‫می‌خواستم از اون سمساری فرار کنم.
‫اما سایه‌ی بدبختی‌ای بود ‫که روی شونه‌هام افتاده بود.
‫یه باری بود ‫که نمی‌تونستم از خودم دورش کنم.
‫می‌دونی ‫چقدر نگرانت بودم؟
‫تو که یه خونه‌ی درست‌وحسابی داری.
‫چرا خودتو این‌طوری عذاب میدی؟
‫وای نه! امم!
‫خودتو ببین. ‫دستای بیچاره‌ت.
‫بی‌خیال. میشه فقط بری؟
‫باشه، میرم.
‫ولی باید ‫بیشتر بیای خونه.
‫همه با هم شام بخوریم، باشه؟
‫چندش. اون عوضی.
‫با خودم قسم خوردم هیچ‌وقت ‫فریب اون نوری رو نخورم که مادرم رو گرفت.
‫من به نور خودم احتیاج داشتم.
‫نوری که منو از سایه‌م پنهون کنه.
‫ولی وقتی پول نداشته باشی، ‫انتخاب زیادی نداری.
‫گلد لند وعده‌ی ثروتی خیره‌کننده میده.
‫ولی رویای من اون نبود.
‫شاید همه‌ی چیزی که می‌خواستم فقط یه تضمین بود ‫که اینجا در امان باشم.
‫همه‌ی امید کسی مثل من همین بود.
‫هی، هی، هی، هی.
‫- قضیه‌ی این قرمزا چیه؟ ‫- ببخشید؟
‫همه‌شون باید زرد باشن. ‫من عوضشون کردم که زرد باشن!
‫عـوضش کن!
‫هی! می‌شنوی یا نه؟
‫- باشه، دیگه کافیه. ‫- فکر کردی من احمقم، عوضی؟
‫- وقتشه تشریف ببرین، آقا. ‫- بریم.
‫ولم کنین! ‫دستاتونو از من بکشین!
‫- مدیر رو صدا کن! همین الان مدیر رو صدا کن! ‫- ببرینش بیرون. بریم!
‫این چه کوفتی بود؟
‫اون یارو چشه؟
‫اوه.
‫لطفاً ۱۰۰ تا چیپ طلایی.
‫همون موقع بود که اون ‫وارد زندگی من شد.
‫مردی که انگار از سر تا پا ‫از خوش‌شانسی ساخته شده بود.
‫مثل سرابی بود ‫که از ناکجا پیداش شده بود.
‫چیزی که به دنیای من تعلق نداشت.
‫انگار اگه لمسش می‌کردم، ناپدید می‌شد.
‫وقتشه ببینم امروز شانس ‫طرف منه یا نه.
‫ممنونم، خانم هی‌جو.
‫این رو تو راه برگشت از هنگ‌کنگ خریدم. برای توئه.
‫شنیدم هواپیما دوست داری، واسه همین...
‫اِم، لطفاً ۱۰۰ تا چیپ طلایی.
‫وقتشه ببینم امروز شانس طرف منه یا نه.
‫ممنون.
‫اوف!
‫آره!
‫دیدی؟
‫هی، اینو می‌بینی؟ ‫مال توئه، هی‌جو.
‫فقط به خاطر تو بردمش.
‫اِم...
‫یه کم چیپ طلایی بهم بده، ‫چطوره؟
‫پس اینجا قایم شده بودی، ها؟
‫می‌دونی ‫چقدر دنبالت گشتم؟
‫برو بیرون.
‫من حرفی با تو ندارم.
‫با ناپدری این‌طوری حرف نمی‌زنن.
‫خوشت بیاد یا نه، ‫ما دوتا خانواده‌ایم، می‌دونی که.
‫تو خانواده‌ی من نیستی.
‫همم.
‫ولی تو کوچولوی عزیز منی.
‫دیگه بسه. ‫بیا برگردیم خونه.
‫پس مادرم بهت گفت؟ ‫کجا پیدام کنی؟
‫معلومه.
‫از نگرانی داشت می‌مرد.
‫تو تنها خواهرزاده‌شی.
‫واقعاً برگرد خونه. ‫هی‌جو.
‫- واقعاً فکر کردی... ‫- حراست، مسته.
‫می‌تونی تو جونگ‌سان زندگی کنی ‫و من نفهمم؟
‫- بریم، بریم. ‫- بیاین.
‫من ناپدری این دخترم، باشه؟
‫آه، عوضیا! ‫گورتونو از سر من گم کنین!
‫اون خواهرزادمه! ‫دارم بهتون میگم!
‫- بیا! ‫- حتماً خوب غذا بخور، باشه؟
‫- لاغر شدی، می‌دونی! ‫- حتی نور اینجا هم
‫- نمی‌تونست سایه‌م رو پنهون کنه. ‫- برمی‌گردم دنبالت! هی‌جو!
‫سمساری هِنگ‌بوک
‫تا کی می‌تونستم تحمل کنم؟
‫مثل مادرم...
‫من هم داشتم کم‌کم پژمرده می‌شدم.
‫حس می‌کردم دیگه زیاد دوام نمیارم.
‫باید دستم رو به سمتش دراز می‌کردم.
‫حتی اگه فقط ‫سرابی بود که ناپدید می‌شد.
‫هی‌جو.
‫بفرما.
‫اون چیپ‌هایی که بهم دادی رو ‫برات نقد کردم.
‫اِم، معذرت می‌خوام. ‫منظورم اون‌طوری نبود.
‫پس منظورت چی بود؟
‫خب، در هر صورت تصمیم اینکه بیای اینجا یا نه ‫با خودت بود.
‫ولی حداقل این رو بگیر.
‫به نشونه‌ی قدردانی‌م.
‫این همه‌ی چیزیه که دارم.
‫پول رو بگیر و ‫یه شرط تکی برام ببند.
‫تصمیم گرفتم بهت اعتماد کنم.
‫و برای اولین بار تو زندگیم...
‫ریسک کنم و ببینم زندگی‌م ‫اصلاً شانسی داره یا نه.
‫بازی میز دو ‫تا یک دقیقه دیگه شروع میشه.
‫اگه می‌خواین بازی کنین، یک دقیقه وقت دارین.
