‫نه باور کردنیه،
‫نه ممکن.
‫من یه حسی داشتم،
‫ولی تو چطور...
‫استاد.
‫[قسمت پنجم: ما فقط به تو نیاز داریم]
‫بهت گفتم فرزند جاودانگی رو پیدا کنی، ‫نه اینکه دردسر درست کنی.
‫من فقط آخر کار نشانه‌های بیشتری نشون دادم.
‫به کی؟ شماره 3972؟
‫پال‌هو، نگو که...
‫نگرانی که اون اول فرزند رو پیدا کنه؟
‫تا پرتت نکردم توی سقف ‫خفه‌خون بگیر.
‫چی؟ ‫فکر کردی منم می‌شینم نگاه می‌کنم؟
‫به هر دوتون گفتم که سرسری از قدرت‌هاتون استفاده نکنید!
‫قبلا هم بهتون گفتم که توی خطر می‌افتیم ‫اگه...
‫حتی اگه عصبانی هم شدی، ‫خودت رو کنترل کن.
‫فقط تا زمانی که پدر درمان رو پیدا کنه، باشه؟
‫هوران، تو هم همینطور.
‫تمومش کن و از پال‌هو عذرخواهی کن.
‫ببخشید.
‫فکر می‌کنی اون عوضی برمی‌گرده پیشمون؟
‫کس دیگه‌ای رو که نداره.
‫چرا تو همیشه اینقدر با اون عوضی راه میای؟
‫چون بانمکه.
‫الان دیگه اصلا درد نمی‌کنه، مگه نه؟
‫چون اون لبخند زد.
‫اون فقط...
‫وقتی پیش من بود لبخند می‌زد.
‫آخه چطور اون هیچی نداره؟
‫چیز مهمی نداره.
‫چیزی که خاطره‌ای داشته باشه.
‫واقعا همش همینه؟
‫شاید به خاطر اینه که موقتا اینجا می‌مونه.
‫با اینحال، مگه معمولا مردم ‫حداقل یه عکس ندارن؟
‫واحد 203!
‫دوباره داره سر و صدا می‌کنی!
‫دارم می‌شنوم که صندلیت رو می‌کِشی!
‫چی‌نی! ‫واقعا تنهایی از پسش برنمیام!
‫کمکم کن!
‫اینا چیه؟
‫همه‌جاش جای زخم داره، چی‌نی!
‫خب،
‫گفتی کی بهتون حمله کرد؟
‫کودک اعجوبه‌، آره.
‫آره، بهشون کودک اعجوبه‌ می‌گفتن.
‫- کودک اعجوبه‌؟ ‫- کودک اعجوبه‌.
‫کودک اعجوبه‌.
‫خیلی باحاله.
‫پس ما هم کودک اعجوبه‌ هستیم؟
‫نه، ما رو معیوب صدا کرد.
‫کی رو معیوب صدا کردن؟ ‫باورم نمیشه!
‫دارن می‌گن که خودشون استانداردن؟
‫بگذریم، حالا چه استاندارد چه معیوب،
‫به این معنیه که آزمایشات انجام شدن، مگه نه؟
‫پس دلیل اینکه اون کبوتر به بغل پلک زد ‫و اون ماهی کپور بهم چشمک زد
‫آزمایشات غیرقانونی اونا بود؟
‫فنُل!
‫پس اونا هم فنُل ریخته بودن؟
‫من چه بدونم.
‫بگذریم، من وحشت کردم. ‫حتی نمی‌تونیم اونا رو به پلیس گزارش کنیم.
‫جدی؟
‫و نمیگن که توی زمین خالی ‫چه اتفاقی افتاده؟
‫نه، پس خودم دارم سعی می‌کنم ‫ته‌توش رو در بیارم.
‫به هرحال، خوشحالم که چی‌نی در امانه.
‫اگه اتفاقی برات افتاد ‫حتما یه راست به خودم گزارش بده.
‫اگه احساس خطر کردی، پا پس بکش.
‫بله، مامان‌بزرگ. ‫نگران نباش.
‫تو تا الان...
‫چه‌جور زندگی‌ای داشتی؟
‫نکن...
‫چیکار نکنم؟ ‫کثیفی خب.
‫نکن...
‫حتی توی خواب هم وسواسی هستی...
‫باشه.
‫برات دستمال مرطوب میارم.
‫نرو،
‫مامان.
‫تو که گفتی مامان نداری.
‫منم پسر بدخلقی مثل تو ندارم!
‫من می‌ترسم.
‫نه، نکن.
‫یه بار دیگه!
‫من می‌ترسم.
‫لطفا بس کن.
‫- لطفا، ما اینجاییم! ‫- درد می‌کنه. لطفا بس کن.
‫یه مرد بالغ گریه می‌کنه؟
‫تو ممکنه مامان نداشته باشی،
‫ولی آدم خوبی از آب در اومدی.
‫یونی، وایسا!
‫حالت خوبه؟ ‫اتفاقی افتاده؟
‫چه‌جور اتفاقی؟
‫شفق قطبیـه.
‫اگه منظورت اتفاق عادی‌ایه، نه.
‫اتفاق اتفاقه دیگه. ‫اتفاق عادی دیگه چیه؟
‫کجا داری میری؟
‫کار دارم!
‫خونه بمون!
‫از دست این دختر دیوونه.
‫حتما اینا رو بخور.
