‫توی هفته‌های بعد از فاجعه‌ی مهمونی مریتون،
‫سرم رو با کتاب‌هام گرم کردم،
‫تا شاید بتونم جلوی حس شرم و تحقیر رو بگیرم.
‫اینا همش بخشی از برنامه‌ام برای یه مریِ جدید بود.
‫به یه ذهن آزاد نیاز داشتم، ‫که درگیر احساسات قوی نباشه.
‫داشتم روی وقار و متانتم کار می‌کردم.
‫از این به بعد، قرار بود یه زن باثبات، ‫آگاه و منطقی باشم.
‫کتاب‌ها راهنمام می‌شدن.
‫قرار بود بیشتر فکر کنم و کمتر احساس کنم.
‫چی ممکن بود اشتباه پیش بره؟
‫خب؟
‫امیدوارم واسه امشب ‫یه شام حسابی تدارک دیده باشی.
‫- مهمون داریم. ‫- می‌دونستم!
‫آقای بینگلی نیست.
‫پسرعمومه.
‫- آقای کالینز؟ ‫- خودشه.
‫- همون مردی که وارث املاکه؟ ‫- کی؟!
‫همون مردی که وقتی من بمیرم،
‫هر وقت دلش بخواد شما رو ‫از خونه میندازه بیرون.
‫اون به عنوان مهمون اومده اینجا توی لانگ‌بورن؟
‫از نظر نگارش، نامه‌ش خیلی هم پر از ایراد به نظر نمیاد.
‫پر از ایراد؟!
‫مری، حالت خوبه؟
‫عمیقاً از این فاصله‌ای که مدت‌هاست ‫بین ما هست متاسفم.
‫به عنوان یه کشیش، وظیفه خودم می‌دونم ‫که موهبت آرامش رو...
‫توی تمام خانواده‌هایی که می‌تونم ‫روشون تاثیر بذارم، ترویج بدم.
‫موهبت آرامش توی این خونه؟
‫باید آدم عجیبی باشه.
‫نمی‌تونم درکش کنم. ‫به نظرتون آدم عاقلیه پدر؟
‫آدم بسیار عاقلیه، ممنون الیزابت.
‫واقعاً بسیار عاقله.
‫وای، یعنی هیچ‌کدومتون نمی‌بینید؟ ‫اون دنبال زن می‌گرده.
‫واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‫لیزی، باید خودت رو آماده کنی.
‫اما، مامان...!
‫امروز عصر می‌فهمیم دقیقاً چه جور آدمیه.
‫خیلی امیدوارم که آدم به‌شدت احمقی باشه.
‫به نظر میاد به شکل غیرقابل‌تحملی خسته‌کننده باشه.
‫- یه کشیش... ‫- اَه!
‫آخه درسته قبل از اینکه حتی ببینیمش قضاوتش کنیم؟
‫اوه، تو رو خدا بس کن مری!
‫- من که داشتم حرف تو رو تایید می‌کردم. ‫- لحن حرف زدنت مشکل داره!
‫مشتاقانه منتظرم امروز عصر آقای کالینز رو ببینم.
‫چی زیر کلاهت می‌ذاری؟
‫روبان‌های جدید گرفتیم.
‫من و تو مثل اونا نمی‌درخشیم.
‫اوه، امیدوارم صداقتم ناراحتت نکرده باشه.
‫خدایا، نه... نه.
‫خواهرهات امروز صبح خیلی آشفته به نظر می‌رسن.
‫پسرعموی پدرم، آقای کالینز، ‫قراره بیاد لانگ‌بورن،
‫و همه‌شون به این نتیجه رسیدن ‫که آدم به‌شدت خسته‌کننده‌ایه.
‫- مادرم فکر می‌کنه اومده دنبال زن بگرده. ‫- زن؟
‫ظاهراً.
‫- شغل پسرعموی پدرت چیه؟ ‫- کشیشه.
‫اوه.
‫پس حدس می‌زنم درآمد معمولی‌ای داشته باشه.
‫می‌دونی توصیه‌ام بهت چیه؟
‫اگه پسرعموی پدرِ من قرار بود بیاد اینجا بمونه
‫و می‌دونستم دنبال زن می‌گرده، ‫هر کاری می‌کردم،
‫البته در چارچوب حجب و حیا، ‫تا توجهش رو جلب کنم.
