‫چرا می‌خوای یه فیلم در مورد آب و هوا بسازی؟
‫نمی‌دونم.
‫من یه حسی دارم،
‫اما نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫از این عبارت خوشم میاد.
‫«نمی‌تونم توضیحش بدم.»
‫تو اولین کسی هستی که دیدم ‫می‌گه از این عبارت خوشش میاد،
‫«نمی‌تونم توضیحش بدم.»
‫برای آدمایی که باید همه ‫چیز رو با کلمه بیان کنن،
‫شنیدن اینکه چیزی قابل توضیح نیست ‫احتمالا ترسناک باشه.
‫اما من
‫وقتی می‌شنوم کسی اعتراف می‌کنه
‫نمی‌تونه چیزی رو توضیح بده توجهم جلب می‌شه.
‫«البته؛ نمی‌تونی توضیحش بدی.»
‫«چطور می‌تونی افکار انتزاعی رو ‫به کلمات قطعی ترجمه کنی؟»
‫پس قضیه این بود.
‫شکاف بین افکار انتزاعی
‫و کلمات قطعی.
‫این دو تا
‫هیچ وقت به هم نمی‌رسن، ‫حتی اگه ۲۰ دور دور زمین بزنن.
‫با این حال،
‫می‌تونم سعی کنم توضیح بدم
‫چرا می‌خواستم یه فیلم در مورد ‫آب و هوا بسازم؟
‫فهمیدم می‌خوام به یکی توضیح بدم
‫که محدودیت‌های زبان رو می‌دونه.
‫باشه.
‫این...
‫یه حسه.
‫وقتی تماشا می‌کنم که برف سنگینی می‌باره
‫یا اتفاق مشابهی می‌افته...
‫من حس می‌کنم...
‫نازک می‌شم.
‫ببین،
‫من آدمیم که کاملا در خودم حل شدم.
‫می‌خوام کل دنیا رو با خودم بپوشونم.
‫می‌خوام همه داستان منو بدونن.
‫برای همین حرف می‌زنم
‫و به حرف زدن ادامه می‌دم.
‫بعد وقتی برف میاد
‫یا وقتی بارون شدیدی می‌باره،
‫من نازک می‌شم.
‫اما این چیزی بدی نیست.
‫بخشی از من می‌خواد کل دنیا رو ‫با خودم بپوشونه،
‫و بخشی از من می‌خواد نازک بشه.
‫فکر می‌کنم هر دوش در من وجود داره.
‫درون من،
‫یه یونگ‌سیل هست، که می‌خواد ‫یه زندگی ساده رو داشته باشه،
‫و یه بیون یون‌ای هست، که می‌خواد ‫با تیغ انتقام حمله کنه.
‫این‌جوریه؟
‫درسته.
‫«نازک شدن.»
‫از این عبارت خوشم اومد.
‫خون‌دماغت
‫نازک شده؟
‫یه مدت پیش از بین رفت.
‫امروز هوا چطوره؟
‫باعث شده نازک شی؟
‫من دارم شدیدا نازک می‌شم.
‫ترافیک افتضاحه،
‫و من کاملا گیر کردم.
‫یکی بهم زنگ می‌زنه.
‫بایدجوابشو بدم.
‫باشه، من قطع می‌کنم.
‫موقع رانندگی توی برف مراقب باش.
‫باشه.
‫الو؟
‫از بخش موقعیت‌های اضطراری تماس می‌گیرم.
‫- چقدر فاصله دارین؟ ‫- ما تو راهیم.
‫تو راه یه تصادف شده بود. ‫برای همین از یه مسیر دیگه میایم.
‫تو حالت خوبه، آره؟
‫من خیلی سردمه.
‫- می‌شه ماشین رو روشن کنم؟ ‫- نه، آقا.
‫روشن کردن ماشین می‌تونه منجر ‫به آتیش‌سوزی بشه.
‫- تا جایی که می‌تونی توی خودت جمع شو. ‫- باشه.
‫طاقت بیار. به زودی می‌رسیم.
‫ببین، من...
‫من...
‫من عمدا این صداها رو در نمیارم.
‫کل بدنم داره می‌لرزه.
‫چرا زانوهام این‌جوری می‌رقصه؟
‫مطمئنی...
‫که نمی‌تونم ماشینو روشن کنم؟
‫باشه، لطفا عجله کنین.
‫الو؟
‫کسی اون بیرون هست؟
‫[نوشته ما جی‌یونگ، یونگ‌سیل]
‫[ما جی‌یونگ]
‫من نمی‌تونم...
‫الان تماسی رو جواب بدم.
‫بعدا حرف می‌زنیم.
‫لعنتی.
‫من نام مستعار بیون یون‌ای رو ‫توی فیلمنامه اضافه کردم،
‫پس جایی در موردش حرف نزن ‫و دهنتو بسته نگه دار.
‫بهت هشدار می‌دم.
‫اگه جایی وراجی کنی، تحمل نمی‌کنم.
‫این عوضی...
‫- الو؟ ‫- من می‌دونم، حروم لقمه!
‫اون یونگ‌سیله!
‫ای کثافت بی‌ادب!
‫چی؟ دهنمو بسته نگه دارم؟
‫چرا باید دهنم رو بسته نگه دارم؟
‫چطور می‌تونم این کارو بکنم؟
‫هی!
‫من تو عمرم دهنمو بسته نگه نداشتم.
‫چی؟ چی گفتی؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫«من خیلی متاسفم!»
‫«لطفا منو ببخش که ترسو بودم ‫و از نام مستعارش استفاده کردم!»
‫ای حروم‌لقمه!
‫این چیزی بود که باید می‌گفتی، عوضی!
‫چرا باید با تو مودبانه حرف بزنم؟
‫به این فکر کن که چطور با من رفتار کردی.
‫می‌دونی چقدر از تو چرت و پرت شنیدم؟
‫ولی بابت یه چیزی ممنونم.
‫وقتی به تو فکر می‌کنم خونم به جوش میاد.
‫باعث می‌شه فکر کنم، ‫«لعنت بهش، باید موفق بشم
‫تا بتونم اون آشغالای بی‌ارزش و رقت‌انگیز ‫رو له کنم
‫و برای همیشه دهنشون رو ببندم.»
‫برای همین دندونامو به هم فشار می‌دم ‫و می‌جنگم تا به بالا برسم.
‫مسئله اینه،
‫می‌دونم تو چه‌جور آدمی هستی.
‫می‌خوای بقیه مثل تو شکست بخورن،
‫برای همین به محض اینکه یه نفر ‫می‌خواد بره بالا،
‫تو بهش حمله می‌کنی و می‌کشیش پایین.
‫اما می‌دونی چیه؟
‫کلماتت نمی‌تونه منو بکشه پایین.
‫اما تو سعیتو بکن.
‫اصلا چطوره این کارو بکنی؟
‫جلوی خودتو نگیر و پاشو بیا اینجا.
‫وقتی اومدی با احترام باهات برخورد می‌کنم.
‫تو جرات نداری بیای اینجا.
‫من میام اونجا، حروم‌لقمه!