‫[برای کمک اومدیم]
‫هی.
‫اون استانداردها یا کودک‌های اعجوبه‌،
‫نمیشه پیداشون کنیم و گزارششون بدیم؟
‫نمیشه ناشناس گزارش داد.
‫نخواستم، ممنون. ‫اگه تلافی کنن چی؟
‫ولی اگه به صورت ناشناس بگیم که ‫پاداشی گیرمون نمیاد.
‫طبق چیزی که شنیدم،
‫چندین گزارش انجام شده، ‫ولی پلیس‌ها هیچوقت چیزی پیدا نکردن.
‫باید براشون مدرک بیاریم.
‫اونوقت چرا ما باید این کارو بکنیم؟
‫اگه ما نکنیم، کی می‌کنه؟
‫یادت رفته؟
‫ما قدرت داریم.
‫"ما"؟ ‫ول کن بابا.
‫اگه بلد نباشیم ازشون استفاده کنیم ‫قدرت به چه درد می‌خوره؟
‫صادقانه میگم، از کجا می‌تونیم مطمئن باشیم ‫که آقای عجیب‌وغریب کمکمون می‌کنه؟
‫اگه ازش بپرسیم می‌فهمیم.
‫می‌فهمیم، خب؟ ‫از دیدنمون خوشحال نیستی.
‫پس چرا دوباره اومدید اینجا؟
‫چون هنوز ازت خوشمون میاد، استاد.
‫من که نمیشه گفت ازت خوشم میاد.
‫من اینو یه رابطه تفاهمی استراتژیک می‌دونم...
‫تو واقعا رو نمی‌گیری که به آدم‌ها بگی ‫ازشون خوشت میاد.
‫اگه خوشم هم نمیاد، رو نمی‌گیرم.
‫مثلا "من تحمل تو رو ندارم، آقای سون".
‫من چون می‌خواستم بهتون کمک نکردم.
‫بیشتر آدم‌ها اگه نخوان ‫به خودشون زحمت نمیدن.
‫ولی حتی اگه نخوای هم، در نهایت کمک می‌کنی.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون تو طرف منی.
‫درسته، استاد؟ ‫الان دیگه نمی‌تونی انکار کنی.
‫تو طرف مایی.
‫کی گفته؟
‫من میگم طرف منی. ‫مشکلی داری؟
‫تو که درکل هیچ دوستی نداری.
‫مگه چی میشه که چند نفر رو کنارت داشته باشی؟
‫- درست نمیگم، کانگ روبین؟ ‫- تو هم فقط یه دوست داری.
‫منظورت چیه که فقط یکی دارم؟ ‫یکی دیگه هم اینه.
‫خودتو جمع و جور کن. ‫فکر کردی من دوستتم؟
‫کابوس بزرگ، داری سر دوست من بودن غر می‌زنی؟
‫همینطوری هلم بده تا...
‫مگه دکمه‌ای؟ ‫عجله کن بابا.
‫هی، ولم کن!
‫تو لبخند زدی...
‫آره؟
‫حدس می‌زنم که سوالاتی دارید.
‫اول، کودک اعجوبه‌.
‫اگه یه وقت دیدینشون، هرگز درگیر نشید.
‫- به نظرت دلمون می‌خواد؟ ‫- چرا نشیم؟
‫- اگه اونا اول سر دعوا رو باز کردن... ‫- حتما، من دیدمشون...
‫می‌میرید.
‫زورتون بهشون نمی‌رسه.
‫معلومه.
‫یارویی که اون روز دیدم ‫اینطوری کرد
‫و همه‌چی رو له کرد.
‫به گمونم اون بچه‌ها خیلی خشنن.
‫پس،
‫تو می‌تونی کمکمون کنی ‫جلوشون شانسی داشته باشیم.
‫چرا اولین فکرت اینه که ‫با کسی که نمی‌شناسی دعوا کنی؟
‫خب، اونا مشت اول رو زدن.
‫استاد رو زدن، نه ما رو.
‫که یعنی حساب کن ما رو زدن. ‫تو طرف کی هستی؟
‫اون فقط می‌خواد هرکسی که می‌بینه رو بزنه.
‫و فکر کنم الان هم یکی رو دیدم ‫که می‌خوام بزنم.
‫فسقلی پررو، به خدا قسم...
‫آقای سون، می‌خوای بزنی زیر گوشم؟
‫- چی‌نی. ‫- بزن.
‫- از پس عواقبش برمیای؟ ‫- صبر کنید.
‫- می‌تونی؟ ‫- تا به امروز، من هرگز...
‫- نه حتی یه بار... ‫- چی‌نی، لطفا.
‫دست روی زن بلند نکردم.
‫- آقای سون، لطفا. ‫- دیگه ملاحظه کسی رو نمی‌کنم.
‫هی، اینقدر با سر نکوب به سرم.
‫- نه حتی یه بار، ولی... ‫- من...
‫کلید مخفی خودتون رو پیدا کنید.
‫وقتی قابلیت‌هاتون فعال میشه،
‫وقتی قدرت‌هاتون ناپدید میشه ‫و هرگونه تغییرات دیگه.
‫اگه از جزئیات کوچیک یادداشت تهیه کنید،
‫در نهایت الگویی می‌بینید.
‫برای پیدا کردن الگویی توی یه روتین،
‫ما به داده‌های زیادی احتیاج داریم.