‫تبریک، هی‌جو. ‫آفرین.
‫بردی. ‫کل پات مال توئه.
‫یه لحظه صبر کن، هی‌جو.
‫فقط یه لحظه.
‫اشکالی نداره.
‫- اشکالی نداره. ‫- صبر کن. من...
‫بذار اینا رو هم روش بذاریم.
‫چی؟
‫بهم اعتماد کن، هی‌جو.
‫ده.
‫باشه.
‫هی‌جو! هی‌جو، موفق شدی!
‫همه‌شو بردی!
‫باشه، اینا مال توئن.
‫این کافیه، نه؟
‫تبریک میگم.
‫از اون موقع به بعد، ‫برای اولین بار تو زندگیم،
‫بالاخره حس کردم ‫توی دنیام نوری وجود داره.
‫گرم بود و همه‌چیز دور و برم ‫شفاف و روشن بود.
‫- بیا اینجا. ‫- چی؟
‫هر لحظه، ‫هر روز پر از قدردانی بود.
‫خوشحال بودم.
‫چی، مال منو دوست نداری؟ ‫چیش دوست‌نداشتنیه؟
‫مثل بقیه.
‫خوشحال و آروم.
‫منو دیدی، ‫پس حتماً خوش‌شانسی.
‫تو اولین کسی هستی ‫که همچین چیزی بهم میگه.
‫از وقتی بچه بودم،
‫همه همیشه بهم می‌گفتن ‫یه بچه‌ی بدقدمم.
‫و یه جورایی راست می‌گفتن.
‫برای همین هیچ‌کدوم از اینا واقعی به نظر نمیاد.
‫این‌طوری خوشحال بودن.
‫با تو بودن.
‫مگه خوشبختی برای همه نیست؟
‫امم.
‫دیگه لازم نیست ‫نگران چیزی باشی.
‫فقط بهم اعتماد کن و دنبالم بیا.
‫این تازه اولشه.
‫از همین لحظه به بعد...
‫دقیقاً نشونت میدم ‫چقدر خوش‌شانسی.
‫نوش جون
‫ورود ممنوع
‫این مال منه؟
‫نه.
‫پس مال لی دوکیونگه؟
‫اونم نه.
‫نمی‌دونم مال کیه.
‫شاید هم نمی‌خوام بدونم.
‫ولی اگه به هر حال ‫مال هیچ‌کس نیست،
‫چرا من برندارمش؟
‫حداقل، ‫این چیزی بود که مدام به خودم می‌گفتم.
‫تو فقط کاری رو می‌کنی که لی دوکیونگ ‫بهت گفته انجام بدی.
‫چون دوستش داری، نمی‌تونی کاریش بکنی.
‫این چیزیه که فکر می‌کنی، نه؟
‫واقعاً لی دوکیونگ رو دوست داشتم؟
‫یا فقط می‌خواستم فرار کنم؟
‫اصلاً فرقی هم می‌کرد؟
‫نه، ولی حالا باید ‫خودم تصمیم بگیرم.
‫خوشحال بودن واقعاً یعنی چی؟
‫قسمت ۴ ‫او
‫دیگه بابتش گیر نده، باشه؟
‫زود پیداش می‌کنم.
‫آره، می‌دونم.
‫رئیس هفته‌ی بعد برمی‌گرده؟
‫هرچه زودتر بتونم ‫بهت خبر میدم.
‫آره.
‫اوه! آخ!
‫آه، لعنت به من.
‫واقعا؟
‫آه، لعنتی.
‫اون یه زنه؟
‫صورتجلسه اظهارات شاهد ‫اطلاعات شخصی شاهد
‫و اسمتون؟
‫یو سونوک.
‫حدوداً چه ساعتی ‫این اتفاق افتاد؟
‫اِم...
‫دیشب. ‫حدود ساعت ده.
‫باشه، حدود ساعت ده شب.
‫عصر بود، قربان.
‫- صبر کن! ‫- بله؟
‫خب، اون زن.
‫ماجراش چیه؟
‫آه، اون؟
‫امروز صبح تو یه کلانتری محلی ‫براش پرونده تشکیل دادن،
‫ولی فرستادنش پیش ما.
‫شوهرش رو با چوب گلف زده. ‫اون الان بیمارستانه.
‫شوهرش گزارش داده؟
‫نه، خودش گزارش داده.
‫شوهره چی؟
‫می‌خواد شکایت کنه.
‫طبق گفته‌ی اون، زنـه- ‫دنبال پول سمساریش بوده.
‫- میگه مدرک داره. ‫- سونوک!
‫سونوک! اینجا چه خبره؟ ‫راسته؟
‫خب، من دیگه میرم.
‫- واقعاً این کارو نکردی، کردی؟ ‫- سلام.
‫شما عضو خانواده‌اش هستین؟
‫نه، ولی مثل خواهرمه.
‫از کجا فهمیدی؟
‫چی میگی؟
‫خودت زنگ زدی که بیام دنبالت.
‫مطمئن میشی اون بره؟
‫سونوک، لعنتی، ‫الان این نباید دغدغه‌ت باشه.
‫تو نباید اینجا باشی.
‫کارآگاه، این زن ‫خیلی مریضه.
‫سرطان پیشرفته داره.
‫یعنی باید توی بیمارستان باشه، ‫نه همچین جایی!
‫می‌فهمم، ولی ‫باید روند پرونده‌ش رو ادامه بدم.
‫- کارآگاه، خواهش می‌کنم! ‫- شهرستان جونگ‌سان.
‫- سونوک! ‫- پنج، خط تیره، هجده بوکجو.
‫کارآگاه!
‫فروشگاه جواهرات سام‌جون
‫آه، باشه. ‫نه، نه، نه، نه.
‫ببخشید.
‫آره، حتماً.
‫ممنون. امم.
‫اگه از قبل تماس گرفته بودین، ‫می‌تونستیم آماده‌سازی کنیم.
‫بابتش عذر می‌خوام.
‫ولی شمش طلا رو می‌خریم. ‫به‌زودی پول نقد رو آماده می‌کنیم.
‫اشکالی نداره ‫یکم بیشتر صبر کنین؟
‫البته.
