش مشرب و با وقارن، باشه؟
‫«لطفاً» و «ممنونم» یادتون نره. ‫لقمه‌های کوچیک بردارین و برای بار دوم غذا نکشین.
‫- خوب خودتون رو نشون بدید. ‫- چشم مامان.
‫اگه می‌خواستیم خوب خودمون رو نشون بدیم، ‫باید تو رو خونه می‌ذاشتیم.
‫تو فقط ترسیدی که از من بیشتر خوششون بیاد. ‫شرط می‌بندم همین‌طور هم میشه.
‫باشه، قبوله.
‫اینگالز! عجب وقت‌شناسی‌ای.
‫- نقشه‌هات رو همین‌جا گذاشتم. ‫- همسرم کارولاین رو که یادتونه.
‫- دخترهامون، مری و لورا. ‫- البته. باعث افتخاره.
‫- خونه‌ی خیلی قشنگی دارین آقای جیمز. ‫- بله، خیلی قشنگه آقای جیمز.
‫خیلی لطف دارین. بفرمایین داخل. خونه‌ی خودتونه.
‫جما و دوقلوها منتظرتونن.
‫من و چارلز هم می‌ریم که کلیسا رو بسازیم.
‫- برامون آرزوی موفقیت کنین. ‫- موفق باشین.
‫- یه کلوچه واسه من نگه دار. ‫- چشم، بابا.
‫خانواده‌ی زیباییه.
‫کارولاین! دخترها!
‫ممنون از دعوتتون.
‫- من... یه کم مربای شاه‌توت آوردم. ‫- کار خیلی خوبی کردی.
‫میشه لطفاً اینا رو کنار کلوچه‌ها بذارین؟
‫دخترها، بیاین لطفاً!
‫- اینا برای شماست خانم جیمز. ‫- دختر عزیزم.
‫مری، لورا، می‌خوام با دوقلوهام آشنا بشین، ‫رومانزی و ایدیت.
‫می‌خواین اتاقمون رو ببینین؟
‫خیلی عالی میشه.
‫آره، عالیه.
‫بی‌صبرانه منتظرم با بقیه هم آشنا بشین.
‫همه چیز رو در مورد شما بهشون گفتم.
‫- امیدوارم چیزهای خوبی گفته باشین. ‫- معلومه.
‫ما عین همیم، مگه نه؟ ‫فکر کنم تیم فوق‌العاده‌ای بشیم.
‫مطمئنم همین‌طور میشه.
‫فکر کنم دنبال یه جفت اسب جدید باشی.
‫هنوز آماده نیستم که بی‌خیالشون بشم. ‫پت و پتی مثل خانواده‌م هستن.
‫هوم.
‫خب، اسب یه مرد بخشی از وجودشه.
‫انگار یه دست یا پاش رو دزدیدن.
‫باید می‌دونستم که ایندیپندنس ‫دزدهای اسب رو جذب می‌کنه.
‫متأسفانه، هرجا که آدمیزاد باشه، ‫جرم و جنایت هم هست.
‫فکر می‌کردم شاید رفتن، ولی همین دیروز...
‫یکی از اسب‌های راسل کایند رو از زیر پاش دزدیدن.
‫این فقط یه بار دیگه یادآوری می‌کنه ‫که هرچی شهرمون بزرگتر میشه،
‫نیازمون به قانون و نظم هم بیشتر میشه،
‫واسه همینم درخواست یه مارشال فدرال دادم.
‫ما به قانون نیاز داریم، چارلز.
‫قانون‌ها هستن که یه جامعه رو سر پا نگه می‌دارن.
‫- صبح بخیر، آقایون. ‫- صبح بخیر.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫و قول می‌دم،
‫دیگه هیچ‌وقت اون اشتباه رو تکرار نکنم.
‫خوشحالم این رو می‌شنوم.
‫داشته واسه همه تعریف می‌کرده ‫که چطور اون قهرمان بزرگ...
‫چارلز اینگالز، جونش رو نجات داده.
‫آقایون، میشه لطفاً توجه کنین؟
‫قبل از اینکه شروع کنیم،
‫می‌خوام از چارلز اینگالز تشکر کنم
‫که همچین طرحی برای این کلیسا کشیده.