‫صبر کن و ببین!
‫فقط صبر کن!
‫آقا!
‫حالت خوبه؟
‫کیم، تجهیزاتو بیار!
‫[اورژانس]
‫گرممه.
‫آقا، لطفا دراز بکش.
‫دراز بکش.
‫ولی خیلی گرممه.
‫- هی، دمای بدنشو بگیر. ‫- گرممه.
‫- آقا. ‫- من گرممه.
‫نزدیک بود امروز بمیرم.
‫توی یانگ‌پیونگ برف شدیدی میومد،
‫و ماشین لیز خورد.
‫باورم نمی‌شد.
‫به صورت صحنه آهسته لیز می‌خورد.
‫کی می‌دونست صحنه آهسته انقدر ترسناکه؟
‫من داشتم به صورت وارونه توی ‫یه زمین برفی برای زنده موندن تقلا می‌کردم،
‫وقتی اون ما جی‌یونگ عوضی عصبانیم کرد.
‫مصمم شدم که زنده بیرون بیام.
‫همه خوابن.
‫بذار فردا حرف بزنیم.
‫بخواب. می‌تونی صبح اینو بخونی.
‫باید چیزی که می‌گفتم رو تموم کنم.
‫من یه روز تابستونی داغ رو تصور کردم.
‫خیلی متمرکز بودم.
‫اگه بگم عرقمو در آورد دروغ نگفتم.
‫من توی دمای زیر ۲۰ درجه عرق می‌کردم.
‫باورم نمی‌شه این جواب داد.
‫آدما وقتی به محدوده ظرفیتشون می‌رسن ‫کارهای عجیبی ازشون بر میاد.
‫اما می‌دونین چی عجیب‌تره؟
‫حتما خیلی شدید تصور کردم ‫چون هنوز دارم عرق می‌کنم.
‫نمی‌تونم این گرمای درونم رو خاموش کنم.
‫هی، دونگ‌من!
‫هوانگ دونگ‌من!
‫بیا بریم بالا!
‫دوباره اون دیوونه اومد!
‫باورم نمی‌شه.
‫اون ۳۰۰ تا پیام فرستاده. ‫فکر می‌کنی جنگی چیزی شده.
‫چرا نمی‌تونه کلشو توی ‫یه پیام طولانی بفرسته؟
‫چرا هر خطو جدا می‌فرسته؟ ‫حذفشون خیلی دردسر داره.
‫عجب.
‫کی می‌شه دیگه ازش چیزی نشنوم؟
‫کی می‌شه وقتی غذا می‌خوریم دیگه ‫در مورد اون چرت و پرت نگی؟
‫چه ۳۰۰ تا پیام باشه، چه ۹۰۰ تا،
‫بگو «اوه، باز شروع کرد» و بگذر.
‫من بارها بهت گفتم
‫که کسی که با یه احمق در می‌افته هم احمقه!
‫دوستای صمیمی احمق.
‫شما دو تا از هم جدا نمی‌شین.
‫پت و مت.
‫حتی لقب‌هاتون هم از ‫کلمات مسخره در اومده.
‫می‌دونی چقدر سخت تلاش کردم ‫که شما دو تا رو از هم جدا کنم؟
‫شما دو تا همزاد همین.
‫هیچ‌وقت جدا نمی‌شین.
‫به این‌جور زندگی کردن ادامه بده.
‫به چرت و پرت گفتن در مورد ‫هوانگ‌ دونگ‌من ادامه بده،
‫هی ثابت کن که تو مثل اونی،
‫و به همزاد بودنش ادامه بده.
‫می‌گی این جواب می‌ده؟
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر، خانم کو.
‫[مدیر کو هی‌جین]
‫صبح بخیر آقای چوی.
‫دارم پیگیری می‌کنم ببینم فیلمنامه‌ای که ‫ازتون خواستم برای آقای نوه بفرستین
‫فرستاده شده یا نه.
‫عذرخواهی می‌کنم که وقتی ‫سرتون شلوغه بهتون پیام می‌دم،
‫اما برای این پیام دادم چون قضیه فوریه.
‫ضروریه که توی این فیلم استخدامش کنیم.
‫درها در حال باز شدن هستند.
‫- سلام. ‫- سلام، قربان.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫سلام، اکس.
‫فیلمنامه‌ای که از کوپارک ‫فیلم فرستاده شده رو خوندی؟
‫- بله. ‫- چطوره؟
‫خوبه.
‫همین؟
‫نمی‌دونی چطور توضیح بدی؟
‫اینو قبول کنم یا نه؟ ‫جواب سرراست بده.
‫نوه کانگ‌سیک بله رو می‌گه؟
‫یا بابت این به من فحش می‌ده؟
‫فکر می‌کنم حیفه
‫یه شرکت بزرگی مثل ما نمی‌تونه ‫نقشی توش داشته باشه
‫چون این پروژه توسط دولت تامین می‌شه.
‫خط داستانی به طرز اصیلی وحشتناکه ‫و کاملا جلوی دیدت رو می‌گیره.
‫هیچ آماده‌سازی و تنشی وجود نداره.
‫همه قوانین پایه ژانر وحشت رو زیر پا میذاره
‫و با تمام قوا پیش می‌ره.
‫وقتی منتشر بشه، مردم قبل ‫باز کردن در تعلل می‌کنن،
‫چون نمی‌دونن چی ممکنه اون طرف باشه.
‫توی بهترین فیلمنامه‌هایی که امسال خوندم ‫مقام دوم رو داره.
‫ذهن کارگردانای کارکشته رو متحیر می‌کنه.
‫اونو بده من.
‫زود باش، فیلمنامه رو بده من.
‫ببخشید، یون‌ای.
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫چرا باهاش موافقت کردی؟
‫چرا وقتی آقای چوی بهت گفت ‫فیلمم رو ول کنی قبول کردی؟
‫من با این مشکل دارم.
‫می‌تونستی بهش بگی که با ‫من در موردش حرف می‌زنی.
‫این چیزی رو تغییر می‌داد؟
‫من از این لذت می‌برم که ببینم
‫آدما از روی من رد می‌شن.
‫پیش خودم فکر می‌کنم «صبر کن.»
‫«مطمئن می‌شم آخرش خجالت‌زده بشی.»
‫من قراره خیلی موفق بشم.
‫خیلی زیاد.
‫[آموزشگاه نویسندگی چئونگرام]
‫چاپگرت رو درست کن،
‫به‌جای اینکه همیشه بیای اینجا چیز چاپ کنی.
‫می‌دونی چیه؟
‫بعد از اینکه فیلم اولم ترکوند بازم میام ‫اینجا تدریس کنم.
‫تغییر نمی‌کنم.
‫اگه تغییر کنی عیب نداره، ‫پس لطفا حسابی سر و صدا کن.
‫التماست می‌کنم.
‫[تق تق تق] ‫[نوشته ما جی‌یونگ، یونگ‌سیل]
‫این فیلمنامه باورنکردنیه.
‫بالاخره می‌تونی روشنایی روز رو ببینی.