‫خب، من تصمیم گرفتم که هیچ‌کدوم از این چیزها ‫به درد من نمی‌خورن.
‫من قراره تنها و با کسب علم زندگی کنم...
‫ببین مری، تو که واقعاً نمی‌تونی باور داشته باشی
‫که زندگیِ یه دختر ترشیده بهتره.
‫فکر نمی‌کنم مامان من رو در نظر داشته باشه.
‫جین و لیزی به این راحتی راضی نمی‌شن. ‫به هر حال، جین که تقریباً رفتنیه.
‫پس فقط تو می‌مونی.
‫تو هیچ حرفی از...
‫عشق نمی‌زنی.
‫عشق چه ربطی به این موضوع داره؟
‫همینطوره. قطعاً حق با توئه.
‫برای یه زن تحصیل‌کرده که مثل ما بافرهنگ بزرگ شده،
‫آینده هیچ چشم‌انداز دیگه‌ای جز ازدواج نداره.
‫ازدواج یا بدبخت بودن مری.
‫ازدواج یا بدبخت بودن.
‫خوب می‌دونم.
‫- آقای کالینز! ‫- رسیدم.
‫بالاخره همدیگه رو دیدیم.
‫ایشون...
‫ایشون جین هستن، دختر بزرگمون.
‫خب، اصلاً نمی‌دونستم.
‫اون قراره به‌زودی نامزد کنه ‫اما بقیه دخترها نه.
‫اوه...
‫ایشون الیزابته.
‫وای...
‫هوم...
‫باعث افتخاره.
‫- و مری... ‫- از دیدارتون خوشبختم.
‫اوه... این کیتیه و کوچیک‌ترین دخترمون، لیدیا.
‫آها!
‫خب، نمی‌دونم بتونم تفاوت شما دو تا رو تشخیص بدم یا نه!
‫بله.
‫هوم.
‫هوم...
‫زیبایی دخترعموهای خوبم،
‫حتی از پرشورترین تعاریفی که شنیده بودم هم فراتره.
‫اوه، ام...
‫نه، من... خیلی عذر می‌خوام.
‫من... قطعاً قصد جسارت نداشتم.
‫اوه، شما هیچ جسارتی نکردید آقای کالینز.
‫معلومه که نکردید.
‫اجازه بدید خونه رو نشونتون بدم.
‫اوه، عالیه. عالی.
‫خیلی کوچیک‌تر از تصوریه که داشتم ‫اما با چند تا تغییر جزئی،
‫نیازهای ناچیز من رو برطرف می‌کنه!
‫خوشحالم که این‌طور فکر می‌کنید.
‫من لایقِ...
‫خرده‌نان‌هایی...
‫- که از سفره‌ات می‌ریزه نیستم... ‫- آمین.
‫و با این حال تو به من نانِ حیات می‌بخشی.
‫همیشه این نان رو به من بده ‫تا از اون بخورم...
‫و... و نمیرم...
‫تا ابد.
‫- بله، دقیقاً. ‫- آمین.
‫آقای بنت!
‫چه میز ناهارخوریِ باشکوهی. ‫حتی با وجود این پرده‌های ضخیم...
‫و نبود نور طبیعی اینجا، ‫باز هم می‌شه کیفیتش رو دید.
‫خیلی لطف دارید.
‫شروع کنیم؟
‫هوم!
‫آقای کالینز؟
‫آقای بنت، انتظارم اینه که دخترهاتون خیلی زود...
‫و به شکلی سودمند، ‫با ازدواج از سرتون باز بشن.
‫از سرم باز بشن؟!
‫شما لطف دارید.
‫من همیشه با کمال میل آماده‌ام...
‫تا این تعریف‌های ظریف و کوچیک ‫که خانم‌ها خوششون میاد رو به زبون بیارم.
‫ممنون آقای کالینز.
‫و می‌تونم از دعاتون تعریف کنم؟
‫خیلی روم تاثیر گذاشت.
‫خیلی مایه تاسفه که دخترهای ما ‫دارایی مناسبی ندارن
‫که برای شوهرهاشون ببرن...