‫- احسنت. ‫- احسنت.
‫ممنون، آقای اینگالز.
‫وقتی اولین بار پام رو توی این زمین گذاشتم، ‫من... یه حسی داشتم.
‫احساس الهام‌بخشی می‌کردم. احساس آرامش می‌کردم.
‫اما بیشتر از همه...
‫حضور خدا رو حس کردم.
‫بیاید برای این شهر یه عبادتگاه بسازیم!
‫- احسنت. ‫- احسنت.
‫بریم سر کار.
‫سلام.
‫ولی یه جا بند نمیشه.
‫کارولاین،
‫می‌خوام با مارگارت پارکر آشنا بشی، ‫شوهرش صاحب کارخونه‌ست،
‫سارا گریوز، خواهر کوچیکتر کلارنس گریوز،
‫که روزنامه‌ی «ایندیپندنس پایونیر» مال اون...
‫و وینی ریچاردسونه.
‫شوهرش توی کار وارداته.
‫خانم‌ها، کارولاین اینگالز همون معلمیه که بهتون گفتم.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫شوهر شما همون کلیسایی ‫که داره ساخته میشه رو طراحی کرده، درسته؟
‫- اوهوم. ‫- اوه، حتماً بهش افتخار می‌کنید.
‫همینطوره.
‫داشتم فکر می‌کردم شاید بهار بتونیم ‫از اون کلیسا به عنوان مدرسه هم استفاده کنیم.
‫اوه بله.
‫نمی‌دونید چقدر ذوق کردم وقتی شنیدم ‫یه معلم باتجربه بینمون هست.
‫یکم تمرینم کم شده،
‫اما الان دارم توی خونه به دخترها درس می‌دم.
‫اوه، دخترهاش ماهن. باهوش هم هستن.
‫خب، اگه جما شما رو دعوت کرده، ‫حتماً قدر طلا ارزش دارید.
‫- فکر کنم همین‌طوره. ‫- دانش‌آموز هم قبول می‌کنین؟
‫آخه من توی حساب‌وکتاب و گرامر افتضاحم،
‫پسرهامم دارن پاک دیوونه‌م می‌کنن.
‫اوه...
‫- اوه، نمی‌دونم. ‫- لطفاً، میشه روش فکر کنین؟
‫جما گفت که همین الانم حداقل یه دانش‌آموز اضافه دارین.
‫همین رو نگفتین؟ یه دختر همسایه؟ ‫البته مطمئن نیستم گفتین کی.
‫اوه...
‫چیز رسمی‌ای نیست.
‫منم دوتا توی خونه دارم که بیشتر از یه ساله مدرسه نرفتن.
‫به نظر میاد خیلی حرف‌ها برای گفتن دارین. ‫تنهاتون می‌ذارم.
‫- این همه لباس رو از کجا آوردین؟ ‫- مادرم همیشه یه صندوقچه واسه خاله‌بازی داشته.
‫میگه این کار حس شیک‌پوشی و اصالت رو القا می‌کنه.
‫من «بانو فرانچسکای یومزفورد» میشم، ‫وارث مخفی تاج و تخت.
‫شما دوتا هم می‌تونین «النور» و «کاترین» بشین،
‫افراد وفادار و معتمد من، ‫که قسم خوردن به هر قیمتی از رازم محافظت کنن.
‫حالا یالا. یه چیزی انتخاب کنین.
‫اوه!
‫- چقدر باوقاره. ‫- ممنون.
‫حالا تو، لورا.
‫ام... اون نه.
‫- ولی تو گفتی... ‫- اون مال منه.
‫پدرم اون رو از یه گاوچرون واقعی برام خریده.
‫از گردنبندت خوشم میاد.
‫پدرم این رو برای تولدم از نیویورک آورد.
‫گفت از انگلیسه و احتمالاً مال خود ملکه ویکتوریا بوده.
‫خیلی اصالت داره،
‫و واسه چای عصرونه با بانو فرانچسکا عالیه.
‫پدر تو واسه تولد قبلیت چی بهت داد؟
‫برام با چوب افرا یه قلاب‌سنگ درست کرد.
‫تیرکمان سنگی؟
‫می‌تونم از بیست قدمی یه خرگوش رو بزنم.