‫اِم، آقا. ببخشید.
‫این یکی اینجا. ‫می‌تونم اینو بخرم؟
‫اِم، دوست دارین اون یکی رو هم ببینین؟
‫- هه، آره. ‫- حتماً. فقط یه دقیقه.
‫پول نقد می‌خواین؟
‫صد و سی میلیون؟
‫آره.
‫اگه نمی‌تونین، نگران نباشین.
‫- میرم یه جای دیگه. ‫- اوه، نه، نه، نه، نه.
‫فقط یه لحظه صبر کنین.
‫عزیزم، من این یکی رو می‌خوام!
‫قشنگ نیست؟
‫این یکی رو نمی‌خوای؟ ‫برق می‌زنه.
‫به همون چیز کوچیک راضی‌ای؟
‫نمی‌خواین بشمارین تا مطمئن بشین؟
‫قصد دارم باز هم باهاتون معامله کنم، ‫پس مطمئنم مبلغ درسته.
‫آه، بله.
‫کیم مین‌چول
‫کارت شناسایی اقامت ‫کیم مین‌چول
‫جواهرات ورلد
‫هی‌جو، چی شده؟
‫کجایی؟
‫فکر می‌کنی کجام؟ دائجونگ.
‫دارم کار سیب‌زمینی‌ها رو تموم می‌کنم.
‫تو کجایی؟
‫لازم نیست بدونی.
‫لازمه همین الان نشونم بدی ‫کجایی.
‫آه، چرا نمی‌تونی فقط بهم اعتماد کنی؟
‫دیدی؟ جواهرفروشی‌ها.
‫راستی،
‫فکر کنم یه ماشین جدید بخرم.
‫الان جوون و پولدارم.
‫این ماشین دیگه برام کافی نیست.
‫به هر حال، ‫بعداً میام اونجا.
‫تو فقط، اِم، طلا رو بیار.
‫بعداً می‌بینمت.
‫فرودگاه بین‌المللی یانگپو
‫شما کی هستین؟
‫اوه، اِم، سلام. ‫اداره پلیس جونگ‌سان.
‫اِم، کارآگاه کیم جین‌مان.
‫این هم کارت ویزیتم.
‫پلیس جونگ‌سان؟
‫فکر می‌کردم تیم من از هرگونه دخالتی ‫تبرئه شده
‫و تحقیقات تموم شده.
‫آره، یه جورایی.
‫این پرونده‌ی خاص خیلی پیچیده شده
‫و داریم یه تحقیق مشترک ‫انجام میدیم.
‫و درباره‌ی آقای لی دوکیونگ،
‫هنوز مظنون تصادف و فرار رو نگرفتیم.
‫پس پلیس هنوز نتونسته ‫تابوت رو پیدا کنه؟
‫- نه، هنوز نه. ‫- همم.
‫دقیقاً می‌خواین درباره چی ازم بپرسین؟
‫شما با لی دوکیونگ صمیمی هستین، درسته؟
‫زیاد با هم تماس می‌گیرین؟
‫به خاطر کار، فکر کنم.
‫چیزی بین ما نیست.
‫مدتیه با هم حرف نزدیم.
‫پس چی شده؟
‫درست نمی‌دونم، ‫ولی شاید به یه لطف احتیاج داشته باشم.
‫می‌تونی یه چیزی رو برام ‫از گمرک رد کنی؟
‫لطف؟
‫چرا؟
‫چرا مثل قدیما فقط نمیگی دوستم داری؟
‫دیگه نمی‌تونی بگیش؟
‫وقتی داشتی بهم خیانت می‌کردی ‫خیلی راحت می‌گفتیش.
‫این مهمه. ‫اینجا شوخی ندارم.
‫روز حادثه، چهارم، ‫باهاش تلفنی حرف زدین.
‫من تنها کسی بودم که اون روز ‫با لی دوکیونگ حرف زد؟
‫اصلاً.
‫خانم، این فقط روال عادیه.
‫باید بپرسم، باشه؟
‫لی دوکیونگ، چی گفت؟
‫افسر اول لی دوکیونگ:
‫این آخرین باره. ‫لطفاً فقط فردا یه بار دیگه بیا.
‫می‌تونم چیزی رو که واقعاً می‌خوای بهت بدم. ‫جاده ملی ۶، ۵۰-۷
‫فقط درباره‌ی مسائل شخصی ‫حرف زدیم.
‫ولی الان واقعاً حوصله ندارم ‫وارد جزئیاتش بشم.
‫اوه.
‫پس اون‌قدر صمیمی هستین که تلفنی ‫درباره مسائل شخصی حرف بزنین. همم.
‫پس روز حادثه.
‫کسی رو می‌شناسین که بتونه تأیید کنه ‫اون موقع کجا بودین؟
‫مدرک غیبت من؟
‫بله، مدرک غیبتتون.
‫شما که تاریخچه تماس‌هام رو بررسی کردین.
‫نباید خودتون بدونین؟
‫ببینین، مسئله اینه که،
‫ما نمی‌تونیم هیچ‌کدوم از کارهاتون بعد از ‫تماس با لی دوکیونگ رو تأیید کنیم.
‫ساعت ده شب، گوشیتون رو ‫تا آخر شب خاموش کردین.
‫خب، احتمالاً اون موقع ‫خونه بودم.
‫اوهوم
‫آه، صبر کنین. ‫اون شب رفتم سینما.
‫برای یه فیلم آخر شب.
‫سینما؟ ‫کدوم سینما رفتین؟
‫سینمای سوکچو.
‫تنها یا با کسی؟
‫- تنها رفتم. ‫- فهمیدم.
‫چیزی دارین که بتونین نشونم بدین، ‫مثل ته‌بلیت
‫یا ایمیل رزرو که نشون بده ‫اون شب اونجا بودین؟
‫حتماً دنبالش می‌گردم.
‫بله، لطفاً. ‫ممنون میشم.
‫می‌دونین چیه؟
‫هر وقت از یه مظنون بازجویی می‌کنم،
‫رایج‌ترین مدرک غیبت اینه ‫که سینما بوده.