‫ببخشید.
‫احتمالاً منظورتون انحصار وراثتِ این ملکه؟
‫واقعاً وضعیت ناراحت‌کننده‌ایه.
‫کاش یه راه رضایت‌بخشی برای اصلاحش وجود داشت.
‫هوم...
‫من... می‌تونم خیلی چیزها در این مورد بگم.
‫اما می‌ترسم جسور و...
‫عجول به نظر برسم.
‫می‌تونم به خانم‌های جوان اطمینان بدم ‫که با آمادگی کامل برای تحسینشون اومدم.
‫آثار دکتر فوردایس رو خوندید آقا؟
‫هوم، قطعاً خوندم.
‫دخترعمو الیزابت، نظرت راجع به موعظه‌هاش چیه؟
‫من وقت نکردم بخونمشون آقا.
‫اون‌قدر سرم به صرفاً زن بودن گرم بوده،
‫که یه لحظه هم وقت نکردم در مورد اینکه ‫چطوری باید این کار رو بکنم، چیزی بخونم.
‫فکر کنم من تنها کسی‌ام که...
‫واقعاً به موعظه‌های فوردایس علاقه دارم.
‫- بله... ‫- بازم نوشیدنی می‌خورید آقای کالینز؟
‫بله...
‫که زنان خود را با متانت بیارایند.
‫بگذارید کلامتان همیشه...
‫لطیف و مهربان باشد و در عین حال...
‫پر مغز.
‫خیلی عالی بود...
‫اما حالا باید اجازه بدید ما سرگرمتون کنیم آقای کالینز.
‫لیزی، برامون چیزی نمی‌نوازی؟
‫آها.
‫آفرین لیزی.
‫بله. خیلی خوب بود لیزی.
‫اگه درست تمرین می‌کردی، ‫واقعاً می‌تونستی توش استاد بشی.
‫به نظرم خیلی حیفه که تمام لذت موسیقی رو بگیریم.
‫چند تا نتِ فالش زدن، ‫بهای ناچیزیه که در عوضش می‌پردازیم.
‫فقط حیفه یه استعداد هدر بره، همین.
‫هوم، کاملاً درسته.
‫چرا نشونمون نمی‌دی که چطور باید بنوازیم مری؟
‫اوه، خدایا.
‫تبریک می‌گم دخترعمو. ‫با دقت خیلی زیادی می‌نوازی.
‫من...
‫به نظرم خیلی تمرین می‌کنی.
‫درسته، زیاد تمرین می‌کنم.
‫بله، همین‌طوره...
‫فقط با تلاشه که می‌شه به چیزهای باارزش رسید.
‫بله. آم...
‫بله! من... من...
‫آقای کالینز، شاید الیزابت...
‫بتونه شما رو ببره توی باغ قدم بزنید.
‫اوه!
‫مری.
‫مادر!
‫نمی‌خوام هیچ سوءتفاهمی در مورد آقای کالینز و...
‫آینده به وجود بیاد.
‫فکر نکنم متوجه شده باشم.
‫این لیزیه که آقای کالینز بهش ابراز علاقه کرده.
‫روشنه؟
‫مامان نگران نیستی که لیزی آقای کالینز رو قبول نکنه؟
‫من احساس خاصی بهش ندارم،
‫اما من و اون علایق مشترکی داریم
‫و حداقل آماده‌ام که ویژگی‌های خوبش رو پیدا کنم.
‫مری، من نمی‌تونم این مرد رو مثل دسرِ ‫توی خانواده بینتون دست‌به‌دست کنم!
‫اسمی از تو برده نشده.
‫دخترعموها!
‫یالا. آماده‌اید؟ یالا، بزنش.
‫براتون یه خبر دارم! ‫قراره... قراره...
‫هوم.
‫هفته‌ی آینده توی ندرفیلد یه جشن هست.
‫می‌دونستم آقای بینگلی یه بهونه عالی پیدا می‌کنه ‫تا دوباره جین رو ببینه.
‫و برادرم و همسرش هم قراره بیان دیدنمون.
‫حتی ممکنه وقتی نامزدی اعلام می‌شه اینجا باشن.
‫ما هنوز خیلی با اون مرحله فاصله داریم!