‫بزنی؟ منظورت اینه که بکشی؟
‫خورشتش خیلی خوشمزه میشه.
‫بانو فرانچسکا، لطفاً بی‌سلیقگی خواهرم رو ببخشین.
‫اما شما واقعاً معرکه شدین.
‫دوک مرد خیلی خوش‌شانسیه.
‫همین‌طوره، مگه نه؟
‫اون کلاه بهت خیلی میاد، النور.
‫بذار ببینم می‌تونیم ‫یه جفت دستکش توری هم برات پیدا کنیم یا نه.
‫صورتی رو ترجیح میدی یا سفید؟
‫آماده، بکشید!
‫بکشید!
‫آماده، بکشید!
‫آماده، بکشید! آماده، بکشید!
‫نگه دارید، نگه دارید، نگه دارید، نگه دارید!
‫- گفتم یه سر بزنم و سلامی عرض کنم. ‫- از دیدنت خوشحالم.
‫اون کار ترجمه‌م، ‫بیشتر از چیزی که انتظار داشتم طول کشید.
‫ممنون که توی دوران اون تب و بیماری ‫به خانواده‌م سر زدی.
‫کار من نبود. خودم بدجور مریض بودم.
‫- همه‌ش کار لورا بود. ‫- دخترم هم همین رو بهم میگه.
‫- سفرت چطور بود؟ ‫- مسئول جدید امور سرخ‌پوست‌ها، «آیزاک گیبسون» رو دیدم.
‫- کوئیکره. ‫- چطور پیش رفت؟
‫هنوز مطمئن نیستم.
‫ولی به نظر میاد مصممه که یه قرارداد جابجایی...
‫توی اولین فرصت تنظیم کنه.
‫قرارداد جابجایی؟
‫یه معامله برای زمین.
‫امیدوارم منصفانه باشه.
‫هفت تا رئیس قبیله باید با شرایط موافقت کنن. ‫هنوز خیلی چیزها هست که باید در موردشون بحث بشه.
‫احتمالاً تا قبل از بهار چیزی امضا نمیشه.
‫اشکالی نداره بگم وقت نهاره؟
‫- اختیار دارین. ‫- می‌مونین با ما نهار بخورین، آقای میچل؟
‫خیلی غذا آوردم که با هم بخوریم. یه عادت قدیمیه.
‫وقتی جوون بودم، کسی زیاد از من خوشش نمیومد،
‫واسه همین کیفم رو پر از خوراکی می‌کردم ‫تا موقع نهار به بقیه بدم.
‫- همیشه هم جواب می‌داد. ‫- ممنون. می‌مونم.
‫وقت نهاره آقایون!
‫مادرم میگه آدام اسکات ‫از یه خانواده بانکدار توی بوستونه.
‫میگه اونا خیلی پولدارن.
‫ولی با این حال، نامزدش اون رو پای سفره عقد ول کرده.
‫- حسابی رسوایی به بار آورد. ‫- خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫طفلکی آدام.
‫منظورت آدامِ پولداره.
‫حالا اون جذاب‌ترین مرد مجرد توی ایندیپندنسه.
‫مادرم میگه همین روزها یه زن پیدا می‌کنه. ‫اون ارث و میراث داره.
‫خیلی هم خوش‌قیافه‌ست.
‫اون... همین‌طوره، مگه نه؟
‫- تو نظرت چیه لورا؟ ‫- در مورد چی؟
‫آدام.
‫اون نزدیک بود توی چاه ما بمیره.
‫لورا!
‫اینقدر حرف‌های وحشتناک نزن. ‫لطفاً رفتار خواهرم رو ببخشین.
‫با اجازه‌تون می‌شه من برم؟
‫راحت باش.
‫مری، به نظرت دیگه هیچ‌کدوم از پسرهای شهر خوش‌تیپ هستن؟
‫به نظرت هستن! کی؟
‫کیلب رو می‌شناسی؟
‫کیلب؟ همون پسر یتیم خنگ ‫که توی فروشگاه کار می‌کنه؟
‫اوه! نه.
‫داشتم به پسری فکر می‌کردم ‫که چند تا مزرعه اون‌ورتر از ما زندگی می‌کنه.
