‫آخ، یه بهشت استوایی ‫تو جنوب شرقی آسیا.
‫اینجا واسه آدم‌ها ‫یه بهشت تفریحیه.
‫اما روی زمین یه جهنمه...
‫برای حشرات.
‫مثلاً این خرچنگ منزویِ جوون رو در نظر بگیرین.
‫خب، آره، می‌دونم، ‫خرچنگ‌ها حشره نیستن.
‫اما به حرفم گوش کنین.
‫اونا سخت‌پوستان.
‫اجدادشون جزو ‫اولین جونورهایی بودن
‫که دریا رو ترک کردن، ‫ساکن خشکی شدن،
‫و به حشرات تکامل پیدا کردن.
‫پس، بیایین به این خرچنگ منزوی ‫بگیم حشره‌ی ساحلی.
‫به هر حال، ‫برای یه جونور قدِ یه توپ گلف،
‫ساحل جای ‫سختی واسه زندگیه.
‫نصف روز ‫مثل یه صحراست،
‫و نصف دیگه‌اش
‫کاملاً غرقِ ‫آب شور میشه.
‫اما منزوی کوچولوی ما ‫یه راه‌حل هوشمندانه داره.
‫اون داره از یه صدف خالی ‫به عنوان یه خونه‌ی سیار استفاده می‌کنه.
‫هرجا که میره،
‫اون صدف ازش در برابر ‫شرایط سخت زندگی تو جزیره محافظت می‌کنه.
‫فقط یه مشکلی هست:
‫اون برای این صدف خیلی بزرگ شده
‫و بدجوری به ‫یه صدف بزرگ‌تر نیاز داره.
‫پس، هیچ‌چیزی نمی‌تونه جلوش رو بگیره
‫تا تو بازار املاک ‫یه پله بالاتر نره.
‫خب، بیاین یه بار دیگه امتحان کنیم.
‫و چی می‌بینیم؟
‫حالا، این صدف ‫سایزش کاملاً عالیه.
‫باید قبل از هر کس دیگه‌ای ‫قاپش بزنه.
‫اوه، توریست‌ها!
‫پسر، اونا بدترینن!
‫فقط سرسخت‌ترین حشره‌ی ساحلیِ ‫کوچولو می‌تونه اینجا واسه خودش خونه بسازه،
‫تو این دنیای بی‌رحم اما قشنگِ ‫بین خشکی و دریا.
‫خرچنگ منزوی کوچولوی ما ‫داره به سن بلوغ می‌رسه.
‫اما اگه یه روزی بخواد ‫تشکیل خانواده بده،
‫باید یه صدفی پیدا کنه که ‫اون‌قدر جا داشته باشه که توش رشد کنه
‫و هنوزم برای تخم‌هاش جا داشته باشه.
‫گفتنش از انجام دادنش راحت‌تره.
‫خونه‌های رویایی که همین‌طوری ‫با جزر و مد نمیان تو ساحل.
‫خب، راستش رو بخواین میان.
‫یه فایلِ اکازیونِ جدید تو ‫بازار املاک ساحلی.
‫شاید یکم براش بلندپروازانه باشه،
‫اما برای این رفیقِ گنده‌مون عالیه.
‫اونم دنبال اینه که خونه‌اش رو ارتقا بده.
‫اوهو!
‫چه خرچنگ گنده‌ای!
‫و حالا که اسباب‌کشی‌اش ‫تموم شده،
‫صدف قبلی‌اش آماده‌ی تصاحبه.
‫منزوی‌ها می‌تونن بوی معاوضه‌ی یه صدف رو ‫از اون سر ساحل هم حس کنن.
‫مثل یه زنجیره‌ی املاک، ‫هر بار که یکی اسباب‌کشی می‌کنه،
‫یه صدف کوچیک‌تر ‫میاد تو بازار.
‫اما پسر، حسابی رقابتیه.
‫باید سریع بجنبی.
‫با زور راهتو باز کنی،
‫وگرنه سرت بی‌کلاه می‌مونه.
‫وایسا، دست نگه دار!
‫یه صدف مونده، ‫که سایزش تقریباً درسته.
‫اما این یکی ‫حسابی نیاز به تعمیرات داره.
‫به نظر میاد جستجو ‫برای یه صدف جدید
‫داره تبدیل میشه ‫به یه ماموریتِ حماسی.
‫تا ظهر، شن‌ها ‫مثل یه سینی کلوچه داغ میشن.
‫۳۰ درجه گرم‌تر ‫از هوای محیطه.
‫فقط یه حشره اون‌قدر خفنه که ‫بتونه اینجا یه خونه‌ی دائمی واسه خودش بسازه.