‫و آقا و خانم گاردینر هم بهمون ملحق می‌شن.
‫- اونا دارن از لندن میرن. ‫- میان!
‫- اونا دارن از لندن میان. ‫- منم همین رو گفتم.
‫عالیه. عالیه!
‫یه دورهمی خانوادگیِ واقعی.
‫- من به روبان‌های جدید نیاز دارم. ‫- شاید دوشیزه بنت...
‫بخواید... اولین رقص رو کنار من باشید؟
‫اوه، چقدر عالی!
‫شاید بد نباشه منم یکم پیانو بزنم.
‫بله... بله، بله، حتماً باید این کار رو بکنی!
‫شما چطور دوشیزه الیزابت؟
‫آواز می‌خونید؟
‫هیچ‌چیز برام تحسین‌برانگیزتر از زنی نیست که...
‫وسعتِ صدای بالایی داشته باشه.
‫خیلی خوبه دوشیزه مری.
‫نوازندگی‌تون داره خیلی خوب می‌شه.
‫ممنون هیل.
‫آقای کالینز فکر می‌کنه من نوازنده خیلی خوبی‌ام.
‫اوه. برنامه‌ام اینه که توی مهمونی بنوازم.
‫- توی ندرفیلد؟ ‫- بله.
‫حتی به این فکر می‌کردم که شاید آواز هم بخونم.
‫آواز بخونید دوشیزه مری؟
‫همه‌شون غافلگیر می‌شن.
‫کوتاه و شیرین. توصیه من اینه.
‫یا شاید اصلاً نخونید.
‫هیل! کفشام رو گم کردم!
‫هیل!
‫پیداشون کردم!
‫- من به خوبی اون نمی‌نوازم. ‫- مطمئنم فقط دارید شکسته نفسی می‌کنید.
‫بانو لوکاس، شارلوت، لطفاً با برادرم...
‫و همسر عزیزش، آقا و خانم گاردینر آشنا بشید.
‫- از لندن اومدن پایین. ‫- اومدن بالا.
‫چی؟ از لندن میان بالا.
‫ایشون هم پسرعموی من هستن که خیلی دوریم، آقای کالینز.
‫بریم عزیزم؟
‫پیدا کردن شوهر برای پنج تا دختر خودش یه چالشه...
‫این سالن غذاخوری خیلی قشنگیه.
‫اما اگه از جین خواستگاری بشه...
‫مامان، لطفاً!
‫همون‌طور که می‌گفتم، اگه از جین...
‫به نظر می‌رسه لیزی خیلی دلش می‌خواد ‫از پسرعموی پدرت فاصله بگیره.
‫اصلاً از ابراز علاقه‌ش خوشحال نیست.
‫چه جور آدمیه؟
‫متوجه شدم ساعدهای قابل‌تحملی داره.
‫علاقه‌ات بهش رو واضح نشون دادی؟
‫دارم سعیم رو می‌کنم، اما...
‫مادرت انگار خیلی مشتاقه که لیزی با یه مردی که...
‫درآمدش معمولیه ازدواج کنه. نمی‌فهمم چرا.
‫آخه همون پسرعموی پدرمه.
‫همون که وارثه.
‫آقای کالینزه که قراره لانگ‌بورن رو به ارث ببره...
‫خونه رو، املاک رو، درآمد رو، همه‌چی رو.
‫برای همین پدرم نمی‌تونه تحملش کنه،
‫در حالی که مادرم می‌خواد لیزی باهاش ازدواج کنه.
‫اوه.
‫شاید امشب دیگه پیانو نزنم.
‫اوه، مری، باید این کار رو بکنی.
‫یه چیز کوچیک آماده کرده بودم،
‫اما حالا که وقتش رسیده، مطمئن نیستم ‫دل و جرئتش رو داشته باشم.
‫چرت نگو مری.
‫آقای کالینز حتماً تحت تاثیر قرار می‌گیره.
‫فکر کنم وقتشه یه کاری کنی که به چشم بیای.
‫خواهش می‌کنم خیلی طولانیش نکن.