‫فکر می‌کردم اسمش کیلبه. حتماً جیکوبه.
‫می‌دونستی، پدر و مادر کیلب اون رو توی جاده ول کردن.
‫یهو نصفه‌شب پا شدن رفتن ‫و اون رو به حال خودش رها کردن.
‫چرا باید همچین کاری بکنن؟
‫- شاید نمی‌خواستنش. ‫- یا شایدم گرگ‌ها خوردنشون.
‫یا شاید یه مشکلی داره.
‫شاید اون فراریشون داده.
‫حالا که کلیسا داره ساخته میشه، ‫نمی‌دونم، باید یه کشیش بیاریم؟
‫هوم.
‫من با خونه خیلی فاصله دارم، ولی مطمئنم ‫یکی از شما توی این منطقه آشنا داره.
‫من یه کاندیدای عالی از «اِلک سیتی» می‌شناسم. والتر ایتون.
‫توی کل ایالت سفر می‌کرده ‫و برای فقیرها صندوق کمک مالی راه می‌نداخته،
‫ولی می‌دونم دوست داره واسه یه مدتی هم که شده ‫یه جا ساکن بشه.
‫خب، من خودم دست به کار شدم ‫و ترتیبی دادم که کشیش دنیل فرانکلین...
‫از سنت لوئیس بیاد.
‫اوه، اون مرد با ایمانیه و شخصیت فوق‌العاده‌ای داره.
‫و از یکی از محترم‌ترین خانواده‌های شهر میاد.
‫سنت لوئیس خیلی دوره.
‫مهمه که فقط یه نفر رو نیاریم، ‫بلکه شخص مناسبی رو بیاریم.
‫مطمئنم کارولاین هم موافقه.
‫البته.
‫هوم.
‫هر وقت آماده بودی.
‫- انجامش بده. ‫- با شماره سه.
‫یک...
‫بیا، تموم شد.
‫- باز برادرم چیکار کرده؟ ‫- پاش لیز خورد و خورد زمین.
‫ولی حالش خوب میشه.
‫شاید بهتر باشه واسه یکی دو هفته ‫کارهای سنگین رو بسپاری به کیلب.
‫قرار بود یه ساعت پیش برگردی
‫تا من بتونم برم جلسه‌ی انجمن بانوان.
‫فکر کنم زمان از دستم در رفت.
‫فکر کنم همینطوره.
‫پس من دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫ممنون دکتر تان.
‫بله.
‫کلوچه درست کردم. به نظرم ساختن یه کلیسا شیرینی می‌خواد.
‫- کلوچه‌های زنجبیلی مورد علاقه‌ی منن. ‫- می‌دونم.
‫نمی‌خوام تو رو از جلسه‌ت بندازم.
‫من هیچوقت بدم نمیاد یه‌کمی بیشتر پیش شما باشم دکتر.
‫خب، روز خوبی داشته باشی. مراقب باش.
‫هوم.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫کلوچه آوردم.
‫آهان... بله.
‫انجمن بانوان امروزه، مگه نه؟
‫حس می‌کنم هفته‌هاست ‫دارم به اون آگهی توی فروشگاهم خیره میشم.
‫اوه، راستش انجمن بانوان برای زنان متأهل ایندیپندنسه.
‫زنان متأهل؟
‫- درسته. ‫- هوم.
‫قانونش اینه.
‫مطمئنم درک می‌کنین.
‫بله، کاملاً درک می‌کنم.
‫بابت سوءتفاهم پیش اومده عذر می‌خوام.
‫شنیدی چطور آقای اینگالز جونم رو نجات داد؟
‫ته یه چاه داشتم می‌مردم،
‫و اون پرید تو تا من رو بکشه بیرون.
‫همه شنیدن.
‫برام مهم نیست که مردم مسخره کنن. ‫فقط شکرگزارم که زنده‌م. اون یه قهرمانه.
‫واقعیت داره.
‫توی جنگ چطور آقای اینگالز؟ کجا جنگیدین؟
‫شرط می‌بندم اونجا هم یه قهرمان واقعی بودین.
‫می‌خواستم اسم بنویسم، ‫ولی پدربزرگ گفت زیادی جوونم.