‫شما دوتا از پسش برمیاید؟
‫خودت چی، آقای سون؟
‫طوری میگی که انگار می‌تونی.
‫فکر کنم مال من وقتی قلبم تند تند می‌زنه ‫فعال میشه،
‫ولی این روزها چیز زیادی باعث نمیشه ‫قلبم تند تند بزنه.
‫من مزخرفات زیادی تجربه کردم.
‫دیگه هیچی غافلگیرم نمی‌کنه.
‫هیچی دستپاچه‌ام نمی‌کنه.
‫کلا خیلی آرومم.
‫پس به نظرم در درجه دوم...
‫استاد!
‫دویدن چی؟
‫سعی کردم دایره‌ای بدوئم.
‫خوب بودم، فقط عرق می‌کردم.
‫تو باید گریه کنی؟
‫- خب، دفعه قبل... ‫- نه اینکه با کتک خوردن گریه کنم.
‫- فکر نکنم اینطوری جواب بده. ‫- گمون نکنم.
‫فکر می‌کنم قدرت‌هام بیشتر زمانی که ‫با آقای سون و چی‌نی بودم فعال شدن.
‫از من شنیده بگیر، ‫باید اشک‌هات در بیان.
‫من سخنان حکیمانه زیادی رو
‫به کانگ روبین گفتم که ازشون پیروی کنه، می‌دونی؟
‫امتحانش کن.
‫می‌خوای الان انجامش بدم؟
‫چطور اشکش رو در بیارم؟
‫این یه نصیحت از مرد خردمندی هست ‫که بیشتر از تو زندگی کرده.
‫حتما.
‫اینطوری زندگی نکن.
‫تو و یون چی‌نی هیچ کدوم‌تون ‫انرژی‌ای برای زندگی ندارید.
‫مگه کلمات "پیشرفت" و "رشد" ‫توی فرهنگ لغت شما وجود نداره؟
‫اینطوری زندگی نکن.
‫بدون اشتیاق، زندگی کلا درجا زدنه.
‫می‌خوای کل عمرت پیاز پوست بکنی؟
‫همین بود، آره.
‫خب؟ تحت تاثیر قرار گرفتی؟
‫بله، اعصابم خرد شد.
‫هی، چرا از نصحیت یه بزرگتر ‫عصبانی شدی؟
‫بگیر بشین. ‫الکی داری کُفری‌ام می‌کنی.
‫فکر کردی چون با تو می‌گردم ‫آدم بی سر و پایی‌ام؟
‫مگه بهت نگفته بودم که توی آزمون ملی دستاوردهای آکادمیک هه‌سونگ اول شدم؟
‫ولی خب،
‫شما دوتا آخه از معنی والای دستاوردهای آکادمیک ‫چی می‌دونید؟
‫از اول شدن توی هه‌سونگ ‫چی حالیتون میشه؟
‫همش می‌گید، "زندگی بیشتر از نمره آوردنه" ‫و این چرت و پرتا.
‫کلا با غر زدن و بهونه آوردن زندگی می‌کنید، ‫بدون اینکه بشینید تأمل کنید،
‫مثل این می‌مونه که دنده عقب بزنید ‫و تخت گاز برید.
‫کل زندگی‌تون رو دنده عقب رفتید.
‫همین الانش هم با بی‌ملاحظگی زندگی می‌کنید.
‫دیگه تا کجا می‌تونید عقب‌نشینی کنید؟
‫دیگه رسیدید به دیوار.
‫صبر کن. ول کن، آقای کانگ روبین. ‫صبر کن.
‫آقای کانگ روبین.
‫لطفا ول کن.
‫ولم کن، پدرسوخته!
‫تحت تاثیر قرار گرفته. ‫اینطوری تحت تاثیر قرار می‌گیری؟
‫هی، روبین.
‫چه اتفاقی داره میفته؟ ‫نمی‌تونم آروم بشم.
‫- دستش رو می‌شکونیا. ‫- نمی‌تونم ول کنم. شرمنده.
‫آقای کانگ روبین.
‫هی، دستم رو ول کن.
‫ولش کن!
‫سوسک!
‫- سوسک؟ کجا؟ ‫- کجا؟
‫سوسک.
‫باشه، من هیچوقت توی چیزی اول نشدم!
‫- سوسک. ‫- کجاست؟
‫آروم باش. کجاست؟
‫کجا؟
‫چی اینقدر خنده‌داره؟
‫داری اونجا با اون آدم‌ها چیکار می‌کنی؟
‫هی، آروم باش. ‫کجاست؟
‫دوباره غیبش زد.
‫نه!
‫هی استاد، یه کاری کن.
‫سوک‌ها خیلی زیادن.
‫چرا به هه‌سونگ برگشتی؟
‫تو هم دنبال پیدا کردن فرزند جاودانگی هستی؟
‫سوک هوران؟
‫بگو ببینم.
‫اینجا پیش اون بدبخت بیچاره‌ها چیکار داری؟
‫چرا داری از ما دوری می‌کنی؟
‫دیدگاه ما متفاوته.
‫بنابراین راهمون هم متفاوته.
‫به خاطر پال‌هو عصبانی‌ای؟
‫تو چرا...
‫اونجا پیش اونایی؟
‫چون اونا خانواده‌ان.
‫از اینکه چطور پدر برگشت دنبالمون نفهمیدی؟
‫تو...