‫سوسک ببری.
‫آخجون! یه حشره‌ی واقعی و اصیل.
‫وقتی پای تحمل گرما در میون باشه، ‫اون کارش درسته.
‫بال‌پوش‌های براق ‫و موهای سفید
‫اشعه‌های خورشید رو بازتاب میدن.
‫پاهای درازش اونو ‫از شن‌های سوزان بالاتر نگه می‌دارن.
‫و وقتی که دردسر ‫میاد سراغش...
‫...خطر رو تو ‫گرد و خاک جا می‌ذاره.
‫سوسک‌های ببری ‫سریع‌ترین حشرات روی خشکی هستن.
‫با سرعتی تا ۱۷۰ برابر ‫طول بدنشون تو یه ثانیه حرکت می‌کنن،
‫که ۲۰ بار ‫از اوسین بولت سریع‌ترن!
‫این رعد و برقِ کوچولو ‫اون‌قدر سریعه که،
‫حتی چشم‌هاشم به پاش نمی‌رسن.
‫پس، وقتی میره شکار،
‫باید وایسه...
‫...تا دنبال ناهارش بگرده.
‫خب، سلام.
‫یه مگس میوه‌ی خوشمزه ‫که داره از گرما می‌میره.
‫به عنوان یه استادِ شکار ‫تو خط ساحلی،
‫می‌تونه غذاشو بخوره و جیم بشه.
‫با خنک نگه داشتن خودش جایی که بقیه ‫نمی‌تونن گرما رو تحمل کنن،
‫این ببر کوچولو ‫کل ساحل رو تو دستش داره.
‫هرجا دلش بخواد میره،
‫هرچی دلش بخواد می‌خوره.
‫کَک‌های ماسه‌ای.
‫به اندازه‌ی یه اسنک‌ و حسابی هم فراوون.
‫اما یه حرکت اشتباه،
‫و این رفقا ‫مثل پاپ‌کورن می‌پرن و میرن.
‫پسر، این توریست‌ها یه جوری رفتار می‌کنن ‫انگار صاحب اینجان.
‫درست اون‌طرفِ ساحل،
‫تا بعدازظهر، جزر شدنِ آب ‫یه دنیای جدید رو نمایان کرده.
‫منزوی ما برای پیدا کردن صدف ‫راه درازی رو اومده.
‫اینجا یکم خنک‌تره،
‫اما اون داره ‫تو گِل گیر می‌کنه.
‫اینجا بیشتر به درد اونایی می‌خوره ‫که هنوز یه ذره عقب‌ترن
‫تو مسیر تکاملی
‫بیرون اومدن از دریا.
‫این ماهی‌های چشم‌حبابی ‫گِل‌خورک هستن.
‫ماهی‌های بیرون از آبی ‫که فقط تو جاهایی زنده می‌مونن
‫که بتونن اون‌قدر خودشون رو خیس نگه دارن
‫تا بتونن از طریق ‫پوستشون نفس بکشن...
‫...و تیکه‌های جلبک رو پیدا کنن ‫تا به عنوان اسنک بخورن.
‫به‌به.
‫اما این منطقه‌ی گِلیِ ‫بین جزر و مد محدوده.
‫پس، اونا مجبورن ‫سر املاک با هم رقابت کنن.
‫این‌طوری پریدن یعنی،
‫«این ملک منه، جوجه. ‫بزن به چاک!»
‫و اگه این جواب نده، آخرش ‫به یه جنگِ خیابونی بین گِل‌خورک‌ها ختم میشه.
‫صدف‌های خیلی کم، گِل‌های خیلی زیاد.
‫وقتشه که فلنگ رو ببندیم.
‫ضمناً، یه عطر وسوسه‌انگیز داره ‫اونو دوباره می‌کشونه سمت ساحل.
‫شاخک‌هاش ‫یه بویی رو حس کردن که اون‌قدر غیرقابل مقاومته
‫که ارزشش رو داره تا ‫به دل شن‌های سوزان بزنه.
‫خرچنگ‌های منزوی بوی ‫پلاستیک رو با غذا اشتباه می‌گیرن.
‫هر سال، ‫میلیون‌ها خرچنگ منزوی
‫تو زباله‌های ما گیر میفتن.
‫آدم‌ها!
‫چه آشغال‌ریزهای بدی.
‫این معمولاً ‫به یکی از این دو حالت ختم میشه:
‫از گرما پخته شدن و مردن ‫یا از گرسنگی تلف شدنِ تدریجی.
‫اوه، وایسا، ورق داره برمی‌گرده.
‫غرق شدن تو اقیانوس.