‫پدرم به کمکم نیاز داشت. ‫موندم تا باهاش توی مزرعه‌ها کار کنم.
‫اوه.
‫نمی‌دونستم می‌شه همچین کاری کرد.
‫نمی‌شه.
‫ظاهراً بعضی‌ها فکر می‌کنن ‫قانون شامل حالشون نمی‌شه.
‫دزد اسب‌ها رو گرفتم.
‫قضیه چیه، راسل؟
‫خب، وقتی تو بیکار نشسته بودی و هیچ‌کاری نمی‌کردی،
‫ما رد این بی‌همه‌چیز رو زدیم.
‫- ادواردز دزد نیست و خودتم می‌دونی. ‫- من که این‌طور فکر نمی‌کنم.
‫بهت گفتم این رو بسپر به من، کایند.
‫تو اینجا قانون نیستی، هیچ مدرکی هم نداری.
‫هفته‌هاست که نصفه‌شب‌ها توی دشت‌ها پرسه می‌زنه،
‫زاغ‌سیاه ما رو چوب می‌زنه و کمین کرده.
‫- همه‌مون دیدیمش. ‫- درسته. منم دیدمش.
‫و تا اسب‌ها گم می‌شن،
‫یهو سر و کله‌اش با یه مشت پول نقد پیدا می‌شه.
‫کار و کاسبی نوشیدنیش که خراب شد، ‫یه‌راست رفت سراغ اسب‌ها،
‫درست مثل کاری که توی «تنسی» کرد.
‫یالا، ازش بپرس.
‫انکارش نمی‌کنه.
‫ادواردز، یه چیزی بگو.
‫بازش کنید!
‫بازش کن، مرتیکه‌ی چندش!
‫تنها پولی که داره پزش رو می‌ده پول‌های شماست،
‫بعد از اینکه توی کارت‌بازی، ‫کل دارایی‌تون رو از چنگتون درآورد.
‫تو هم همین‌طور، برانسون.
‫یا بهتره از زنت بپرسم؟ ‫راجع به اون‌همه پولی که توی کافه‌ی من باختی؟
‫دخالت نکن.
‫بار آخریه که می‌گم. همین الان بازش کن.
‫لیسی!
‫نمی‌ذارم این‌جوری بندازینش جلوی گرگ‌ها.
‫تا وقتی من اینجام، کسی حق نداره ‫خودسرانه قانون رو اجرا کنه.
‫تا وقتی مارشال بیاد و قضیه رو روشن کنه،
‫آقای ادواردز رو توی هتل نگه می‌داریم.
‫راه بیفت.
‫برای امنیت خودته.
‫لیسی.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- که بی‌گناهیش رو ثابت کنم.
‫واقعاً فکر می‌کنی ایلای می‌تونه جلوی کایند
‫و نوچه‌های احمقش رو بگیره که دست از پا خطا نکنن؟
‫اگه بخوای می‌تونی باهام بیای بریم پیش اوسیج‌ها.
‫یا می‌تونی همین‌جا بمونی ‫و عروسک خیمه‌شب‌بازیِ ایلای باشی.
‫- کار اوسیج‌ها نبوده. ‫- نگفتم که کار اونا بوده.
‫اما هیچ‌چیزی از زیر دستِ اون برادرزنت قسر درنمی‌ره.
‫ماه پیش از یه داستانی نجاتش دادم. بهم مدیونه.
‫نمی‌ذارم تنهایی بره اونجا.
‫می‌تونی اسب من رو ببری. ‫من می‌رم حواسم به ادواردز باشه.
‫حالا که ناهارمون رو خوردیم، ‫بهتره بریم سر اصل مطلب.
‫میای اون جلو پیشم بشینی؟ ‫شاید یه‌کم یادداشت برداری؟
‫اشکالی نداره قبل از شروع برم امیلی رو بیارم؟
‫دلم نمی‌خواد چیزی رو از دست بده.
‫حتماً زمان از دستش در رفته. ‫خیلی زود برمی‌گردم. قول می‌دم.
‫اوه، پس واسه همین بود که به سرش زد بیاد.
‫اومد اینجا؟
‫بله.
‫و همون‌طور که براش توضیح دادم، ‫این انجمن مخصوص زنان متأهله.