‫[وای، این چیه؟]
‫شگفت‌انگیزه،‌ مگه نه؟
‫امشب خوبه؟
‫[آره]
‫[مدیر کو]
‫سلام، منم.
‫امشب یه اتاق رو خالی نگه دار.
‫نوه کانگ‌سیک میاد.
‫امشب؟
‫ممنون.
‫نگران بودم زیادی اذیتت کرده باشم.
‫خیلی ممنون.
‫بله، بعدا می‌بینمت.
‫جون‌هوان، می‌خوام یه لطفی بکنی.
‫مطمئن شو که دونگ‌من
‫امشب به ای‌جی‌آی‌تی نیاد.
‫لعنتی.
‫شوخیت گرفته.
‫یعنی چی؟
‫- چت گروهی! ‫- این چت گروهیه.
‫- وای نه. چه‌کار کنم؟
‫[باشگاه هشت]
‫«حذف» کجاست؟
‫[حذف پیام] ‫[حذف برای همه]
‫خدای من.
‫[پیام حذف شد]
‫[هواساز] ‫[نوشته هوانگ دونگ‌من]
‫[مدیر کو هی‌جین]
‫- سلام. ‫- سلام.
‫داشتم می‌گفتم...
‫نوه کانگ‌سیک داره میاد.
‫می‌خواد برای فیلم جی‌یونگ ‫استخدامش کنه.
‫سلام.
‫و می‌دونه که باهاش رابطه خوبی نداری.
‫- سلام ‫- سلام.
‫وای، این کلاهبردارای تلفنی سالی ‫یه ترلیون وون در میارن.
‫ترسناکه.
‫می‌شه یه چیزی ازت بخوام؟
‫ها؟ چیه؟
‫می‌تونی قبول نکنی.
‫چیه؟
‫اشکالی نداره
‫خونه مادربزرگم رو به آدرس تو ثبت کنم؟
‫چی؟
‫جدی می‌گم، می‌تونی مخالفت کنی.
‫خدای من.
‫بیا بریم بیمارستان.
‫اگه زمین‌گیر بشم چی می‌شه؟
‫اگه بتونیم قبلش خوبت ‫کنیم، باید این کارو بکنیم.
‫اگه این کارو نکنیم، ‫باید کولت کنم.
‫این حرفا چیه.
‫تو همیشه منو کول می‌کردی.
‫من توی مدرسه ابتدایی بودم،
‫پس چرا منو کول می‌کردی؟
‫عاشق این بودم که بچه‌ها رو کول کنم.
‫گرمای روی پشتم حس آرامش‌بخشی داشت.
‫کاش وقتی بچه بودی می‌تونستم کولت کنم.
‫بله؟
‫دو رول گیمباپ لطفا.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫بفرما.
‫- رسیدین. ‫- سلام.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫مثل همیشه جذابی.
‫حرف دهنتو بفهم.
‫آقای چوی کجاست؟
‫- ده دقیقه دیگه می‌رسه. ‫- بله.
‫خیلی خب. بریم داخل.
‫ممنون.
‫هی.
‫فیلم و سریالای امروزی چه مرگشونه؟
‫حوصله‌سربرن.
‫من فقط این‌طور فکر می‌کنم؟
‫شنیدم حتی تدوینگرا موقع ‫تدوین اعصابشون خورد می‌شه
‫چون همه چیز حوصله‌سربره.
‫قبلا هر سال حداقل دو تا فیلم باحال میومد.
‫اما حالا انگار همه چی کارخونه‌ای شده
‫و همه‌ش مثل همه.
‫چطور این‌جوری شد؟
‫همه دارن مضطرب می‌شن.
‫مضطرب نشو.
‫دلم برای فیلمایی تنگ شده
‫که آدما توش عادی حرف می‌زدن.
‫اون اینجاست؟
‫سلام.
‫خبردار!
‫نظرت چیه؟
‫فوق‌العاده‌ست، مگه نه؟
‫خوبه.
‫بیا یه ساعت دیگه بازش کنیم.
‫خوندنش یه ساعت طول می‌کشه.
‫بیا اول بنوشیم و بعد بخونیم.
‫[تق تق تق] ‫[نوشته ما جی‌یونگ،‌ یونگ‌سیل]
‫عنوانش خیلی مسخره‌ست، مگه نه؟
‫اما محتواش عالیه.
‫اگه اینو از دست بدی ‫برای همیشه پشیمون می‌شی.
‫به محض اینکه اینو خوندم...
‫قلبم هنوز تند می‌زنه.
‫به محض اینکه خوندمش بهت پیام دادم ‫تا کسی اینو نقاپه.
‫تا حالا چنین شخصیتی توی کره جنوبی نبوده،
‫هیچ‌وقتم نمیاد.
‫بعد اینکه خوندیش از من تشکر می‌کنی.
‫تشکر می‌کنی؟
‫بهم تعظیم می‌کنی.
‫برو بابا.
‫تا حالا تو رو با چنین چیزی گول زدم؟
‫کارگردان کجاست؟
‫به ما جی‌یونگ خبر ندادی؟
‫کارگردان باید اینجا باشه! ‫بهش بگو زودتر بیاد.
‫باشه.
‫منم.
‫کجایی؟
‫گوشت پخته. یکم بخور.
‫نوه کانگ‌سیک هنوز ‫بازیگرای جوون‌تر رو می‌زنه؟
‫شنیدم وقتی یه بازیگر جوون خوب بازی می‌کنه، ‫اونا رو می‌بره بیرون و کتک می‌زنه،
‫بعد به کارگردان فشار میاره که ‫از اون برداشت استفاده نکنن.
‫با این همه آدمی که کتک زده، ‫معجزه‌ست که تا حالا کنسل نشده.
‫اگه یه بازیگر سطح بالا کنسل بشه، ‫وای به حال بقیه.
‫این روزا کسی جز نوه کانگ‌سیک ‫نمی‌تونه سینماها رو پر کنه.
‫ما جه‌یونگ چطور انقدر شانس آورد؟
‫اون توی فیلم اولش با ‫نوه کانگ‌سیک کار می‌کنه.
‫من چه‌کار کنم؟
‫حالم بده.
‫خیلی درد دارم.
‫وقتی یه نفر خوب پیش می‌ره،
‫حالم بد می‌شه.
‫وای، دلم.
‫چطور ممکنه یه نفر انقدر...
‫تک بعدی باشه؟
‫باورم نمی‌شه وقتی حسودی می‌کنی ‫دلت درد می‌گیره.
‫کثافت، وقتی ما هم فیلم ‫اولمون رو ساختیم این‌جوری بودی.
‫چند روز توی دستشویی زندگی می‌کردی.
‫اگه کارمون رو خوب انجام داده باشیم ‫برامون مهم نیست.
‫کی اینجا یه فیلم اول موفق داشته؟
‫همه خراب کردیم.
‫من حتی به خراب کردنتونم حسودی می‌کنم.
‫حتی به این حسودی می‌کنم که برای ‫ساختن یه فیلم بد تخریب می‌شید.