‫هنوز اون مرد رو پدر صدا می‌کنی؟
‫پدر هنوز دوستمون داره.
‫اونا روی ما آزمایش انجام داد ‫و ازمون سوءاستفاده کرد.
‫از روی نیاز، نه عشق.
‫گفت ما رو بهتر می‌کنه.
‫به خاطر همین هم داره دنبال فرزند جاودانگی می‌گرده.
‫این چیزیه که می‌خوای باور کنی؟
‫پس همچنان اینطوری زندگی کن.
‫فکر کردی بعد از معلم‌بازی واسه چندتا احمق ‫کسی هستی؟
‫تو هیچی حالیت نیست!
‫من اونو از خودم در آوردم، می‌دونی.
‫مامانی که توی خواب‌هات می‌دیدی.
‫تو هر شب گریه می‌کردی ‫و مامانت رو صدا می‌زدی،
‫پس منم برات ناراحت شدم. ‫دلم برات سوخت!
‫من بودم که بهت دلداری دادم.
‫ولی داری می‌ذاری میری؟
‫می‌خوای پیش اون بدبخت‌ها بمونی؟
‫اگه این کارو کنی می‌میری.
‫مشکلی باهاش نداری؟
‫ندارم.
‫این چطور ممکنه؟
‫یه سوسک غول‌پیکره!
‫سوسک!
‫بمیر، کثافت!
‫استاد! ‫حالت خوبه؟
‫سوسک‌ها کجا رفتن؟
‫آخه یهو چی شد...
‫سوسک‌ها کجا رفتن؟
‫سوسک‌ها...
‫یه کودک اعجوبه‌ این کارو کرد؟
‫چرا اومده بود اونجا؟
‫شاید حوصله‌اش سر رفته بود ‫و اومده بود بازی کنه.
‫اومده بود ببینه که من فرزند جاودانگی رو پیدا کردم یا نه.
‫فرزند جاودانگی؟
‫تنها کودک اعجوبه‌‌ی موفقیت‌آمیز.
‫فرزند نمی‌میره... ‫چون قلبش واینمیسته.
‫عجب قلب محشری داره.
‫من می‌خواستم قبل از اونا ‫فرزند رو پیدا کنم.
‫ولی...
‫مطمئن نیستم که پیدا کردنش ‫کار درستی باشه.
‫شاید اینطوری بیشتر در خطر بندازمش.
‫شاید بهتره بذارم در خفاء زندگی کنه.
‫خب، آسیاب به نوبت، ‫اون دوستت رو پیدا کن
‫و خودت ازش بپرس.
‫"دوست داری پیدات کنم یا نه"؟
‫چون با اینکه خیلی دنبالش گشتم ‫نتونستم پیداش کنم،
‫کم کم دارم فکر می‌کنم که دیگه مرده باشه.
‫مگه همین دو دقیقه پیش نگفتی که ‫نمی‌تونه بمیره؟
‫دقیق بخوام بگم، ‫اینطوری نیست که نمی‌تونه بمیره.
‫می‌میره و دوباره زنده میشه.
‫مثل تو، خانم چی‌نی.
‫ولی من فقط یه ماهی مرکب نیمه‌خشکم.
‫فقط نصفه‌نیمه می‌میرم.
‫اون موقعی، قلبت قطعا وایساد.
‫بعد دوباره تپید.
‫پس یعنی تا سر حد مرگ نرفته بودم؟
‫واقعا مرده بودم؟
‫راستش رو بخوای، اولش یکم شک کرده بودم.
‫برام سوال شده بود که اون قلب
‫به تو رسیده یا نه، خانم یون چی‌نی.
‫ولی...
‫ولی من چطور ممکنه قلب کسی رو داشته باشم ‫که هرگز نمی‌میره؟
‫اگه قلب پیوند زده شده باشه،
‫ممکنه.
‫خدای من.
‫تو واقعا الان جدی‌ای.
‫بیخیال.
‫به من می‌خوره کسی باشم که ‫قلب یه غریبه رو بدزده؟
‫خدایی؟ ‫این شرم‌آوره.
‫از اونجایی که مادربزرگت
‫20 سال پیش ‫حامی اون آزمایشات شده بود...
‫یه لحظه فکر کردم که همچین چیزی ‫ممکنه رخ داده باشه.
‫اگه هم نیست، معذرت می‌خوام
‫که بهت شک کردم.
‫همین الان...
‫تو...
‫تو گفتی که...
‫مامان‌بزرگم چیکار کرده؟
‫شخصی که
‫20 سال پیش ‫حامی آزمایشاتِ ها وون‌دو بود...
‫کینگ جون‌بوک از میونگ‌دونگ بود.
‫زیادی نمی‌پزیشون؟
‫- خاموشش کنم؟ ‫- خاموشش کن، بچه.
‫بیاید، اول بخورید. ‫اول یکم رامن بخورید.
‫بیاید غذا بخوریم.
‫- به گمونم رفتن، ها؟ ‫- آره.
‫- بیا بخوریم. ‫- باشه.
‫نودل‌ها رو نریختی توش؟
‫اومدی خونه؟ ‫شام خوردی؟
‫چرا همینطوری وایسادی؟
‫مامان‌بزرگ.
‫من چه‌جور جراحی‌ای شدم؟
‫یه عمل قلب معمولی بود، درسته؟
‫درسته؟
‫چرا...
‫یهویی داری می‌پرسی؟
‫چون...