‫♪ دور شو، ای غم و غصه ملال‌آور ♪
‫♪ تمنا می‌کنم از من دور شو ♪
‫♪ دور شو، ای غم ملال‌آور ♪
‫♪ - من و تو... ♪ ‫♪ - آقای کالینز. ♪
‫♪ هرگز با هم کنار نمیایم. ♪
‫♪ دور شو، ای غم ملال‌آور... ♪
‫لیدیا! مهربون باش.
‫♪ تمنا می‌کنم از من دور شو ♪
‫♪ زمان درازی‌ست که تو... ♪
‫♪ اینجا درنگ کرده‌ای... ♪
‫بابا، دیگه داره خیلی زیاده‌روی می‌شه ‫و اگه شما دخالت نکنید، خودم این کار رو می‌کنم.
‫♪ کُشتن. ♪
‫- لطفاً. ممنونم. ‫- باشه.
‫♪ ایمان داشته باش، ای غم ملال‌آور ♪
‫♪ تو هرگز به خواسته‌ات نخواهی رسید. ♪
‫من... یه قطعه دیگه هم دارم پدر.
‫یه قطعه‌ای که شادتره.
‫مری، تو به اندازه کافی ما رو به وجد آوردی.
‫اوه، دوشیزه بنت، اون...
‫واقعاً فراموش‌نشدنی بود.
‫اجرای زیبایی از یه آهنگ سخت بود.
‫همه دیدن.
‫آقای کالینز دید.
‫نفس بکش، نفس بکش.
‫هیچ‌کس جز تو متوجه نشد.
‫هیس.
‫چیزی نیست.
‫مری.
‫تو بودی که به پدر گفتی ‫نذاره من به پیانو زدن ادامه بدم، مگه نه؟
‫نمی‌خواستم بیش از حد به خودت فشار بیاری.
‫تو بهم توهین می‌کنی.
‫جفتمون می‌دونیم که این حقیقت نداره.
‫مری...
‫من شب خیلی افتضاحی داشتم.
‫و با این حال به نظر می‌رسه تو همیشه ‫همه‌چیز رو به راحتی مدیریت می‌کنی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- تو همیشه به چیزی که می‌خوای می‌رسی.
‫بدون اینکه نیاز باشه تلاشی بکنی.
‫در حالی که من...
‫خیلی تلاش می‌کنم...
‫همیشه هم بی‌نتیجه‌ست.
‫این حرف رو نزن. تو خیلی چیزها به دست آوردی.
‫متاسفم.
‫واقعاً متاسفم.
‫مری!
‫مری، باید لباست رو بپوشی و بیای پایین.
‫یه جنجالی به پا شده که باورت نمی‌شه.
‫باورت نمی‌شه چی شده.
‫- خب؟ ‫- آقای کالینز از لیزی خواستگاری کرده.
‫- و اون ردش کرده. ‫- باورت می‌شه؟
‫مامان به‌شدت عصبانیه و می‌گه لیزی باید زنش بشه.
‫اما بابا به لیزی گفت ‫که انتخابش خیلی ناراحت‌کننده‌ست،
‫چون اگه با کالینز ازدواج نکنه مامان دیگه ‫هرگز نمی‌خواد ببینتش...
‫و اگه ازدواج کنه، ‫بابا دیگه هرگز نمی‌خواد ببینتش!
‫و الان همه به‌شدت عصبانین. ‫آقای کالینز با عصبانیت گذاشته رفته،
‫لیزی اصلاً هیچ حرفی نمی‌زنه، ‫مامان از کوره در رفته
‫و بابا هم خودش رو تو کتابخونه حبس کرده. ‫باید بیای!
‫خب... خب حالا چی می‌شه؟ ‫آقای کالینز چی می‌شه؟
‫بابا فکر می‌کنه اون یکی دیگه رو انتخاب می‌کنه.
‫اوه، نه!
‫خب، احتمالش بیشتره که من رو انتخاب کنه تا تو رو.
‫آقای کالینز، لطفاً...
‫نه، من منصرف شدم. ‫آقای بنت، من دیگه رفع زحمت می‌کنم.
‫هر طور مایلید.
‫- اوه، آقای کالینز! ‫- من منصرف شدم خانم.
‫اوه، آقای کالینز، این فقط یه سوءتفاهمه.
‫نه، نیست.
‫آقای کالینز از ادعای علاقه‌ش ‫نسبت به لیزی دست کشیده.