‫اگه گفته بودین خونه بودین،
‫می‌تونستم با دوربین‌های مداربسته ‫خیلی راحت تأییدش کنم.
‫متأسفانه سینماها ‫پیچیده‌ترن.
‫با ماشین رفتین سینما؟
‫- خب، نه. ‫- آه.
‫چیز مهمی نیست. ‫واقعاً هیچی نیست.
‫فقط منتظر تماس من بمون و بعد ‫یه ون به جایی که میگم بیار.
‫همین.
‫نه.
‫برو بیرون.
‫خودت انجامش بده.
‫حتی فکرشم نکن منو قاطی این ماجرا کنی.
‫یه میلیارده.
‫منظورت از چیزی که می‌خواستم ‫همین بود؟
‫یوجین! گوش میدی؟
‫یه میلیون نیست. ‫یه میلیارد وونه.
‫فکر نمی‌کنی این مقدار ‫ارزش شرط بستن رو داشته باشه؟
‫شرط؟
‫کل زندگی تو یه قمار بزرگه.
‫نه.
‫این ماجرا با تو هیچ‌وقت تموم نمیشه. ‫همیشه یه چیز دیگه هست.
‫این‌قدر ادامه میدی تا بکشَتت.
‫ولی حق نداری زندگی منو هم خراب کنی، ‫پس برو بیرون.
‫یوجین، خیلی نزدیکیم. نمی‌تونی
‫نـگو الان می‌خوای جا بزنی!
‫دوکیونگ، این دیگه برام سرگرم‌کننده نیست.
‫- چی؟ ‫- برو بیرون.
‫گفتم برو.
‫- من مظنونم؟ ‫- اوه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫فقط میگم اتفاق خیلی جالبیه، ‫این ماجرای سینما. آره.
‫البته می‌فهمم.
‫همم.
‫پس بعد از اینا ‫چه اتفاقی برای لی دوکیونگ می‌افته؟
‫آه، خب، بعد از بهبودی ‫به بازداشتگاه منتقل میشه
‫و بعد بسته به ‫نتیجه‌ی دادگاهش،
‫احتمالاً یک یا دو سال زندان می‌کشه.
‫فکر کردم گفتین هنوز ‫تابوت رو پیدا نکردین.
‫اگه مدرکی نباشه، ‫باز هم زندان میره؟
‫نه، ولی مطمئنم به‌زودی ‫تابوت رو پیدا می‌کنیم. آره.
‫اوه.
‫خب، پس،
‫فکر کنم تقریباً همه‌ی چیزایی که می‌خواستم ‫ازتون بپرسم همین بود.
‫یعنی بعدش باید با ‫کیم هی‌جو صحبت کنم.
‫پس می‌تونین اونو برام صدا بزنین، ‫یا باید برم جای دیگه؟
‫- کیم هی‌جو؟ ‫- آره.
‫مدرک غیبت کیم هی‌جو ‫هنوز تأیید نشده؟
‫نه، نتونستیم ‫باهاش تماس بگیریم،
‫پس مدرک غیبتش هنوز نامشخصه.
‫هی‌جو اخیراً استعفا داده.
‫استعفا داده؟ چرا؟
‫گفت دلایل شخصی داره.
‫اوه.
‫واقعاً؟
‫سرپرست تیم ‫چا یوجین
‫اگه نتونستین باهاش تماس بگیرین، ‫بهش زنگ می‌زنم و میگم باهاتون تماس بگیره، باشه؟
‫آه، آره، اگه این کارو بکنین، ‫ممنون میشم.
‫بابت اینکه زودتر بی‌مقدمه اومدم، عذر می‌خوام.
‫بله.
‫خودتون خریدینش؟
‫نه، هدیه بود.
‫فهمیدم.
‫باز هم بابت قبل عذر می‌خوام. ‫بله.
‫مشکل نوار دو چیه؟
‫همه‌اش به خاطر تزئینات فلزیه ‫که به تابوت وصله.
‫بذار رد بشه.
‫قراره بپرسه وقتی لی دوکیونگ تصادف کرد ‫کجا بودی.
‫یه مدرک غیبت جور کن.
‫هی‌جو!
‫ماشین خریدی؟
‫یه ماشین جدید خریدم. ‫دوستش داری؟
‫صداش دیوونه‌کننده‌ست. ‫لامصب صدای فراگیر داره!
‫هی‌جو، تو هم باید یه ماشین ‫یا یه همچین چیزی بخری.
‫ما قبلاً یه سیب‌زمینی به طلاساز دادیم.
‫و من از دوازده تا، ‫چهارتاشو به‌عنوان سهمم برداشتم.
‫بقیه‌ش هم اینه.
‫هشتصد میلیون.
‫واقعاً انجامش دادیم.
‫بهت گفته بودم.
‫هی‌جو، تا حالا این‌همه پول نقد دیده بودی؟
‫حتی تصورشم نمی‌کردم!
‫دیوانه‌کننده‌ست!
‫حالا پولداریم!
‫این یه سیب‌زمینی تموم شد. ‫وقتشه بعدی رو از خاک دربیاریم.
‫اوه، چول‌جونگ، منم.
‫سرت چطوره؟ ‫خوبی؟
‫باورم نمیشه سونوک ‫این‌طوری از کوره در رفت.
‫بذار ببینم.
‫خداروشکر بدتر نشده، نه؟
‫سونوک بعد از اینکه بهت آسیب زد ‫به خودش اومد.
‫به پلیس زنگ زد ‫و خودش رو معرفی کرد.
‫گفتم که، سونوک این کارو نکرده.
‫منظورت چیه؟
‫اون قبلاً همه‌چی رو بهم گفته.
‫شکایت رو پس می‌گیری، نه؟
‫واقعاً که نمی‌فرستیش زندان، نه؟
‫می‌دونی که سرطان داره.
‫به بیمارستان نیاز داره.
‫توی سلول سرد زندان دووم نمیاره.
‫التماست می‌کنم. ‫اون زنته.
‫زنم؟
‫اون عوضی داشت پول منو می‌دزدید.
‫و بعیده براش مهم باشه ‫اگه من کشته بشم.
‫در اون مورد. اِم، گفت قصد داره ‫همه‌شو بهت برگردونه.