‫آدمایی مثل من که قبلا توی رینگ نبودن،
‫به داستان‌هایی در مورد خراب کردن و ‫تخریب شدن حسودی می‌کنن.
‫کاش...
‫کاش می‌تونستم خراب کنم. وای دلم.
‫توی عوضی بیشتر از ‫همه اعصابمو خورد می‌کنی.
‫وقتی همه پشت سر هم فیلم اول می‌ساختن
‫فقط ما دو تا مونده بودیم،
‫کلی شب رو با هم توی باشگاه ‫هشت صرف خراب کردن بقیه کردیم.
‫به محض اینکه فیلم اولتو ساختی
‫منو به همراه بقیه از خودت روندی.
‫هنوز منو پس می‌زنی، اینو می‌دونی؟
‫- هی، کافیه. ‫- نمی‌تونم.
‫دیگه نمی‌تونم غذا و نوشیدنی بخورم.
‫وای دلم.
‫صبر کن. می‌رسونمت خونه.
‫چیزی نیست. خودم می‌رم.
‫گفتی دلت درد می‌کنه!
‫ما جرمی چیزی مرتکب شدیم؟
‫می‌شه انقدر هوانگ دونگ‌من رو لوس نکنیم؟
‫خودتو جای اون بذار، عوضی.
‫اگه آخرین کسی بودی که فیلم نساخته،
‫این وضعیت برات دردناک نبود؟
‫حتی کارگردان تازه کاری ‫که قبلا تحقیرش می‌کرد
‫قراره قبل اون فیلم بسازه.
‫اون داره
‫غم بازماندگی رو تجربه می‌کنه، عوضی.
‫- خوش اومدین. ‫- خوش گذشت.
‫سلام.
‫هی!
‫تق تق.
‫هی.
‫خوندیش؟
‫نظرت چیه؟ شگفت‌انگیزه، مگه نه؟
‫چطور زندگیم به اینجا رسید؟
‫یه زندگی که توش من اولین کسی ‫هستم که یه فیلمنامه خوب می‌گیره
‫گفتی کارگردانش کیه؟
‫هی، کارگردان ما!
‫بیا تو.
‫خودتو معرفی کن.
‫از ملاقات با شما خوشوقتم.
‫اسم من ما جی‌یونگ هست.
‫از ملاقات با شما خوشوقتم.
‫از دست دادن می‌فهمم
‫تو مرد عمل هستی یا نه.
‫کارت خوب بود.
‫بشین.
‫خیلی خب.
‫امروزو بیخیال شو.
‫دعوا کردن شما دو نفرو به جایی نمی‌رسونه.
‫یه چیزی که در مورد تو ‫بهش اعتراف می‌کنم اینه
‫تو با آدمای نانجیب کاری نداری.
‫پس چرا رفتی سراغ ما جی‌یونگ؟
‫مگه باهاش دوست شدم؟
‫فیلمنامه بازبینی شده من خوب در اومد.
‫می‌خواستم اول بدمش به تو،
‫اما فکر نمی‌کنم بتونم وقتی
‫ما جی‌یونگ نزدیکه این کارو بکنم.
‫سر و کله زدن با دو نفری که با هم مشکل دارن ‫نتیجه‌ش این می‌شه که من با مرگ طبیعی از دنیا نرم.
‫سر و کله زدن با تو و پارک گیونگ‌سه ‫منو ۱۰ سال پیر کرد.
‫اگه بمیرم، اشیاء مقدسی ‫رو همراه جسدم پیدا می‌کنی.
‫می‌دونی، من همیشه عقب کشیدم.
‫ده سال پیش در مقابل ‫پارک گیونگ‌سه عقب کشیدم.
‫حالا جلوی ما جی‌یونگ عقب می‌کشم.
‫دونگ‌من.
‫به واقعیت‌ها خوب گوش کن.
‫هر دوی شما برای بودجه درخواست دادین، ‫اما ما جی‌یونگ اونو گرفت و تو نگرفتیش.
‫داورا با رای قطعی ‫فیلمنامه اونو انتخاب کردن.
‫لیست داورا رو می‌خوای؟
‫فیلمنامه جی‌یونگ
‫خوبه.
‫اون سال‌ها با کسی کاری نداشت
‫و موقع نویسندگی به قدری محکم دندوناشو ‫به هم فشار می‌داد که ۵ تا دندونش افتاد.
‫مشخصه که جوری کار کرده ‫که انگار آخرین فرصتشه
‫و تمام جونش رو روش گذاشت.
‫آزادی از هر کسی که می‌خوای متنفر باشی،
‫اما چیزی رو که یه نفر همه ‫چیزشو پاش گذاشته خراب نکن.
‫- عاقبت خوبی نداره. ‫- یونگ‌سیل اونو نوشته!
‫البته نمی‌دونم یونگ‌سیل کیه.
‫- شناخت استعداد هم استعداد حساب می‌شه. ‫-که این‌طور.
‫همون‌طوری که گیونگ‌سه به تو تکیه می‌کنه؟
‫من به اندازه گیونگ‌سه خوب بودم.
‫اگه همون‌طوری که از گیونگ‌سه ‫حمایت کردی از من حمایت می‌کردی،
‫تا الان موفق شده بودم.
‫از این خجالت نمی‌کشی
‫که مردم فیلماشو تخریب می‌کنن؟
‫ای...
‫می‌دونی چیه؟
‫من به پارک گیونگ‌سه احترام میذارم.
‫اون به نوشتن
‫و خلق کردن ادامه می‌ده.
‫اون تمسخر رو قبول می‌کنه و ادامه می‌ده.
‫اون روزها گریه می‌کنه و اشک ‫و آب بینی از صورتش سرازیر می‌شه.
‫بعد دوباره وارد رینگ می‌شه.
‫دوباره له می‌شه، با خودش فکر می‌کنه،
‫«شاید یه روز، بتونم جدی ‫مبارزه کنم و برنده شم.»
‫پدرش در میاد و باز ‫دوباره برمی‌گرده به رینگ.
‫فکر می‌کنی مردم فقط ‫فیلم‌ها رو تماشا می‌کنن؟
‫اونا انرژی رو هم می‌بینن و حس می‌کنن، ‫و با خودشون فکر می‌کنن
‫«وای، اون واقعا سعی کرده اینو ‫به سرانجام برسونه.»
‫اما تو چی؟
‫تو کارو به سرانجام نمی‌رسونی.
‫از حالا به بعد،
‫جلوی من از پارک گیونگ‌سه بدگویی نکن.
‫هی، می‌دونی چیه؟
‫- امروز می‌تونم خوشحال بمیرم. ‫- خوبه.
‫تو کنارمی.
‫خوبه، خوبه.
‫- خیلی ممنونم، کانگ‌سیک! ‫- چه حرفیه.
‫من میرم.
‫- شب بخیر. ‫- اینو بگیر.
‫ممنون.
‫سلام.
‫دست می‌دی؟
‫لطفا با من دست بده و ببین ‫من چطوریم.
‫باشه.
‫شل کن.
‫همیشه این‌جوری دست می‌دی؟
‫صبر کن، من تسلیم شدم.