‫البته، بابت این سوءتفاهم حسابی عذرخواهی کردم.
‫منم متأهل نیستم.
‫بله، اما شما یه نویسنده‌ای ‫و از یه خانواده‌ی بسیار محترمی.
‫کجای اداره کردنِ بزرگ‌ترین فروشگاه ‫توی «ایندیپندنس» محترم نیست؟
‫این انجمن قوانینی داره، کارولاین.
‫خب خانم‌ها، اگه سر جاتون بشینید،
‫به نظرم می‌تونیم بحثمون رو با رأی‌گیری شروع کنیم.
‫زن‌ها بیش از نیمی از جمعیت این کشور رو تشکیل می‌دن،
‫ولی با این حال حق نداریم توی تعیین ‫سرنوشت کشورمون مشارکت کنیم.
‫فکر کنم وقتشه که این رو تغییر بدیم،
‫و از همین‌جا، توی ایندیپندنس شروع کنیم.
‫کارولاین.
‫حالا، رأی بدید.
‫کلمه‌ی رأی با حرف وی شروع می‌شه.
‫دیگه چی با حرف وی شروع می‌شه؟ صدا.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟ ‫اونا مال کلکسیون ویژه‌ی پدره،
‫و ما نباید بازشون کنیم.
‫چرا؟
‫چون درست نیست ‫به نقاشیِ مردها با این لباس‌ها نگاه کنیم.
‫ولی اونا همین‌طوری لباس می‌پوشن.
‫هر چیزی که می‌پوشن یه معنی‌ای داره، حتی رنگ‌هاش.
‫می‌بینی؟
‫لورا،
‫بذارش سر جاش.
‫متأسفم. خواهرم یکم سرکشه.
‫بهترین دوست من یه اوسیجه.
‫اسمش «عقاب خوب»ئه.
‫سرخ‌پوست‌ها اومدن خونه‌ی شما؟
‫البته.
‫فقط هم عقاب خوب نیومده.
‫می‌خوای یه قصه بشنوی؟
‫یه روز صبح که بابا رفته بود ‫تا توی ساختن خونه به آقای اسکات کمک کنه،
‫من و جک از نهر برگشتیم خونه
‫و با یه سری مهمون ناخونده روبه‌رو شدیم.
‫قبلاً بهت گفتم،
‫من اسب‌ها رو نبردم.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟ من اسب‌های شما رو نبردم.
‫منم نگفتم تو بردیشون.
‫حدس می‌زنم یکی دو جا رو بشناسی
‫که بشه چندتا اسب رو بدون جلب توجه توش قایم کرد.
‫بذار رفقای زمین‌خوارت خودشون یه فکری به حالش بکنن.
‫وقتی اونا می‌تونن شکارهای ما رو بزنن،
‫می‌تونن دنبال اسب‌های خودشون هم بگردن.
‫لوییس هفته پیش یه اسب گم کرد.
‫چقدر طول می‌کشه تا اسب‌های شما هم غیبشون بزنه؟
‫باشه. نشونت می‌دم.
‫گفتم یه نگاهی به اون کبودی بندازم.
‫- اجازه می‌دی؟ ‫- من خوبم.
‫نمی‌فهمم چرا از خودت دفاع نکردی.
‫تو هرچی که باشی جان، دزد نیستی.
‫می‌تونیم حرف بزنیم، یا فقط بشینیم.
‫چند هفته‌ی اخیر رو توی ایوون لیسی گذروندم تا ترک کنم.
‫پاک شدن قاعدتاً باید چیز خوبی باشه، ولی...
‫هیچ‌کس بهت نمی‌گه که مجبوری ‫ساعت‌ها با افکارت تنها بمونی.
‫امروز دقیقاً شش سال می‌شه که برگشتم خونه ‫و دیدم دخترام دیگه نیستن.
‫وبا.
‫و از اون موقع هر روزش مثل خنجری توی قلبمه.
‫که چی بشه؟
‫به خاطر ترجیح دادن جنگ به خانواده‌م، چی گیرم اومد؟
‫کایند اومد سراغم. با خودم گفتم ‫خب، حتماً وقتش رسیده.
‫شاید بالاخره بتونم دوباره پیش دخترهام باشم.