‫پس اگه مسئله پوله، ‫نگران نباش چون
‫کی گفته؟
‫کی دیگه؟ سونوک!
‫هی‌جوئه، نه؟
‫آه، نه.
‫چرا باید تو- معلومه سونوک.
‫گفت هنوز هیچ‌کدوم ‫از پول‌ها رو خرج نکرده.
‫من بیشتر از پنج ساله هی‌جو رو ندیدم.
‫چرا یه‌دفعه داری درباره اون می‌پرسی؟
‫به هی‌جو بگو خودش ‫پول رو برام بیاره.
‫فهمیدی؟
‫وگرنه اونم با خاله‌اش ‫میندازم هلفدونی.
‫هی‌جو! ‫اوضاع خرابه. بدبخت شدیم.
‫اون عوضی حتماً تو رو دیده.
‫میگه باید خودت ‫پول رو براش ببری
‫وگرنه لوَت میده به پلیس!
‫یعنی اون آشغال هنوز زنده‌ست؟
‫آره، هنوز زنده‌ست!
‫چندتا بخیه خورد ولی زنده موند ‫و حالا اون عوضی به هوش اومده.
‫و ظاهراً داره ‫گزارش پلیس میده.
‫سعی کردم قانعش کنم تو نبودی.
‫- واقعاً سعی کردم. ‫- اشکالی نداره، خاله.
‫خودم درستش می‌کنم. ‫- می‌خوای چی کار کنی؟
‫می‌خوای بری اونجا ‫و رودررو ببینیش؟
‫یا می‌خوای خودتو ‫به پلیس معرفی کنی؟
‫آخه انگار زندگی‌ت ‫به اندازه کافی نابود نشده.
‫واقعاً چرا همه این‌قدر ‫اصرار دارن خودشونو بدبخت کنن؟
‫لعنتی!
‫چی شده؟ مشکلی پیش اومده؟
‫اون عوضی کیه؟
‫هی‌جو.
‫ما الان شریکیم، نه؟
‫ها؟ قرار بود با هم حرف بزنیم.
‫کار تو کار منه.
‫واقعاً خودت اینو باور داری؟
‫اینکه کار من کار توئه؟
‫معلومه. ‫فکرشو بکن.
‫اگه اتفاقی برات بیفته، ‫کار ما هم به فنا میره، همم؟
‫ما فقط یه سیب‌زمینی فروختیم. ‫هنوز کلی کار مونده.
‫برای اون بهت احتیاج دارم.
‫چرا فقط بهم نمیگی؟
‫یعنی کیه؟
‫جواب نمیدی؟
‫لعنتی.
‫خیلی هم تمیزکاری کرده.
‫داده‌ای موجود نیست
‫همه‌چی رو پاک کرده.
‫کارگاه جئیل
‫خب، اِم، ‫درباره وضعیت ناپدریت
‫به حرفایی که زدی فکر کردم.
‫اینجا دو راه داریم.
‫اول، به اون عوضی بیشتر از چیزی که خواسته ‫پول بدیم.
‫بعد کاری کنیم یه چیزی امضا کنه ‫که دیگه به هیچ‌کس چیزی نگه.
‫خب، این به هر حال گزینه اوله.
‫گزینه دوم چیه؟
‫یعنی فکر نکنم حتی اگه بهت بگم ‫خوشت بیاد،
‫چون تو، مثلاً، ‫وجدان داری و اینا.
‫نگران نباش.
‫لازم نیست خودت انجامش بدی.
‫من برات انجامش میدم. ‫و خودمم جمع‌وجورش می‌کنم.
‫قبلاً آدم کشتی؟
‫خب، یعنی...
‫برای پول، آره. ‫برای پول هر کاری می‌کنم.
‫در ازای چقدر؟
‫خب، یه شمش طلای یک کیلویی.
‫خاله‌م چی؟ ‫اون تو زندان گیر می‌افته؟
‫یعنی اگه ما... ‫اگه از شرش خلاص بشیم، اون‌وقت...
‫آزاد میشه، ‫چون دیگه پرونده واقعی‌ای نیست.
‫اوه، صبر کن.
‫شاید بازم مجبور شه ‫یکی دو سال بکشه.
‫این یکی چطوره؟
‫این سری خیلی خوب از آب دراومده.
‫شمش‌ها خیلی صاف و صیقلی‌ان.
‫خوشگل و براق.
‫انگار هر دفعه ‫داری بهتر و بهتر میشی.
‫باشه، برگرد سر کارت.
‫داریم حرف می‌زنیم.
‫آه.
‫گزینه اول خوبه.
‫پس گزینه اول. ‫پول من که نیست.
‫سه‌راهی جین‌گوگه
‫انگار دروغ می‌گفت.
‫فقط فیلم دیده؟
‫حالا گیرت انداختم، خانم.
‫چا یوجین
‫- گیونگ‌سو. ‫- بله؟
‫خسته‌ام.
‫خب خیلی کار کردی.
‫اوه، آره. ‫اون زنی که شوهرشو زده بود.
‫اقدام به قتل بود؟
‫- اوه، یو سونوک؟ ‫- آره.
‫الان کجاست؟
‫توی بازداشتگاهه.
‫چرا؟
‫تو چته؟ ‫چرا هنوز این‌وقت شب داری کار می‌کنی؟
‫گـزارش هنوز تموم نشده.
‫برگرد سرش.
‫بله.
‫- قربان. ‫- بله.
‫ببین، چندتا سؤال ‫از بازداشتی دارم.
‫میشه فقط ده دقیقه ‫اتاق رو بدی به من؟
‫البته، قربان.
‫ممنون.
‫- ده دقیقه دیگه برگرد. ‫- بله، قربان.
‫باشه.
‫هی.
‫بین این‌همه جا، باید اینجا همدیگه رو می‌دیدیم، ها؟
‫شوهرت رو ‫با چوب گلف زدی؟
‫اوهوم
‫چرا؟
‫فقط می‌خواستم اون عوضی بمیره.
‫آه، این اخلاق تندت.
‫اگه تو دادگاه این چیزا رو بگی، ‫مستقیم می‌فرستنت زندان.
‫برام مهم نیست.