‫مچ دستم!
‫صبر کن!
‫یکم روی قدرتت کار کن.
‫من می‌رم.
‫- به سلامت برسی! ‫- ممنون.
‫شب بخیر!
‫عجب.
‫یکم خویشتنداری حالیت شه.
‫چطور ممکنه یه نفر ندونه ‫کی جلوی خودشو بگیره؟
‫لطفا خویشتنداری کن!
‫جلوی خودتو بگیر و منو موعظه نکن.
‫احمق.
‫اگه این رفتارتو ادامه بدی، ‫گور خودتو کندی!
‫باید دیالوگ‌هایی باشه ‫که یه بازیگر رو زنده کنه.
‫اما من یه دیالوگ هم ندیدم.
‫خیلی خب.
‫سعی کن یه بار دیگه بازبینیش کنی.
‫بگو ببینم.
‫چرا از گرفتن پول و خونه امتناع می‌کنی؟
‫من آدرس مادربزرگم رو عوض کردم.
‫حتی اگه خبرنگارا در موردش بفهمن،
‫به خونه ما نمیان.
‫خب که چی؟
‫می‌خوای اونجا زندگی کنی؟
‫حتی اگه احتمالش کم باشه
‫که مردم بفهمن تو دختر منی...
‫ازت می‌خوام جوری زندگی ‫کنی که منو بد جلوه نده.
‫تو این کارو برای من نمی‌کنی؟
‫می‌خوای من ضربه ببینم؟
‫من چیز سختی ازت نمی‌خوام.
‫همه دوست دارن خونه خوب ‫و لباس خوب داشته باشن.
‫و حالا که داریم این بحث رو می‌کنیم، ‫بهتره با آدم متشخص‌تری دوست شی.
‫هوانگ دونگ‌من آدم متشخصیه.
‫با استانداردهای تو.
‫البته، من بر اساس استانداردهای ‫خودم با کسی دوست می‌شم.
‫انتظار داری بر اساس ‫استانداردهای تو با کسی دوست شم؟
‫اون کجاش متشخصه؟
‫کنجکاوم بدونم.
‫چی باعث می‌شه متشخص باشه؟
‫باهاش احساس امنیت می‌کنم.
‫اون از درد گریه می‌کنه، بعد از این ‫فاز میاد بیرون و به حالت قبل برمی‌گرده.
‫این به ذهنم خطور کرد.
‫«اوه، می‌شه این‌جوری برگشت.»
‫«اما چرا من هنوز...
‫درگیر اتفاقی هستم که توی گذشته افتاده؟»
‫تماشا کردن اون به من قدرت می‌ده
‫و به من امید می‌ده که یه روزی ‫می‌تونم اون‌جوری برگردم.
‫البته مطمئن نیستم چنین روزی بیاد.
‫پول دادن به من و مشخص کردن ‫اینکه چطور خرجش کنم
‫رد شدن از خط قرمزه.
‫فکر می‌کنی من لباس لازم دارم؟
‫مادربزرگم کسی بود که وقتی ‫بزور طاقت می‌آوردم نجاتم داد.
‫بعد از مرگ بابا خون دماغ می‌شدم، ‫می‌ترسیدم که دوباره رها بشم.
‫اون به من می‌گفت «من جایی نمی‌رم.»
‫«من رهات نمی‌کنم.»
‫وقتی به من غذا می‌داد و بهم لباس می‌پوشوند ‫بهم اطمینان خاطر داد.
‫وقتی پول داشته باشم، براش غذای خوب می‌خرم.
‫اگه دستگاهی باشه که اونو سالم کنه،
‫هر چیزی دارم می‌فروشم که بتونه ‫از اون دستگاه استفاده کنه.
‫اگه بتونم پولت رو این‌جوری خرج کنم، ‫می‌گیرمش.
‫باشه. هر جوری دوست داری خرجش کن.
‫فکر می‌کنی گذشته تو یه جور نشان افتخاره؟
‫فکر می‌کنی دردت چیزیه که ‫باهاش پز بدی؟
‫اون اوه جونگ‌هوی ۹ ساله
‫که توی خانواده‌ای بزرگ شد که برنج ‫رو توی کیسه پلاستیکی می‌خرید
‫و یه بار زیر بارون شدید زیر ‫سایبان لب بوم وایساد و گریه می‌کرد
‫و نمی‌تونست بره خونه چی؟
‫اگه اولین خاطره‌ش
‫این بوده که پدر الکلیش یه چاقوی آشپزخونه ‫رو توی میز فرو کرده چی؟
‫من تا حالا چنین چیزی نگفتم.
‫حتی از فکر مطرح کردنش هم متنفرم.
‫چرا درد برای تو انقدر ارزشمنده؟
‫جوری رفتار می‌کنی انگار یه خاطره با ارزشه!
‫درد؟
‫می‌دونی درد واقعی چیه؟
‫اینه که بابات برگشت سراغ عشق اولش!
‫ادامه بدیم؟
‫خانم کو هی‌جین چی گفت؟
‫فیلمنامه‌ت رو خوند؟
‫بهش ندادمش.
‫چرا؟
‫گفت که با من کار نمی‌کنه.
‫چرا؟
‫گفت نمی‌تونه با دو نفری که با هم ‫مشکل دارن سر و کله بزنه.
‫آخه...
‫من با ما جی‌یونگ رابطه خوبی ندارم.
‫عیب نداره
‫پشت سرش حرف بزنم؟
‫یونگ‌سیل، پسره‌ی پررو.
‫چرا همه چیزو ریختی توش؟
‫آدمای بااستعداد استعدادشون رو بدون این‌که ‫جلوی خودشونو بگیرن هر جایی خالی می‌کنن؟
‫ایده‌ها همین‌جوری سرازیر می‌شن؟
‫چرا استعدادت رو برای یه ‫عوضی مثل اون حروم کردی؟
‫چرا گذاشتی اون عوضی ازت استفاده کنه؟
‫برای همین خون‌دماغ می‌شی.
‫ببخشید.
‫واقعا متاسفم.
‫فکر کنم یه لحظه از کوره در رفتم.
‫صبر کن، یون‌ای.
‫من خیلی متاسفم.
‫یون‌ای.
‫وقتی تو با کسی دوستی جلوی خودتو می‌گیری؟
‫این‌جوری با کسی دوست می‌شی؟
‫چی می‌شه اگه ازت استفاده کنن.
‫مورد سو‌ءاستفاده واقع شدن ازت ‫محدودیت روزانه داره؟
‫حتی اگه تو رو بکشه باید ‫هر چی داری بذاری وسط!
‫یون ای.
‫الو؟
‫یه داستان خنده‌دار برام بگو.
‫ممنون.
‫می‌دونم یه داستانی داری.
‫چرا در مورد تصادف به من نگفتی؟
‫چون می‌خواستم باحال باشم.
‫اگه اون آخرین تماسم با تو بود،
‫می‌خواستم باحال باشه.
‫نظرت چیه؟
‫اون لحظه‌ای
‫که از کلماتی مثل
‫«مرگ»، «سوگ» یا «درد» توی شعر استفاده کنی،
‫باعث می‌شه بدردنخور بشه.