‫از شنیدنش خیلی خوشحالم.
‫فکر نمی‌کنم می‌تونستم بیشتر از این ‫حسن‌نیتش رو تحمل کنم.
‫اون می‌گه منصرف شده ‫و دیگه به خواستگاریش ادامه نمی‌ده.
‫اه!
‫ممنون هیل.
‫داشتم فکر می‌کردم مری.
‫از اونجایی که لیزی اون‌قدر خودخواه بود ‫که آقای کالینز رو رد کرد،
‫من نظرم رو به سمت تو برگردوندم.
‫فکر کنم منظورم رو می‌فهمی.
‫مامان، کمتر از یه هفته پیش ‫تو پافشاری می‌کردی که من...
‫مری، لطفاً.
‫اون دیگه الان از من خواستگاری نمی‌کنه.
‫من باید مطمئن شم که وقتی بهت پیشنهاد داد ‫قبولش می‌کنی.
‫اون من رو انتخاب نمی‌کنه مامان.
‫اوه، مری، حتماً این کار رو می‌کنه.
‫دیگه کی باهاش ازدواج می‌کنه؟
‫چی می‌خونی؟
‫نظریه زمین. در مورد سنگ‌هاست.
‫فقط انواعِ...
‫سنگ‌ها.
‫اه!
‫بله، خبر خیلی خوبیه آقا. عالیه.
‫هرچند که من مسلماً انتظار...
‫یه سالن غذاخوریِ کمی جادارتر رو داشتم.
‫به نظرم خیلی قشنگه که اونا همدیگه رو پیدا کردن.
‫آقای بنت.
‫آقای کالینز به دوشیزه شارلوت لوکاس ‫پیشنهاد ازدواج داده...
‫و اونم قبول کرده.
‫براتون آرزوی خوشبختی می‌کنیم!
‫- بله، یه عالمه خوشبختی. ‫- براتون آرزوی خوشبختی می‌کنم.
‫از همگی ممنونم.
‫- می‌دونی که اون یه کشیشه؟ ‫- بله.
‫اگه شک داشتم که کار درستی کردم یا نه،
‫وقتی پیشنهادش رو به خانواده‌ام گفتم، ‫همه شک‌هام از بین رفت.
‫متاسفانه من برای سخاوتمند بودن زیادی سنم بالاست.
‫شارلوت!
‫شارلوت، بیا و از دیدن این درخت بلوط شگفت‌زده شو.
‫- شب بخیر جین. ‫- شب بخیر لیزی.
‫شب بخیر مامان.
‫بهت که گفته بودم اگه عینک بزنی ‫هیچ‌کس باهات ازدواج نمی‌کنه.
‫[مدتی بعد...]
‫دیگه قرار نبود مدت زیادی رو...
‫ما خواهران بنت باهم زندگی کنیم.
‫همون‌طور که هر کدوم از خواهرهام خونه رو ترک می‌کردن...
‫آینده‌ام به طرز فزاینده‌ای نامعلوم به نظر می‌رسید.
‫خیلی وقت‌ها به اتفاقات ‫اون دوره از زندگیم فکر می‌کردم
‫و با خودم فکر می‌کردم که می‌تونستم کار...
‫متفاوتی انجام بدم.
‫اما من گیر افتاده بودم.
‫ناتوان از فرار از دنیای بدون عشقِ والدینم...
‫هیل!
‫ممنون! الان دیگه یه گوشم کر شده!
‫گزینه‌های محدودی داشتم.
‫و فهمیدم که کتاب‌هام اصلاً راهنماییم نمی‌کنن،
‫و آرامش کمی بهم می‌دن.
‫ناامیدانه دنبال جواب می‌گشتم.
‫به سختی امیدوار باقی می‌موندم.
‫اما، توی یک لحظه، زندگیم زیر و رو شد.
‫آخ!
‫آقای بنت؟
‫دکتر خبر کنید!
‫- دارن کالسکه رو میارن. برو! ‫- چشم خانم. همین الان.
‫پدر یه راه فرار پیدا کرده بود،
‫و من و مادر رو بدون هیچ‌چیزی...
‫به جز خودمون تنها گذاشت.
www.Doostihaa.com