‫گیر افتاده، تنها،
‫و در حالی که داره ‫از ساحل دورتر میشه،
‫منزوی کوچولوی ما بدجوری افتاده تو...
‫امم، امم، آب.
‫...بدجوری افتاده تو آب.
‫اما فقط چند ماه پیش، ‫اون دقیقاً همین‌جا خونه‌اش بود.
‫اون تو دریا به دنیا اومد
‫و چهار هفته‌ی اول زندگیش رو ‫با خوردن پلانکتون‌ها گذروند...
‫قبل از اینکه آماده بشه تا بره ‫و تو خشکی یه خونه پیدا کنه،
‫و شلوغی‌های ‫شهر مرجانی رو پشت سر بذاره.
‫رقابت سر فضای زندگی ‫تو صخره‌های مرجانی به شدت بالاست.
‫اما این میگوی آخوندک...
‫آره، اونم یه سخت‌پوسته...
‫یه راه‌حل عملی داره.
‫اون خیلی راحت خونه‌ی خودش رو می‌سازه.
Telegram: @DoostihaIR
‫یکم از این.
‫اوه، این ‫اینجا خیلی قشنگ میشه.
‫فقط بذارش... می‌تونی خیلی راحت ‫اینو بذاری اینجا.
‫به این یه کوچولو «زرق و برق» بده.
‫اینو اینجا یه «صفایی» بده، آره.
‫بفرما.
‫یه قلعه‌ی مرجانی.
‫حالا که ساخته شده، ‫باید ازش دفاع کنه.
‫املاک تو صخره‌های مرجانی ‫اون‌قدر خواهان دارن،
‫که مجبوره مدام برای پیدا کردن ‫متجاوزها گشت بزنه.
‫و این بقیه‌ی آخوندک‌ها هستن ‫که واقعاً باید مراقبشون باشه.
‫هی، رفیق! راهتو بکش و برو!
‫این میگو حسابی ‫مسلح و خطرناکه.
‫یه مشت با قدرتی ‫معادل یه تپانچه‌ی کالیبر ۲۲.
‫آره، همین فکرو می‌کردم. ‫درسته، فرار کن!
‫برای تصاحب قلعه‌اش ‫به یه آخوندکِ خیلی قدرتمندتر نیازه.
‫شهر مرجانی اون‌قدر شلوغ ‫و پر از رقابته،
‫که جای تعجب نداره خرچنگ‌های منزوی ‫تکامل پیدا کردن تا رو خشکی زندگی کنن.
‫اما جستجوی خرچنگ ما ‫برای پیدا کردن یه خونه‌ی جدید
‫داره تو ‫مسیر اشتباهی پیش میره.
‫اون داره تو دریا سرگردون میشه،
‫و مشکلات بزرگ‌تری ‫دارن میان سراغش.
‫یعنی هیچ‌جای امنی ‫از دست این رفقا پیدا نمیشه؟
‫یه تغییر مسیر دیگه.
‫بالای نهر،
‫توی یه شبکه‌ی پیچیده از ریشه‌ها.
‫منزوی ما رسیده به ‫جنگل مرموزِ حرا.
‫خونه‌ی یه نوعِ ‫کاملاً متفاوت از خرچنگ‌ها.
‫خرچنگِ ویولن‌زنِ کاملاً مسلح.
‫این رفقا اسکلت‌های بیرونیِ ‫سفت و محافظ دارن،
‫و واسه زندگی کردن گودال می‌کنن.
‫پس مجبور نیستن مثل یه منزوی ‫دنبال صدف‌های دریایی بگردن.
‫اما مجبورن واسه ‫خونه‌های گِلی‌شون بجنگن.
‫اینجاست که ‫اون چنگالِ خیلی بزرگ به کار میاد.
‫وقتی بقیه‌ی نرها سعی می‌کنن ‫به زور وارد بشن،
‫وقتشه که اسلحه‌ها رو بکشی بیرون.
‫این خرچنگ ‫از خونه‌اش دفاع کرده.
‫و چه زمان‌بندی خوبی هم بود.
‫یه ماده دنبال پسری می‌گرده ‫که بهترین خونه‌ی خرچنگی رو داشته باشه.
‫شاید بتونه با اون بازوی بزرگش ‫اونو به سمت خودش بکشونه.
‫این فقط واسه دعوا کردن نیست،
‫واسه دست تکون دادنه.
‫چی؟
‫همه‌ی نرها مشتاق ‫جلب توجه هستن.
‫«هی، خانوم، هی، عزیزم، ‫این‌طرفا.»
‫باشه، آروم، آروم. ‫این‌قدرم تابلو نکن.