‫چون تو کاملا از نصیحت کردن امتناع می‌کنی،
‫از من خواستن که یه ضیافت رو ‫با تو ترتیب بدم.
‫می‌گن که طرفدارت هستن، جین‌من.
‫بیخیال، کمک کن وجهه خودمو حفظ کنم.
‫خیلی چیزا از استاد شنیدیم.
‫می‌گفت توی دانشگاه رقیب نداشتی.
‫آدمایی که شعر خوب می‌نویسن
‫معمولا توی نوشتن پایان‌نامه مشکل دارن،
‫اما گفت پایان‌نامه تو استثنائی بوده.
‫چرا نمی‌نویسی؟
‫خیلی‌ها منتظر کتاب شعرت هستن.
‫من از شعرات خوشم میاد چون ساده هستن.
‫ساده ولی قوی هستن.
‫برام عجیبه که یه چیز ساده انقدر ‫می‌تونه عمیق باشه.
‫واقعا ساده نیست.
‫وقتی به دقت پالایش بشه، حس طبیعی بودن داره.
‫لحظه‌ای که شروع به دستکاری ‫شعرام می‌کنم خراب می‌شن.
‫به اندازه اولی خوب نیستن.
‫چطور انقدر توی پالایش نویسندگی حرفه‌ای شدی؟
‫آخرین کتاب هوانگ سول‌می رو دیدی؟
‫شعراش منو یاد شما می‌ندازه،‌ آقای هوانگ.
‫اونا ساده و سرراست هستن.
‫چنین شعری ساده نیست. فقط بده.
‫باورم نمی‌شه اون کتابای شعر ‫ده‌هزار نسخه می‌فروشن.
‫شنیدم که تو سه بار کل ‫لغت‌نامه رو خوندی.
‫می‌تونی به من بگی کدوم لغت‌نامه رو خوندی؟
‫کلی ناشر هست.
‫مقصودت چیه؟
‫مقصودت از خوندن کل لغت‌نامه برای نوشتن چیه؟
‫خب، مشخصا...
‫برای نوشتن یه شعر خوبه.
‫گفتم مقصود، نه هدف.
‫بعد از «تو خوب نوشتی» چیه؟
‫واقعا مقصودی توی این هست؟
‫تو می‌نویسی چون خودت می‌خوای،
‫همون‌جوری که وقتی گرسنه‌ هستی غذا می‌خوری.
‫غذا می‌خوری چون اگه نخوری می‌میری.
‫اگه ننویسی می‌میری؟
‫نمی‌تونی خاطراتی بنویسی
‫مگر اینکه تصور کنی
‫یه نفر یه روزی اونو بخونه.
‫امید خونده‌ شدنه.
‫همه نوشته‌ها با امید خونده شدن شروع می‌شن.
‫اون امید حال بهم زن...
‫برای دیده شدن.
‫من یه شاعر رو می‌شناسم...
‫که بچه‌ش رو از دست داد
‫و به الکل رو آورد.
‫یه روز، یه خط شعر معرکه به ذهنش رسید
‫و اونو روی یه کاغذ نوشت.
‫این‌جوری اون شاعر شعری رو نوشت
‫که منتقدین هنوز اونو ‫بهترین شعرش می‌دونن.
‫اما بعدش...
‫اون بیخیال شاعری شد.
‫بچه‌ش مرده بود...
‫با این حال اون سر یه خط ‫شعر عالی هیجان‌زده شد.
‫و این حالش رو بهم زد.
‫این قشنگه.
‫چی قشنگه؟
‫کدوم بخشش برات قشنگ بود؟
‫بچه‌ش مرده بعد طرف سر یه خط شعر ‫ذوق‌زده شده؟
‫این کجاش قشنگه؟!
‫جین‌من!
‫من تو رو برمی‌گردونم.
‫جین‌من!
‫در روزهای آفتابی، این کلمات ‫رو به یاد میارم، «میام و می‌برمت»
‫یه فرزند و مادرش
‫یه سگ و صاحبش
‫یک پنجره پر از نور
‫یکشنبه‌ست
‫مردم می‌گذرند
‫امیدوارم در راه بردن کسی باشند
‫یا در راه ملاقات کسی
‫چون اونا دو جای متفاوتند
‫چون اون با اینجا تفاوت داره
‫باورم دارم که این‌طوره
‫گفتی چقدر بود؟
‫پولی که از کا‌اف‌ای گرفتی.
‫سه میلیارد وون.
‫زیاد نیست.
‫پسش بده.
‫چی؟
‫اون پولو
‫پس بده.
‫خانم کو.
‫بیا خودمون اینو بسازیم.
‫ما بازیگرای درجه یک میاریم،
‫مثل یه تیر خیمه برای نیمه دوم سال بعد ‫روش تمرکز می‌کنیم،
‫و مقیاسش رو بزرگتر می‌کنیم
‫تا سودمون بیشتر شه.
‫تضمین می‌دم کوپارک فیلم با تولید ‫این فیلم به تنهایی سودش سه برابر می‌شه.
‫این خیلی ناگهانیه.
‫به کا‌اف‌ای چی بگیم؟
‫می‌تونیم یه بهونه‌ای در بیاریم.
‫می‌تونیم بگیم کارگردان تصمیم گرفت ‫پا پس بکشه یا همچین چیزی.
‫اگه با کا‌اف‌ای میونه‌م خراب بشه، دیگه ‫پروژه‌هایی با بودجه‌های دولتی نمی‌گیرم.
‫بیخیالش شو، چرا می‌خوای با چنین ‫چیزی ادامه بدی؟
‫به معامله‌ای نگاه می‌کنی که می‌تونه کل ‫بدهیت رو پاک کنه و یه ساختمون برات جور کنه،
‫پسر چرا هدفات کوچیکن،
‫مخصوصا وقتی همیشه نگران حقوقی؟
‫این به‌خاطر مسئله اخلاقیه؟
‫وقتش رسیده که کوپارک فیلم
‫سطحش رو ببره بالاتر.
‫من تو رو به سطح بعد می‌برم.
‫ما سود رو
‫نه به یک تقسیم می کنیم.
‫معامله‌ای که من برات جور می‌کنم
‫ارزشش بیشتر از هر چیزیه که کوپارک فیلم ‫به تنهایی انجامش بده.
‫اینو تضمین می‌دم!
‫فکرش به تنهایی باعث شد لبخند بزنی، مگه نه؟
‫بذار روراست باشم.
‫تو چه‌کار کردی؟
‫ما جی‌یونگ جون کند تا بتونه بودجه رو بگیره،
‫و شرکت تو رو انتخاب کرد، ‫پس همه چی به تو می‌رسه.
‫فکر می‌کنم...
‫ما از اینجا به بعدش رو ادامه می‌دیم.
‫و به نوه کانگ‌سیک نیازی نداریم.
‫کارگردان گفت که اون با من کار می‌کنه.
‫البته، من کوپارک فیلم رو انتخاب می‌کنم.