‫جنگ یه تیکه از وجود هر مرد و زنِ این کشور رو با خودش برد.
‫و با وجود اینکه دلیلمون بر حق بود،
‫هر کسی چیزی رو از دست داد ‫که دیگه نمی‌تونه برش گردونه.
‫من فقط می‌دونم آدم‌هایی توی این شهر هستن ‫که بهت اهمیت می‌دن.
‫شاید بهتر باشه بذاری این کار رو بکنن.
‫شاید بهتر باشه به فکر آینده باشی.
‫پت و پتی من اونجان.
‫می‌بینی؟
‫اونا هم اسب‌های اوسیج‌ها هستن.
‫یه مشت بچه‌ی احمق.
‫بچه‌های احمقی که کارهای احمقانه می‌کنن.
‫می‌شناسمشون.
‫حالا چی؟
‫سرِ صحبت رو باز می‌کنیم.
‫می‌خونم.
‫دوتا جفت. بی‌بی.
‫اینجان.
‫سلام، پسرها. چقدر از دیدنتون خوشحالم.
‫همه‌جا رو دنبال این اسب‌ها گشتیم.
‫راستش رو بخواین، ‫خیلی‌ها بابت پیدا کردنشون بهتون مدیونن.
‫همه‌چیز مرتبه. وقتشه برگردن خونه.
‫هی، وایسا.
‫هی.
‫اگه الان راه بیفتیم، ‫تا قبل از غروب می‌رسونیمشون.
‫فکر کنم باید بذاریم برن،
‫به شرطی که قول بدن دیگه پیداشون نشه.
‫داری اشتباه می‌کنی.
‫شما چی فکر می‌کنین پسرها؟ اشتباه می‌کنم؟
‫چون ممکنه دفعه‌ی بعد اینجا نباشم...
‫تا جلوی لیسی رو بگیرم که سرتون رو سوراخ‌سوراخ نکنه.
‫دیگه ریختمون رو نمی‌بینید.
‫پس یالا، برین.
‫- از درگیری خوشت نمیاد؟ ‫- هیچ‌وقت نتیجه‌ی خوبی نداشته.
‫من مخالفم.
‫منم همین‌طور.
‫اما تو مرد خوبی هستی.
‫اینم از پت من.
‫- بازم برامون بگو، لورا. ‫- لطفاً، لورا؟
‫بانو فرانچسکا، شما نباید به این چرت‌وپرت‌ها گوش بدین،
‫اونم الان که دوک داره برمی‌گرده خونه.
‫مجبور نیستی گوش کنی، مری. ‫می‌تونی برگردی توی اون اتاق.
‫می‌خواین قصه‌ی اون موقعی رو بشنوین ‫که سعی کردیم از رودخونه رد شیم...
‫و نزدیک بود غرق بشیم؟
‫تک‌تکمون، حتی سگمون.
‫آره!
‫کالسکه‌های زیادی قبل از ما رد شده بودن،
‫اما بارون‌های بهاری باعث شده بود ‫رودخونه عمیق و پرسرعت بشه.
‫یهو اسب‌ها دیگه پاشون به کف رودخونه نرسید،
‫و جریان آب شروع کرد ‫به کشیدنِ همه‌مون به سمت پایین رودخونه.
‫و اگه قرار باشه ایندیپندنس پیشرفت کنه،
‫باید سنت‌های قوی‌ای برای شهر پایه‌گذاری کنیم...
‫قبل از اینکه حتی یه خط راه‌آهن کشیده بشه،
‫واسه همین من و ایلای تصمیم گرفتیم
‫تابستون آینده ‫جشنواره‌ی روزِ بنیان‌گذاران رو برگزار کنیم.
‫- عالیه. ‫- فکر خوبیه.
‫کارولاین، من عاشق این اشتیاقتم.
‫اگه قرار باشه یه انجمن زنانه باشیم،
‫نباید همه‌ی زن‌های جامعه‌مون رو شامل بشه،
‫نه فقط اونایی که به نظر شما محترمن؟
‫شاید بهتر باشه این بحث رو بذاریم برای یه وقت دیگه.
‫مگه اینکه کسی مخالف باشه؟
‫ادامه بدیم؟
‫بابت ناهار ممنون.
‫هوم.