‫خب اگه بفرستن چی؟
‫اون‌قدرها هم ‫فرقی نمی‌کنه.
‫شوهرت میگه به خاطر پول بوده.
‫خب، اونم یه بخشی از ماجراست.
‫امروز صبح یه چیزی شنیدم.
‫سرطان داری؟ ‫راسته؟
‫ظاهراً.
‫پس سیگار رو ترک کن، سونوک.
‫اِم، بفرما.
‫یعنی برای سازش؟
‫نه، فکر کنم فقط برم زندان.
‫آسون‌تر به نظر میاد.
‫چند روز دیگه میرم ‫با شوهرت حرف می‌زنم.
‫زحمت نکش.
‫فرقی نداره.
‫وقتی نوشیدنی سفارش میدی، خفه شو ‫و مثل بچه‌ی آدم بخورش
‫- شنیدی؟ ‫- گمشو بابا!
‫کافه گویبین
‫پلیس، پلیس!
‫ما پلیسیم! ‫جدا شین!
‫فقط آروم باش.
‫- هی! ‫- کاری بهش نداشته باش.
‫فندک داری؟
‫چرا دستات این‌قدر قشنگه؟
‫پیانو می‌زنی، جناب افسر؟
‫اِم، نه خانم.
‫انگار راسته.
‫مردای یونیفرم‌پوش خیلی جذابن.
‫هی‌جو!
‫اومدی.
‫داشتم فکر می‌کردم کی پیدات میشه.
‫نگاهت کن!
‫بزرگ شدی. ‫یه زن واقعی شدی.
‫من فقط اومدم- اومدم که- ‫پولی رو که خاله ازت برداشته برگردونم.
‫پولی که دزدیده؟
‫باشه.
‫چقدر پول؟
‫صد میلیون.
‫و چطوری می‌خوای برش گردونی؟
‫می‌تونم به حسابت واریز کنم.
‫یا اگه بخوای ‫نقدی بهت میدم.
‫واقعاً؟
‫همم.
‫خب، نقد می‌خوامش.
‫باشه.
‫ولی قبلش...
‫باید شکایت از خاله رو ‫پس بگیری.
‫باشه، مشکلی نیست.
‫بعدش سه‌تایی با هم زندگی می‌کنیم.
‫بالاخره ما خانواده‌ایم، نه؟
‫نه.
‫حال خاله خوب نیست.
‫سرطانه.
‫شاید زیاد زنده نمونه.
‫پس می‌خوام درمان بشه.
‫توی بیمارستان.
‫تا هنوز وقت هست ‫و می‌تونه راحت زندگی کنه.
‫وقتی اونجاست، ‫من کنارش می‌مونم.
‫ولی ناپدری...
‫تو از شهر میری ‫و دیگه برنمی‌گردی.
‫چرا باید برم؟
‫ببین، مسئله اینه که،
‫خونه و مغازه اینجاست، ‫پس کجا برم؟
‫می‌تونی سمساری رو به من بفروشی.
‫قبلاً درباره‌اش تحقیق کردم.
‫همه‌چیز رو درباره وام‌ها و اینکه ‫مغازه وثیقه شده می‌دونم.
‫بدهی‌هات رو قبول می‌کنم، ‫باقی پولت رو میدم...
‫و حتی نقد هم میدم.
‫چقدر؟
‫چقدر بابتش می‌خوای؟
‫به قیمت بازار نمی‌فروشمش. همم.
‫شاید با یه میلیارد وون، ‫بذارم مال تو بشه.
‫باشه.
‫جدی؟
‫همچین پولی داری؟ ‫این‌قدر زیاد؟
‫آره.
‫واقعاً؟
‫برای همچین پولی...
‫امشب ساعت ده ‫بیا سمساری.
‫قرارداد و پول رو ‫برات آماده می‌کنم.
‫ولی اول...
‫باید شکایت رو پس بگیری.
‫وگرنه معامله منتفیه.
‫اوهوم
‫باشه.
‫چی شد؟
‫یه میلیارد برای گرفتن بدهیش ‫و مغازه.
‫آه، لعنتی، این دیوونگیه.
‫یه میلیارد وون برای اون ساختمون یک‌طبقه‌ی ‫در حال فروپاشی؟ جدی؟
‫- منو برسون فرودگاه یانگپو. ‫- چرا؟
‫یه کم پول کم دارم.
‫چقدر دیگه لازم داری؟
‫می‌تونم فقط تو دو روز ‫برات آماده‌اش کنم.
‫نه، باید امروز باشه. ‫می‌خوام خاله‌م رو زودتر بیارم بیرون.
‫بدبخت شدیم. لعنتی.
‫بذار من بهت قرض بدم، باشه؟
‫تأییدیه دریافت سنوات پایان خدمت ‫کیم هی‌جو
‫اکنون سوار شدن مسافران را آغاز می‌کنیم.
‫بهشون میگم فوراً بفرستنش، ‫چون ظاهراً فوریه.
‫اوه، خیلی ممنونم. ‫قدردانم، خانم چا.
‫این روزها کجا زندگی می‌کنی، هی‌جو؟
‫چی؟
‫تصمیم گرفتم یه نگاهی به رزومه‌ات بندازم.
‫آدرس و خانواده‌ای که نوشتی جعلیه.
‫دقیقاً چی رو پنهون می‌کنی؟
‫- پیش خاله‌م می‌مونم. ‫- اوه، واقعاً؟
‫و خاله‌ات کجا زندگی می‌کنه؟
‫جونگ‌سان.
‫جونگ‌سان؟
‫اتفاقاً اخیراً ‫رفتی جونگ‌سان؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫پس نرفتی.
‫چرا می‌پرسین؟
‫به نظر میاد همدست قاچاق
‫با تابوت ‫رفته جونگ‌سان.
‫امکان نداره.
‫تو همدستی.
‫چی؟
‫مدرک غیبتت رو دادی؟
‫اِم، نه، هنوز نه.
‫باشه، خب...
‫به کارآگاه زنگ بزن. ‫اول این کارو بکن.
‫شاید بهتر باشه ‫خودت پیش‌دستی کنی.