‫از اینجا بودن هیجان‌زده هستم.
‫وقتی پرسیدم در مورد اینکه به‌جاش ‫با چوی فیلم کار کنه چه حسی داره...
‫گفت ممنون می‌شه.
‫ببین، احتمالات همین الانشم علیه توئه.
‫پیشنهاد منو قبول کن.
‫من برات پول در میارم.
‫بیا پول در بیاریم، پرو کو!
‫خیلی خب.
‫مطمئنم شنیدی که من به عنوان ‫یه روزنامه‌نگار کارمو شروع کردم.
‫بله، البته.
‫مطمئن نبودم که بتونم توی صنعت فیلم موفق بشم، ‫برای همین به عنوان یه گوینده خبر شروع کردم.
‫در طی دوره آزمایشیم،
‫باید همه جا دنبال داستان می‌گشتم، ‫از جمله ایستگاه‌های پلیس.
‫یه روزی بود
‫که نمی‌تونستم چیزی پیدا کنم.
‫وقتی زنگ زدم که بگم چیزی نیست، ‫رئیسم پرسید،
‫«کجایی؟ الان چی می‌بینی؟»
‫گفتم «یه بیمارستان دانشگاه.»
‫گفت برم داخل، منم رفتم.
‫و گفت «برو داخل سالن یادبود.»
‫«کی مرده؟»
‫گفتم «همه‌شون آدمای عادی هستن.»
‫بعد رئیسم پرسید، ‫«مرگ غیرمعمولی می‌بینی؟»
‫یه بچه کوچیک بود.
‫و اون گفت «برو داخل.»
‫«برو داخل و از والدینش بپرس بچه چطور مرده.»
‫من شروع کردم به فحش دادن.
‫«گفتم نمی‌تونم انجامش ‫بدم، حروم‌لقمه لعنتی!»
‫«چنین غلطی نمی‌کنم، عوضی.»
‫«من یه کار باحال می‌کنم.»
‫«یه کار خیلی باحال.»
‫«کارم اون‌قدر باحاله که حتی والدین سوگوار
‫از خنده روده‌بر بشن، حروم‌لقمه!»
‫و بعد...
‫من استعفا دادم.
‫من به این صنعت اومدم که یه کار باحال بکنم،
‫اما اینجا هم همون کثافتای دنیای خبر بودن.
‫من قراره زندگی باحالی داشته باشم.
‫و رابطه‌م رو با تو قطع می‌کنم، آشغال کثیف.
‫می‌تونی کلش رو داشته باشی.
‫راحت باش.
‫بیخیال، خانم کو.
‫با عمل کردن از روی احساساتت ‫نمی‌تونی کاسبی کنی.
‫مادربزرگم می‌گفت اگه وقتی عصبانی هستی ‫آشپزی کنی غذا بدمزه می‌شه.
‫همیشه قبل آشپزی کف دستاشو روی هم می‌ذاشت.
‫وقتی حالش خوب بود، ‫یه تربچه از باغچه برمی‌داشت
‫و یه سوپ درست می‌کرد.
‫و حتی با این‌که دستورپخت ‫ساده‌ای داشت خوشمزه بود.
‫احساس؟
‫احساس مهمه!
‫من با ذهنم فیلم می‌سازم،
‫تا آدمایی که تماشا می‌کنن ‫هم حس خوبی داشته باشن.
‫ممنون بابت همه چیز.
‫تو راه درازی در پیش داری.
‫با این اخلاق دمدمیت نمی‌تونی پول در بیاری.
‫کی توی این کشور برای پول در آوردن ‫می‌ره توی صنعت فیلمسازی؟
‫برای باحال بودنش انجامش می‌دی!
‫بعد از بیرون اومدن
‫رفتم خونه و فریاد زدم.
‫بعد یه پیام از پارک گیونگ‌سه گرفتم.
‫اون برام یه فیلمنامه فرستاد
‫و ازم خواست بخونمش.
‫من برات یه فیلمنامه ‫فرستادم. می‌تونی بخونیش؟
‫فیلمنامه‌ای که خوندم
‫دربازکن جذاب بود.
‫[دربازکن جذاب]
‫بعدش بهش زنگ زدم و گفتم...
‫گیونگ‌سه.
‫عاشقتم.
‫وقتی چیزی که خیلی خوب باشه می‌بینی،
‫کلمه «عاشقتم» از زبونت جاری می‌شه.
‫چه اتفاقی برای مردی افتاد
‫که می‌تونست کلماتی بنویسه
‫که یه زن گریان رو...
‫از خنده روده‌بر کنه؟
‫اون مرد مرد.
‫بهترین فیلمنامه‌ای که امسال خوندی چی بود؟
‫گفتی تق تق تق دومین فیلمنامه خوب بوده.
‫بهترین فیلمنامه چی بوده؟
‫هواساز.
‫چی ساز؟
‫هواساز.
‫اونی که کارگردان هوانگ دونگ‌من نوشته.
ای خدا
‫اصلاحاتی که روش انجام شده خوب بوده.
‫نسبت به نسخه اولیه سطحش کاملا فرق کرده.
‫خوب گوش کن.
‫انواع مختلفی از قابلیت وجود داره.
‫یه کارگردان با با یه طرح فوق‌العاده ‫می‌تونه نتیجه معمولی داشته باشه.
‫یه کارگردان با طرح معمولی می‌تونه ‫نتیجه قابل قبول بگیره.
‫این یعنی چی؟
‫این یعنی نویسندگی حتی یک دهم ‫قابلیت‌های یه کارگردان هم نیست.
‫چیزی که مهمه قابلیت انجام کاره.
‫کسی که بتونه با ۲۰۰ نفر آدم یاغی سر و کله ‫بزنه، اراده به خرج بده و به خط پایان برسه.
‫چرا کشتی‌ای رو بفرستیم ‫تو دریا که قراره غرق بشه؟
‫طبقه اول.
‫عجب.
‫من تنها کسیم که اونقدر دلش ‫برات سوخته که اینو بهت بگه.
‫من خیلی چیزا بهت یاد می‌دم.
‫هی، هوانگ دونگ‌من.
‫دیدم که توی اینترنت دوباره گل کاشتی.
‫چی بود؟
‫«افشای سوءاستفاده چوی فیلم از ‫شرکت‌های تولید فیلم کوچیک و ضعیف.»
‫اگه کار اشتباهی کردی، ‫باید تاوانش رو قبول کنی.
‫می‌دونی آدمای بی‌عرضه توی این زمینه ‫توی چه چیزی اشتراک دارن؟
‫اینه که
‫اصلا اینو در نظر نمی‌گیرن
‫که شاید این مسیر اونا نباشه.
‫آدمای باعرضه دفعات بی‌شماری ‫بهش فکر می‌کنن.
‫اما آدمای بی‌عرضه این کارو نمی‌کنن.
‫چرا؟ چون اونا هیچ‌وقت لازم نیست ‫جونشون رو بذارن وسط.
‫فقط آدمایی که به خودشون تا حد ظرفیتشون ‫فشار میارن و با محدودیت‌ها مواجه می‌شن
‫می‌تونن این کلمات رو بگن،
‫«شاید این مسیر من نیست.»