‫کیلب، صبر کن!
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫- ما اومدیم تا با ایدیت و رومانزی چای بخوریم. ‫- اوه.
‫- چطور پیش می‌ره؟ ‫- خیلی خوب نیستن.
‫هیچ‌کدومشون تا حالا یه کلمه هم با من حرف نزدن،
‫حتی وقتی من اول سرِ صحبت رو باز می‌کنم،
‫یا حتی وقتی شب‌ها براشون کلوچه می‌برم، ‫وقتی که هوس کلوچه می‌کنن.
‫- طوری رفتار می‌کردن انگار تو رو می‌شناسن. ‫- چرا؟ چی گفتن؟
‫گفتن پدر و مادرت تو رو توی جاده ولت کردن.
‫- دروغه. ‫- من فقط چیزی رو گفتم که اونا بهم گفتن.
‫پس چرا تکرارش می‌کنی؟
‫متأسفم.
‫مری عاشق شده! ‫مری عاشق شده!
‫پس، همون کیلبه. ‫تو از این پسره‌ی یتیمِ زشت خوشت میاد.
‫وایسا! کیلب!
‫دخترها.
‫همه‌جا رو دنبالتون گشتم. بیاین بریم.
‫از ایدیت و رومانزی خداحافظی کنین.
‫خداحافظ، لورا. خداحافظ، مری.
‫چی شده، مامان؟
‫مشکل چیه؟
‫همین‌جا بمونین. مراقب خودتون باشین.
‫متأسفم.
‫جما همینطوریه.
‫احمقانه‌ست که انتظار دیگه‌ای ازش داشته باشیم.
‫احمقانه نیست.
‫بعضی جنگ‌ها ارزش جنگیدن دارن، ‫اما جما جیمز جزوشون نیست.
‫ولش کردی اومدی بیرون؟
‫فکر کنم آره.
‫- ممنون. ‫- اوهوم.
‫هوم.
‫مامان!
‫مامان، پت و پتی‌ان!
‫همون‌طور که همیشه می‌گم،
‫صلح و عدالت یه جامعه‌ی منظم رو می‌سازه.
‫- بابا، پیداشون کردی. ‫- آره.
‫خیلی دلم براتون تنگ شده بود.
‫اونا هم دلتنگت بودن.
‫فکر کردم داری کلیسا می‌سازی.
‫داشتم می‌ساختم.
‫کار دیگه‌ای پیش اومد.
‫خواهش می‌کنم، کله‌پوک.
‫- فردا کله‌ی سحر؟ ‫- بقیه‌ش رو سه‌سوته تموم می‌کنیم.
‫من آماده‌م برم خونه.
‫فقط یه جای دیگه باید سر بزنیم. ‫خیلی زود برمی‌گردم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- باشه.
‫بیا با ما شام بخور.
‫تو و لیسی.
‫دخترها خیلی دلشون برات تنگ شده.
‫نه، نباید بذارم من رو توی این وضعیت ببینن.
‫خواهش می‌کنم بیا.
‫- یکی دیگه هم بزن. ‫- اوه، نمی‌دونم. داره دیر می‌شه.
‫خواهش می‌کنم آقای ادواردز؟ ‫هر روز به یادتون بودیم، حالا بالاخره اینجایین.
‫خب، نظرتون درمورد آهنگی که ‫همیشه برای دخترهام می‌خوندم چیه؟
‫«بهشت شیرین موعود». بلدیش چارلز؟
‫هوم.
‫♪ سرزمینی هست زیباتر از روز... ♪
‫♪ و با ایمان می‌توان آن را از دوردست دید ♪
‫♪ که پدر آن‌سوی راه منتظر است ♪
‫♪ تا خانه‌ای برایمان... ♪
‫ببخشید.
‫♪ در آن بهشت شیرین موعود... ♪
‫♪ در آن ساحل زیبا هم‌دیگر را خواهیم دید ♪
‫♪ در آن بهشت شیرین موعود... ♪
‫♪ در آن ساحل زیبا هم‌دیگر را خواهیم دید ♪
‫یکی دیگه.
‫آره.
‫حداقل دیدنِ اون دخترهای احمق یه فایده‌ای داشت.
www.Doostihaa.com