‫مامان‌بزرگ.
‫گوش کن و شوکه نشو.
‫من...
‫مُردم.
‫ولی دوباره زنده شدم.
‫فکر کردم فقط خوابم برده بود،
‫ولی اینطوری نبود.
‫مردم و دوباره زنده شدم.
‫چرا من اینطوری‌ام؟
‫مامان‌بزرگ.
‫جراحی‌ای که توی هفت سالگی داشتم...
‫چی بود؟
‫[ترمیم مجدد کامل زخم‌های جسمانی] ‫[بعد از مرگ احیا می‌شود]
‫خیلی‎‌خب. ‫سه، دو، یک.
‫کسی اونجاست؟
‫- سه، دو، یک. ‫- برید کنار!
‫سه، دو، یک!
‫اون مرده بود؟
‫نه.
‫به خاطر خودش...
‫کشته شد.
‫بیش از نصف مغزش از دست رفته بود، ‫بنابراین نمی‌تونست احیا بشه.
‫صدمات قابل ترمیم هستن، ‫ولی بافت مغزی از دست رفته قابل بازیابی نیست.
‫باید قلبش رو به یه نفر دیگه پیوند بزنیم.
‫این کار به خاطر خود بچه‌ست.
‫نمی‌تونم تا ابد اینطوری ولش کنیم.
‫سه، دو، یک.
‫تیغ جراحی.
‫[روزنامه هه‌سونگ دیلی] ‫[یکم تا 31ام اکتبر، سال 1979]
‫[آتش‌سوزی توی یتیم‌خانه‌ای در هه‌سونگ]
‫[بیش از صد کودک گیر افتاده بودند] ‫[گمان می‌رود حداقل 50 نفر مرده باشند]
‫[حقیقت زشت پشتِ دکتر ها وون‌دو]
‫متاسفم.
‫اتفاقی که برای استاد افتاد ‫همش تقصیر من بود.
‫خیلی متاسفم.
‫از همه معذرت می‌خوام.
‫من لیاقتش رو نداشتم...
‫همش به خاطر منه...
‫متاسفم.
‫من سعی کنم
‫با چی‌نی حرف بزنم؟
‫هرچی هم که بهش بگی،
‫حاضر نمیشه گوش بده.
‫مطمئنی که
‫لکه خون، خون انسان بود؟
‫بله، مامان‌بزرگ.
‫بهتره بیشتر راجع‌بهش تحقیق کنیم، جون‌مو.
‫باید بدونم
‫اونجا دارن چیکار می‌کنن.
‫هی.
‫حتی سلامم نمی‌کنه.
‫خانم چی‌نی کجاست؟
‫بله؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی باهاش حرف می‌زنم ‫جواب نمیده.
‫فقط همینطوری پشت کرده دراز می‌کشه.
‫نمیشه نرخ ساعتی ما رو بالاتر ببری؟
‫می‌هوی من مدام بهم میگه که بیخیال احساس مسئولیتم بشم ‫و فقط برم گل تحویل بدم.
‫پس خانم یون چی‌نی ‫کل این مدت خونه بوده؟
‫آره.
‫ولی داره همه این کارها رو خونه‌ من انجام میده، ‫نه خونه خودش.
‫خدایی اون چش شده؟
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫هی، مردک!
‫مگه چی خوردی تو؟
‫[جشنواره آتش‌بازی هزاره هه‌سونگ] ‫[31ام دسامبر، 1999]
‫استاد! ‫بیا، بانگوپانگ آوردم.
‫بیا، داغن.
‫داغن.
‫معجزه برای کسانی که باور داشته باشند ‫رخ میده.
‫فرد برگزیده‌ای که ما رو به رستگاری و زندگی جاودانه هدایت می‌کنه،
‫حالا شبان ما کیم پال‌هو، ‫موعظه‌اش رو انجام میده!
‫- یک، دو! ‫- تکوان!
‫روز خوبی داشته باشید.
‫- یک، دو! ‫- تکوان!
‫به جشنواره آتش‌بازی بیایید. ‫سلام.
‫سریع پخش‌شون کن تا بتونیم بریم خونه!
‫الان که اینا دستمه نمی‌تونم جداشون کنم.
‫خب دستکش‌هات رو در بیار.
‫می‌خوری؟
‫1250 وون میشه.
‫خیلی زیاد و با دقت فکر کردم،
‫ولی نتونستم بفهمم
‫توی همچین شرایطی چیکار کنم.
‫مامان‌بزرگ من عاقل‌ترین و درستکارترین آدم
‫توی دنیاست.
‫ولی برای اینکه اون همچین کاری بکنه...
‫همش به خاطر من.
‫با خودم گفتم نادیده‌اش بگیرم،
‫وانمود کنم که اصلا خبر ندارم
‫و طوری رفتار کنم که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.
‫ولی...
‫دلیل نمیشه که اتفاقی نیفتاده باشه.
‫اون قلب به قلب من تبدیل شد،
‫و منم اینجا زنده و سرحالم.
‫من هیچوقت خودم نخواستم
‫اینطوری زندگی کنم.
‫دقیقا همونطور که تو نخواستی
‫اینطوری باشی.
‫پس زیاد بهش فکر نکن.
‫من از روی تجربه می‌دونم
‫که کمکت نمی‌کنه ‫جواب درست رو پیدا کنی.