‫فقط نگو تو جونگ‌سانی، ‫چون مسئله اینه که،
‫پلیس می‌دونه ونی که ‫تابوت رو حمل می‌کرده، رفته اونجا.
‫هی‌جو، پیدات می‌کنن.
‫فقط مسئله زمانه.
‫مطمئن نیستم بدونم ‫دارین درباره چی حرف می‌زنین.
‫باشه.
‫فکر کنم نمی‌تونم سرزنشت کنم.
‫لی دوکیونگ آدم بدیه.
‫هیچ‌وقت بهت نگفتم؟
‫نه؟
‫من و لی دوکیونگ یه مدت با هم بودیم.
‫البته دیگه نه.
‫اون روز من هم تو جاده ملی ۶ بودم.
‫ازم خواست کمکش کنم تابوت رو جابه‌جا کنه.
‫معلومه که قبول نکردم کمکش کنم.
‫ولی تو ظاهراً از عشق کور شده بودی.
‫همین احمقت کرد.
‫اون تو هر مقصدی که پرواز می‌کنه ‫یه معشوقه داره
‫شرط می‌بندم اینو نمی‌دونستی.
‫چین، هنگ‌کنگ، ویتنام، ژاپن.
‫احتمالاً اینجا هم زنای بیشتری هستن ‫که ما ازشون خبر نداریم.
‫فکر می‌کنی واقعاً ‫همه‌ی اون زن‌ها رو دوست داره؟
‫یا داری به خودت میگی،
‫همه‌ی اون رابطه‌ها الکی‌ان، ‫و تو تنها کسی هستی که واقعاً دوستش داره؟
‫واقعاً نمی‌دونم منظورتون ‫از هیچ‌کدوم این حرفا چیه.
‫خانم چا، چرا دارین اینا رو بهم میگین؟
‫دارم سعی می‌کنم کمکت کنم.
‫ما مظنونیم.
‫تا وقتی تو بی‌گناه باشی، ‫من هم بی‌گناهم.
‫لی دوکیونگ فقط داره ازت استفاده می‌کنه ‫و تو هی بهش اجازه میدی.
‫ارزشش رو نداره.
‫کاش خودت ‫با تابوت فرار کرده بودی.
‫اون بهتر بود.
‫ولی واقعاً می‌تونستی خودت تنهایی ‫با تابوت دوام بیاری،
‫تا وقتی لی دوکیونگ از زندان بیاد بیرون؟
‫اینو یادت باشه، هی‌جو.
‫الان من تنها کسی‌ام که طرف توئه.
‫اگه اتفاقی افتاد، ‫باید فوراً به من زنگ بزنی.
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫چی؟ قرار نیست پولت رو بدن؟
‫می‌خوای من درستش کنم؟
‫نه.
‫من کارآگاه کیم جین‌مان هستم. ‫لطفاً وقتی این پیام رو دیدین با من تماس بگیرین.
‫برای مصاحبه با شاهد با شما تماس می‌گیرم. ‫چند سؤال از شما دارم.
‫- آه، لعنتی. ‫- چی؟
‫کیه؟
‫پلیسه.
‫چی؟
‫چی می‌خوان؟
‫لعنتی، اون عوضی ‫هان چول‌جونگ لوَت داده؟
‫نه، کارآگاهی که دنبال تابوته.
‫شک داره من به لی دوکیونگ کمک کردم.
‫به نظر میاد پلیس هم می‌دونه ‫اون ون اون روز رفته جونگ‌سان.
‫آه، لعنتی.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن. ‫وایسا.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫اگه بهش زنگ نزنم، ‫بیشتر بهم شک می‌کنه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫بذارش روی بلندگو، باشه؟
‫من کارآگاه کیم جین‌مان هستم
‫- از پلیس جونگ‌سان. ‫- اِم...
‫بله، سلام.
‫چون قبلاً تو فرودگاه یانگو کار می‌کردم ‫تماس گرفتین؟
‫- من کیم هی‌جو هستم. ‫- کیم جین‌مان از جونگ‌سان؟
‫اوه، آره. آره، آره.
‫به نظر میاد چا یوجین بالاخره موفق شده ‫با شما تماس بگیره.
‫به هر حال، خب، من چند بار تماس گرفتم.
‫بعد رفتم خونه‌تون ‫ولی اونجا هم نبودین.
‫حتی رفتم فرودگاه یانگپو ‫و بهم گفتن از شرکت رفتین.
‫درسته؟ ‫دیگه اونجا کار نمی‌کنین؟
‫اِم، آره، فقط درگیر ‫مسائل شخصی بودم، برای همین...
‫مشکلی نیست. ‫چیز مهمی نیست.
‫فقط باید بدونم روز ‫تصادف لی دوکیونگ کجا بودین.
‫تاریخش چهار سپتامبر بود، ‫اگه یادتون باشه.
‫اِم، بعد از اینکه از کار اومدم بیرون...
‫یادم میاد عصر با ماشین رفتم ‫به گانگ‌نونگ.
‫گانگ‌نونگ؟ ‫و چرا رفتین اونجا؟
‫روز بعدش دوباره برگشتین ‫سر کار.
‫آره، فقط می‌خواستم ‫ذهنم رو خالی کنم،
‫برای همین رفتم خرید ‫و بعد رفتم فیلم دیدم.
‫اداره پلیس جونگ‌سان ‫کارآگاه کیم جین‌مان
‫فیلم، ها؟ تنها؟
‫آره.
‫فهمیدم.
‫ماشین ندارین، درسته؟
‫نه.
‫باشه، فهمیدم.
‫اداره پلیس جونگ‌سان ‫کارآگاه کیم جین‌مان
‫بقیه‌اش رو از طرف خودم ‫بررسی می‌کنم.
‫باشه، خب، ‫ممنون که زنگ زدین.
‫اووه.
‫آه، لعنتی!
‫کیم جین‌مان با شرکته.
‫- اون کارآگاهه. ‫- آره خب، معلومه.
‫ولی کارآگاهیه که با ما کار می‌کنه.
‫هی، کارآگاه. ‫خوبی؟
‫پلیس جونگ‌سان، ‫واحد تحقیقات، درسته؟
‫یعنی این پلیس‌های لعنتی نیستن. ‫یس مانیه که دنبالت افتاده.