‫خیلی خب، داره میاد سمتت.
‫حداقل داشت می‌اومد.
‫تا اینکه این میمون‌ها اومدن ‫و حس و حال رو خراب کردن.
‫میمون‌های دماغ‌دراز بیشتر ‫برگ‌های درخت حرا رو می‌خورن.
‫اما بعضی وقتا ‫دنبال یه حشره می‌گردن
‫تا یه ذره چاشنی ‫به رژیم غذایی‌شون اضافه کنن.
‫نرها به خصوص خیلی فضولن.
‫اما حواسشونم زود پرت میشه.
‫تا وقتی دارن دعوا می‌کنن، ‫این فرصتِ اونه تا فرار کنه.
‫حداقل می‌تونست فرصتش باشه اگه لبه‌ی صدف ‫با گِل مسدود نشده بود.
‫صدف باارزشش رو رها کنه.
‫بدون هیچ محافظی ‫برای بدن نرمش...
‫...اون بی‌دفاعه.
‫کاچی به از هیچی.
‫اما اون تو یه پناهگاه موقت ‫هیچ آینده‌ای نداره.
‫و هیچ آینده‌ای تو ‫جنگل حرا هم نداره.
‫آب داره بالا میاد.
‫بهتره از اینجا بره، ‫وگرنه به زودی غرق میشه.
‫کل جنگل رو آب گرفته.
‫وقتشه که ویولن‌زن‌ها ‫برن تو سوراخ‌هاشون.
‫اما این نر هنوز داره سعی می‌کنه ‫ماده رو جذب کنه.
‫یالا، محکم‌تر دست تکون بده.
‫تا چند دقیقه‌ی دیگه، ‫اینجا میره زیر آب.
‫آره، اون خوشش اومده.
‫کی می‌تونه دست رد به ‫سینه‌ی اون خونه‌ی گِلی بزنه؟
‫خونه رو پسندید،
‫اونم درست به موقع.
‫برگردیم به صخره‌های مرجانی،
‫به نظر میاد میگوی آخوندکِ ما ‫هم یه مهمون داره.
‫«هی، گفتم متجاوز ممنوع! ‫بزن به چاک، آقا!»
‫یه لحظه وایسا.
‫اون یه ماده‌اس.
‫میگوهای خانوم قدمشون روی چشمه.
‫بیا و مهارت‌های ‫طراحی داخلی‌اش رو تحسین کن.
‫تقریباً مطمئنم ‫که داره همین کار رو می‌کنه.
‫به نظر میاد همه دارن میرن سر خونه زندگیشون ‫و تشکیل خانواده میدن.
‫و وقتی شب میشه،
‫حتی شهر مرجانی هم داره زاد و ولد می‌کنه.
‫یه اتفاقِ سالی یه بار ‫که صخره‌ها رو جوون می‌کنه...
‫و این پرورشگاهِ زیر آب ‫رو زنده نگه می‌داره
‫برای نسل‌های ‫بعدیِ حشرات ساحلی.
‫شب تو بهشت، ‫و بوی عشق تو هواست.
‫اما خرچنگ منزوی کوچولوی ما ‫هنوز بی‌خونه و تنهاست.
‫خداروشکر، ‫زیر نور ماه،
‫حتی آدم‌ها هم تو یه فازِ ‫مهربون‌تر و بخشنده‌ترن.
‫یه ملکِ عالی، ‫که دوباره برگشته تو بازار.
‫اما همین الانش هم، ‫خریدارای دیگه‌ای داره.
‫«آره، نه بعد از روزی ‫که من داشتم، عزیزم.»
‫وقتی بازار مسکن ‫این‌قدر رقابتیه،
‫بعضی وقتا باید ‫یکم سرسخت و خودخواه باشی.
‫بالاخره، ‫اون خونه‌ی رویایی مال اونه.
‫اوه، شاید توریست‌ها ‫اون‌قدرها هم بد نباشن،
‫البته وقتی یاد بگیرن ‫که به محلی‌ها احترام بذارن.
‫ارتقا دادنِ صدفش ‫یه حرکت خیلی خوب بود.
‫کاملاً بهش میاد.
‫این منزویِ نر ‫که قطعاً همین فکر رو می‌کنه.
‫اون براش ‫به شدت جذابه.
‫به همین زودی یه روزی، آماده میشه ‫تا بره لب آب
‫و تخم‌های خودش رو رها کنه.
‫و یه نسل جدید ‫از حشرات ساحلی
‫هم شروع می‌کنن به ساختنِ ‫خونه‌شون تو همین‌جا.
‫اما اون دیگه داستانیه ‫برای یه روز دیگه.
www.Doostihaa.com