‫پس باید چیکار کنم؟
‫تو دیگه نمی‌تونی
‫اون دوستت رو ببینی.
‫متاسفم.
‫هی، چی‌نی!
‫اینا رو ببین.
‫چی‌نی.
‫مامان‌بزرگت بهم گفت که مطمئن بشم ‫همه اینا رو می‌خوری.
‫بهش گفتم،
‫"حالا که تا اینجا اومدی، ‫چرا حداقل قبل از اینکه بری نمی‌بینیش"؟
‫ولی گفت، ‫"نه. فقط همین که یونی من خوب باشه کافیه".
‫تو باید...
‫چی‌نی.
‫به خاطر اینکه من گناهان زیادی دارم،
‫به خاطر اینکه گناهان من خیلی بزرگن...
‫بچه‌ام رو مجبور کردم ‫درد زیادی رو تجربه کنه.
‫من نمی‌تونم کاری که کردی رو بپذیرم، مامان‌بزرگ
‫چون کاری که کردی واقعا وحشتناک بود.
‫درسته.
‫منم ازت چنین انتظاری ندارم.
‫ولی می‌تونم...
‫اگه مردم بهت حمله کردن ‫پشتت وایسم.
‫درسته.
‫می‌تونیم تاوان گناهات رو بدیم
‫و با همدیگه طلب بخشش کنیم.
‫طبیعیه خب.
‫درسته.
‫پس از الان به بعد،
‫سعی می‌کنم نهایت بهره رو...
‫از زندگی ببرم.
‫اگه این کارو نکنم،
‫فکر کنم در قبال
‫صاحب قلبم و بقیه بچه‌ها
‫عذاب وجدان می‌گیرم.
‫درسته.
‫پس...
‫یه خرده وقت می‌خوام.
‫بهت افتخار می‌کنم، عزیزم.
‫همه اینا رو یه روزه خوردی؟
‫مثل همیشه تاثیرگذاری.
‫معلومه خب. ‫کل روز هیچی نخورده بودم.
‫از الان به بعد، ‫می‌خوام حسابی زندگی کنم،
‫پس نمی‌تونم گرسنه بمونم.
‫حتما، عالیه که نهایت تلاشت رو می‌کنی.
‫ولی چرا داری اینجا انجامش میدی؟
‫خب، اوضاع یه خرده با مامان‌بزرگ معذب کننده‌ست.
‫تو چی؟
‫خطرناکه
‫که یه مرد بالغ و یه زن ‫کل شب رو تنها باشن.
‫گل گفتی.
‫برای کی خطرناکه؟ ‫برای من؟
‫بیخیال. بیشتر حال میده که موقع باهم زندگی کردن ‫تمرین کنیم. درسته، استاد؟
‫بیا اینجا دراز بکش.
‫فردا می‌رید. ‫نمی‌ذارم بیشتر از این بمونید.
‫حداقل باید خیالم راحت باشه که ‫آقای سون اینجا نیست؟
‫ما یه میزی چیزی لازم داریم. ‫هر وعده غذا خوردن‌مون مکافات شده.
‫بابت غذا ممنون.
‫بخور.
‫- داغه! ‫- داغه!
‫الو؟
‫من یه کار نظافت ساعت 1 ظهر توی حیاط کانتینرها گرفتم. ‫بیا اونجا پیشم.
‫یه جلسه تمرین که به عنوان یه کار نظافت مخفی شده؟
‫باشه، فهمیدم. ‫به روبین و آقای سون هم میگم.
‫شما پیش همدیگه‌اید؟
‫آره.
‫کجا؟
‫بعدا می‌بینمت.
‫خوب بلدیا.
‫حتما وسایلت رو خوب قایم کن، ‫مخصوصا این چیزها.
‫اگه اینا رو پیدا کنه، دستمون رو میشه.
‫- خوب قایمشون کن. ‫- باشه.
‫و تو هم حتما ظرف‌ها رو بشور.
‫فهمیدم.
‫نباید اثری به جا بذاریم. ‫و عجله هم کنید.
‫گمون کنم حقیقت داره.
‫وقتی احساساتم جریحه‌دار هست ‫کار می‌کنه.
‫ولی این زیادی بی‌رحمانه نیست؟
‫بد نیست که واسه فعال کردن قدرت‌هام ‫باید حرفای بدجنسانه بشنوم؟
‫تو چی، آقای سون؟
‫هنوز نمی‌دونی کلید مخفیت چیه؟
‫نه، هنوز مطمئن نیستم.
‫چی...
‫اون چی بود؟
‫فکر کنم تو الان دروغ گفتی.
‫دروغ گفتم؟ ‫نه، نگفتم.
‫منظورت چیه که دروغ گفتم؟ ‫نگفتم!
‫این خاکیه. ‫بهتره برم خاکش رو بگیرم.
‫حقیقت داره.
‫ای دروغگو.
‫خب، تو هم که خیلی تیزبینی.
‫دویدن و از نفس افتادن جواب نمیده ‫و تو حتی نمی‌ترسی،
‫پس باید دنبال راه‌های دیگه باشی، ‫نه اینکه بشینی و منتظر باشی خودش فعال بشه.
‫ته‌توش رو در بیار که محرک تو ‫یه احساس، کلمه‌ یا کار هست.
‫وای، آقای عجیب‌وغریب خیلی آدم عصبی‌ایه.
‫- ببخشید. ‫- اون خفنه.