‫می‌خوان تابوتشونو پیدا کنن.
‫آه، حالا واقعاً بدبخت شدیم.
‫- اوه. ‫- قربان.
‫اِم، به نظر میاد شکایت‌ها ‫دارن پس گرفته میشن.
‫- د -در رو باز کن. باید باهاش حرف بزنم. ‫- بله، قربان.
‫ممنون.
‫خانم یو سونوک.
‫یو سونوک.
‫چی؟ خانم یو سونوک.
‫هی، یو سونوک.
‫سونوک. سونوک! بیدار شو!
‫هی، یکی اینجا کمکم کنه!
‫بله، قربان.
‫باشه، با اورژانس تماس بگیر.
‫- همین الان زنگ بزن! ‫- بله، قربان.
‫سونوک. سونوک، بیدار شو. ‫یالا.
‫چش شده؟
‫دکـ- دکتر!
‫نه!
‫سونوک، نه!
‫سونوک، خواهش می‌کنم چشماتو باز کن!
‫سونوک!
‫خواهش می‌کنم!
‫گفتن خون ‫وارد ریه‌هاش شده و شوک کرده.
‫اوه، چه حماقتی.
‫می‌تونست ازشون بخواد ‫ببرنش بیمارستان.
‫ولی به‌جاش فقط همون‌جا نشسته بود و ‫با یه سوراخ تو ریه‌اش درد می‌کشید.
‫انگار می‌خواست بمیره.
‫خب، به ناپدریت چی گفتی؟
‫شکایت رو پس گرفت. ‫چطوری راضی‌اش کردی؟
‫لطفاً میشه یه لطفی بهم بکنی ‫و امشب پیشش بمونی؟
‫فردا میام اونجا.
‫امشب؟ ولی امشب جمعه‌ست.
‫قرار بود امشب ‫سر کار باشم.
‫من بابت زحمتت ‫یه میلیون وون بهت میدم.
‫باشه، باشه.
‫متأسفم، خاله. ‫ممنون.
‫هی‌جو.
‫بیا یه لحظه درباره‌اش فکر کنیم.
‫درباره چی؟
‫درباره ساکت کردن هان چول‌جونگ ‫با حق‌السکوت.
‫از کجا مطمئنی؟
‫اون عوضی بعدش هم ممکنه ‫لو بدت
‫همون لحظه‌ای که اسمت رو ‫به پلیس بده،
‫کارآگاه کیم هم می‌فهمه.
‫یعنی بدون هیچ شکی می‌فهمه ‫رفتی جونگ‌سان.
‫ولی طبق قولش ‫خاله‌م رو آزاد کرد.
‫دقیقاً.
‫پس دیگه لازم نیست ‫نگران اون باشی.
‫مگه نگفتی می‌خواستی بمیره؟
‫هی‌جو.
‫فکر می‌کنی اینجا تموم میشه؟
‫عمراً.
‫من عوضی‌هایی مثل اون رو ‫خیلی خوب می‌شناسم.
‫دوباره و دوباره برمی‌گرده، ‫هی پول می‌خواد.
‫تا وقتی تو و خاله‌ات ‫هنوز اینجایین،
‫هیچ‌وقت دست از سرتون برنمی‌داره.
‫چرا خودتو تو همچین ‫وضعیت خطرناکی می‌ذاری؟
‫و اگه کارآگاه کیم بگیردت...
‫دیگه همه‌چی تمومه، هی‌جو.
‫شمش‌های طلا. ‫همه‌چی.
‫سمساری هِنگ‌بوک
‫سمساری هِنگ‌بوک، ها؟
‫هی‌جو!
‫بخونش.
‫خب، پول. ‫کجاست؟
‫اول می‌خوام خودم ببینمش.
‫باورت نکرده بودم! ‫این چه...
‫این همه سال ‫داشتی چه غلطی می‌کردی، هی‌جو؟
‫یعنی چطور ممکنه ‫همچین پولی داشته باشی؟
‫قرارداد رو امضا کن.
‫اِم، باشه. ‫آره، حتماً.
‫می‌دونی که نمی‌تونم این کارو بکنم، هی‌جو.
‫بیا وایسیم ‫و دوباره درباره‌اش فکر کنیم، باشه؟
‫چه اهمیتی داره سمساری مال کی باشه؟
‫اون مهم نیست.
‫فقط خانواده مهمه.
‫من و تو، خاله‌ات، ‫باید همه با هم زندگی کنیم.
‫قرارداد رو امضا کن.
‫دوباره بهت نمیگم.
‫تمام مسیر تا اینجا،
‫خیلی بهش فکر کردم.
‫خاله‌ی بیچاره‌ات.
‫سرطان داره ‫و زمان زیادی براش نمونده.
‫فقط فکر می‌کنم تا وقتی زنده‌ست، ‫اگه همه با هم باشیم خوشحال‌تر میشه.
‫قرار بود خانواده باشیم.
‫- خانواده؟ ‫- اگه خانواده نبودیم،
‫همون موقع ‫به پلیس گزارش می‌دادمت، می‌دونی؟
‫تو اون چوب رو به سمت من تاب دادی.
‫صورتت رو مثل روز روشن دیدم.
‫یا ترجیح میدی همین الان برم ‫پیش پلیس
‫و بهشون بگم تو بودی؟
‫این همه پول رو خرج چی کنم؟ ‫وام رو صاف کنم؟
‫خب، از اونجایی که مغازه خودمونه، ‫بیا همین کارو بکنیم.
‫اوه، عزیزم، تنها بودن ‫خیلی برات سخت بوده، نه؟
‫نه. نه! نه! نه!
‫آه، لعنتی.
‫آه، توله‌سگ.
‫حتی فکر رفتن هم به سرت نزنه.
‫همین‌جا بمون ‫و مراقب سمساری باش.
‫تا وقتی خاله‌ات بمیره.
‫خداحافظ.
‫ووگی!
‫عوضی، تو کی هستی؟
‫عوضی شیطان‌صفت.
‫انجامش بدم؟
‫آره.
‫انجامش بده.
www.Doostihaa.com