‫خانم یون چی‌نی؟
‫خانم یون چی‌نی!
‫ای بابا.
‫پس راسته که میگن آدم‌ها واقعا موقع رانندگی یاد دادن ‫چهره واقعی‌شون رو نشون میدن.
‫چرا اینقدر عصبانی‌ای؟
‫چون به جای تلاش کردن، ‫دلواپس اونجا نشستی.
‫پسر، خیلی تشنمه!
‫به نظرت من دلم می‌خواد زانوی غم بغل بگیرم؟
‫هی!
‫تو نمی‌تونی کافئین بخوری.
‫اوه، درسته.
‫من خوبم.
‫چی... ‫هی، از اینجا دارم صداش رو می‌شنوم.
‫♪ سراسر کشور می‌گردیم ♪
‫♪ بزن بریم! ♪
‫- اون چه کوفتی بود؟ ‫- ♪ سوار اتوبوس شو، از سئول برو ♪
‫♪ به استان گانکون، سوراکسن، یانگ‌یانگ، ناکسانسا ♪
‫♪ از روی گذرگاه داگوالیئونگ ♪ ‫♪ گیونگ‌پادیِ گانگ‌نئونگ ♪
‫♪ سامچئوک، چوکسورکو ♪ ‫♪ اولونگدو، سئونگین‌بونگ ♪
‫- ♪ خسته از کوه تابیکسان ♪ ‫- یعنی چی؟
‫♪ به استان چونگچونگ می‌ریم ♪
‫♪ از طریق جزایر پیچ‌خورده ♪
‫♪ به ججو که پر از زنان غواصه ♪
‫♪ بعدش به گیونگسانگ می‌ریم ♪
‫♪ گیونگجو خیلی دیدنی‌ها داره ♪
‫♪ بولگسا، دابوتاپ، سوکگاتاپ، چومسونگده ♪
‫♪ سئوک‌گورام، کوه توهمسان موقع غروب ♪
‫♪ تور کارخونه‌های اولسان ♪
‫♪ ساحل پوهانگ، کارخانه‌های فولاد ♪
‫♪ اتوبوس سریع‌السیر به مقصد سئول منتظره ♪
‫♪ پاها و کمرم درد می‌کنن ♪
‫♪ ای وای، ای وای ♪
‫♪ این تور خوبی بود ♪
‫خریدن این شربت جینسنگ وحشی ‫فکر خوبی بود.
‫کافئین موثره.
‫پاشو، خانم یون چی‌نی. ‫بیا به مرحله بعدی بپردازیم.
‫بیا ببینیم چقدر کافئین نیاز داری ‫و اینکه می‌تونی راحت بقیه رو با خودت ببری.
‫اگه بتونی دست یکی رو بگیری...
‫پسر، این همه بادی که داره ایجاد می‌کنه ‫چشم‌هام رو خشک کرده.
‫ای وای بر من.
‫خیلی خوب و آرامش‌بخشه...
‫به این زودی برگشتی؟
‫چی‌نی، استاد کجاست؟
‫باید برای باهم رفتن همدیگه رو لمس کنیم.
‫چرا اون اینقدر عصبی میشه؟ ‫می‌تونیم امتحانش کنیم خب.
‫باشه، حالا استاد کجاست؟
‫دیگه دارم از دستش خسته می‌شم.
‫همونجا ولش کنم؟
‫چی؟
‫- الو. ‫- به نفعته که منو اینجا تنها ول نکنی.
‫به خدا که اون داخل...
‫قطره چشم داری؟
‫ندارم.
‫هی، استاد!
‫اینجام!
‫پس به گمونم برای اینکه باهم سفر کنیم ‫باید همدیگه رو لمس کنیم.
‫همونجا صبر کن.
‫جایی نرو.
‫بیا اینجا.
‫باشه!
‫استاد!
‫دستم رو بگیر!
‫الو؟
‫الان میام!
‫من با یه اتوبوس بین‌شهری میام.
‫برو.
‫تو برو.
‫گمونم همیشه یه جا ظاهر نمی‌شم.
‫کاملا تصادفیه!
‫استاد!
‫خانم یون چی‌نی!
‫تو واقعا منو از کار کردن باهات متنفر می‌کنی. ‫همینطوری خوبه.
‫تو زیاد حرف می‌زنی، اسکل.
‫ببین. قشنگ پهن شد.
‫استاد! ‫تو برگشتی.
‫چه سریع.
‫چیکار می‌کنید؟
‫بیا باهم غذا بخوریم. ‫چی‌نی چند روزه که داره راجع‌بهش حرف می‌زنه.
‫چرا؟
‫تولدت.
‫به این زودی‌ها نیست. ‫و اصلا تولد واقعی‌ام هم نیست.
‫یه مهمونی واسه جشن گرفتن
‫دو ماه قبل از تولدته.
‫اصلا کی اینو جشن می‌گیره؟
‫مگه مهمونی حتما باید مناسبت خاصی داشته باشه؟
‫اگه یکی بگیریم و خوش بگذره، ‫مهمونیه میشه دیگه.
‫میشه دو ماه قبل،
‫یک ماه قبل و توی روز تولدت هم مهمونی بگیری.
‫حتی یه ماه بعدش.
‫گمونم،
‫اگه حس و حالش رو داشته باشی، ‫می‌تونیم هر روز مهمونی بگیریم.
‫چرا؟
‫با خودمون گفتیم که تو تنها غذا می‌خوری، ‫تنها می‌خوابی،
‫تنها تلوزیون نگاه می‌کنی و این چیزها، استاد.
‫حالا ما همه این کارها رو باهات انجام می‌دیم.
‫آقای سون فکر می‌کردم تو یکی دیگه ‫حداقل یکم عقل داشته باشی.
‫من خیلی هم عقل دارم.
‫ولی چی‌نی گفت که دستمزدش رو بهم میده، ‫بنابراین واسه کاسبی اومدم.
‫اصلا حس شخصی‌ای نیست به این قضیه ندارم.
‫امیدوارم که تو هیچوقت تنها نباشی
‫و یه عمر خوشبختی برات آرزو می‌کنم.
‫برای تو، استاد
‫و برای ما.
‫آره.
‫از امروز، هر روز.
‫هی، ساعت چنده؟
‫قنادی می‌بنده‌ها.
‫کیک می‌خریم؟
‫چرا سر راه اومدن نخریدی؟
‫وای، تو یه استاد جوون از یه خانواده پولداری؟
‫باید نزدیک به موقع تعطیل شدن بری ‫تا با قیمت حراج بخری.
‫صبر کن، تو اومدی...
‫دنبال من؟
‫درباره مامانت، استاد.
‫پس اون نمرده، فقط دور ازت زندگی می‌کنه؟
‫کجا زندگی می‌کنه؟
‫چرا یهو...
‫چند روز پیش توی خواب،
‫مامانت رو صدا کردی.
‫با گریه می‌گفتی "مامان".
‫جدی؟
‫اصلا نمی‌دونم که اون خاطرات واقعی هستن یا نه.
‫من خاطراتم رو توی آزمایشگاه از دست دادم.
‫کسی که فکر می‌کنم مامانمه ‫بعضی اوقات به خوابم میاد،
‫ولی نمی‌تونم چهره‌اش رو ببینم ‫و اونو یادم هم نمیاد.
‫من حتی اسم واقعی‌ام رو نمی‌دونم.
‫چهره‌ات طوریه که انگار داری با خودت میگی،
‫"اینم همش تقصیر منه".
‫استاد، تو...
‫و همه دوست‌هات...
‫حس می‌کنم همه اینا تقصیر منه.
‫می‌دونی...
‫اینکه کجا، چطور و چیکار می‌کنی ‫و توی زندگیت از کی محافظت می‌کنی
‫تصمیمش با خودته.
‫نه کس دیگه.
‫استاد،
‫تو واقعا عین یه استادی.
‫آموزه‌های زیای داری.
‫چاره‌ای جز اینکه بهت اعلام وفاداری کنم ‫برام نمی‌ذاری.
‫من نمی‌تونم کل زندگیم رو بهت بدم،
‫ولی از روی وفاداری، ‫یک دهمش رو بهت میدم.
‫به این راحتی دلت رو به روی آدم‌ها باز نکن.
‫و گول مهربونی‌های سطحی رو نخور.
‫اینطوری، با اینکه ممکنه تنها بشی،
‫هیچوقت در خطر نمیفتی.
‫پس تو اینطوری زندگی کردی.
‫اگه علی‌رغم همه اینا ‫بازم خواستی دلت رو به روی کسی باز کنی،
‫اینو یادت باشه.
‫باید جراتی داشته باشی
‫تا کل زندگیت رو ریسک کنی، ‫نه یک دهمش رو.
‫کنار یکی بودن
‫اونقدر که تو فکر می‌کنی ‫خطرناک یا سخت نیست.
‫فقط باید بمونی.
‫کار خیلی راحتیه،
‫پس چرا داری زیادی پیچیده‌اش می‌کنی؟
‫چون معمولا...
‫یا تو از آدم‌ها سوءاستفاده می‌کنی...
‫یا در نهایت ازت سوءاستفاده میشه.
‫اون وقتی قلبش تند می‌زنه تلپورت می‌کنه.
‫به راحتی نمی‌ترسه،
‫ولی اگه دستپاچه باشه
‫یا اگه نسبت به انجام دادن یا ندادن کاری مصمم باشه،
‫قلبش شروع به تند تند زدن می‌کنه که ‫تحت تأثیر احساسات و روحیات غیرقابل پیش‌بینیـه،
‫پس غفلت نکنید.
‫اون همچنین می‌تونه اشیاء و آدم‌ها رو هم تلپورت کنه، ‫پس مراقب باشید.
‫حتی اگه ناپدید بشه، همیشه برمی‌گرده،
‫ولی نه دقیقا به همون جای قبلی.
‫باید ناحیه رو زیر نظر داشته باشید ‫و آماده گرفتنش بشید.
‫تا زمانی که قلبش تند تند نزنه،
‫اون زن هیچ کاری ازش برنمیاد.
‫حالا باهاش چیکار می‌کنی؟
‫هرچیزی جایگاه و هدف خودش رو داره.
‫اون قلب متعلق به اون نیست.
‫باید به جایگاه خودش برگرده.
‫[پرونده شخصی - 3972]
‫چیز دیگه‌ای هست که باید بدونیم؟
‫اقدامات پیشگیرانه‌ای هست که باید انجام بدیم؟
‫نه، نیست.
‫[استاد ما، امیدوارم که استاد خوشبختی هم بشی]
www.Doostihaa.com