‫اشتباه می‌کنم؟
‫آدمایی مثل تو کل عمرشون ‫رو صرف وراجی می‌کنن...
‫مهم نیست.
‫حتی اگه مسیرت طولانی و سخته، ‫با وراجی بهش ادامه بده.
‫چند روز پیش،
‫یه اتفاقی برام افتاد.
‫حوصله‌م سر رفته. ‫باید به این گوش کنم.
‫من به حرفات گوش کردم، حالا نوبت توئه.
‫ماشینم توی یه جاده برفی وارونه شده بود، ‫و نمی‌تونستم خارج شم.
‫حتی نمی‌تونستم ماشین رو روشن کنم چون ‫می‌ترسیدم منفجر بشه،
‫برای همین اونجا نشسته بودم و می‌لرزیدم.
‫و بعد من یه روز گرم تابستونی رو تصور کردم.
‫یه جایی خونده بودم که این جواب می‌ده،
‫و واقعا جواب داد.
‫با وجود اینکه دمای هوا منفی ۲۰ درجه بود، ‫داشتم عرق می‌ریختم.
‫همون‌طور که می‌بینی، هنوز دارم عرق می‌ریزم.
‫برو دکتر.
‫اما اغلب اوقات به خودم میام و می‌بینم که ‫دارم سخنرانی قبول جایزه رو انجام می‌دم.
‫عمدا انجامش نمی‌دم.
‫وقتی دندونامو مسواک می‌زنم ‫یا سوار اتوبوسم برام رخ می‌ده.
‫اگه من هنوز دارم به‌خاطر تصور کوتاه ‫چیزی عرق می‌ریزم،
‫سخنرانی قبول جایزه‌ای که ‫۲۰ سال براش تمرین کردم،
‫همین‌جوری دود هوا می‌شه؟
‫واقعا وضعت خرابه.
‫وقتی بیمارستان بودی باید می‌رفتی ‫پیش روان‌پزشک.
‫و اگه نمی‌خوای ازت شکایت شه ‫اون پست رو پاک کن.
‫من پاکش نمی‌کنم.
‫پاکش کن، احمق!
‫تو داری برای وقتی که مشهور بشی ‫سخنرانی قبول جایزه تمرین می‌کنی،
‫و با این حال چنین چرت و ‫پرتایی رو منتشر می‌کنی؟
‫سر یه پست قدیمی ممکنه کنسل بشی.
‫پاکش کن، احمق.
‫من این کارو کردم چون ‫هیچ‌کس دیگه‌ای نمی‌تونست!
‫من به‌خاطر اینکه همه از یه آشغالی ‫مثل اون می‌ترسن این کارو کردم!
‫ای مردک عوضی، دیگه تحملم تمومه.
‫به من می‌گی آشغال؟
‫کی کاهوی چینی می‌خواد؟
‫اون یه خلافکاره؟
‫عجب.
‫صندوق عقبتو بزن.
‫نمی‌خوام، ممنون.
‫بازش کن.
‫تنها زندگی می‌کنم، برای همین نمی‌خوام.
‫گفتم بازش کن.
‫دو تا ببر.
‫ تمومه. ‫- تمومه؟
‫- چی؟ ۲۰ میلیارد وون؟ ‫- آره.
‫عجب، چقدر باید در بیاری که این جبران شه؟
‫چرا باید انقدر پول روی چنین آشغالی ‫سرمایه‌گذاری کنی؟
‫چیز خاصی نداره.
‫اونا دارن هر کاری می‌تونن می‌کنن تا ‫با میزانسن اینو پوشش بدن.
‫ای خدا.
‫حالا میزانسن هم افتضاحه.
‫و حتی یه دیالوگ احساس‌برانگیز هم توش نیست.
‫انگار نویسنده مغزشو تکونده ‫و به زور ازش چند تا کلمه کشیده بیرون.
‫عجب.
‫هی، یه چیزی به کارگردان ان بگین.
‫کسی اینو بهش گفته؟
‫شما دو تا دوستین، مگه نه؟
‫بهش بگو!
‫برای همین من توی اینترنت پست میذارم.
‫چون کسی چیزی نمی‌گه!
‫من متاسفم.
‫شرکت دیگه سراغ کارگردان رفته،
‫کاری نیست که بتونم انجام بدم.
‫باید بودجه رو پس بدم.
‫یه گزینه‌ای برای پیش رفتن با ‫فیلمنامه دوم هست.
‫اگه برنده بودجه رو رد کنه،
‫ما می‌تونیم اونو به فیلمنامه دوم بدیم، ‫بدون اینکه مشکلی پیش بیاد.
‫دوست داری فیلمنامه اونو بخونی؟
‫اسمش هواسازه.
‫انقدر جلوه‌های ویژه و این چیزا رو ‫توی فیلم نچپونین
‫و روی دکور تمرکز کنین!
‫اگه یه بازیگر یهویی کشو باز کنه چی می‌شه؟
‫ممکنه رخ بده، درسته؟ ‫[پایان]
‫[هواساز]
‫نظرت چیه؟
‫خیلی سرمون شلوغه.
‫فکر می‌کنی پول رو برمی‌گردونه؟
‫نگرانیتون رو درک می‌کنم.
‫پس بیاین بیخیالش شیم.
‫باشه.
‫محض رضای خدا کشوی سر صحنه رو پر کنین!
‫کی توی یه خونه با کشوهای خالی زندگی می‌کنه؟
‫می‌دونی چیه؟
‫دیگه تحملم تمومه.
‫دوباره منو بیرون می‌کنی؟
‫من نمی‌رم.
‫سعی کنین منو بکشین بیرون.
‫تو هیچ‌وقت وارد رینگ نشدی ‫که کتک بخوری.
‫برای همین اونجا می‌شینی و ‫فیلمای بقیه رو خراب می‌کنی.
‫اون تا وقتی وارد رینگ نشده ‫و لهش نکردن ادامه می‌ده.
‫برام مهم نیست
‫که یه میلیارد وون برام خرج داشته باشه.
‫من به این حروم‌لقمه یه درسی می‌دم.
‫هی، اوضاع داره بد می‌شه. برو خونه.
‫- چی؟ نمی‌خوام برم. ‫- برو.
‫سلام، منم.
‫به جای ما جی‌یونگ...
‫ما فیلمنامه دوم رو انتخاب می‌کنیم.
‫بله، هواساز از هوانگ دونگ‌من.
‫من اجازه می‌دم شکست بخوره.
‫اجازه می‌دم کاملا شکست بخوره.
‫اما از دادن یه درس به یه نفر ‫لذت می‌برم.
‫باورم نمی‌شه.
‫نه، جدی می‌گم. ‫ما کار هوانگ دونگ‌من رو تولید می‌کنیم.
‫بله، فردا می‌بینمتون.
‫تو...
‫کارت تمومه.
‫وارد رینگ بشو...
‫تا کتک بخوری.
‫نمی‌تونی فرار کنی.
‫- تهیه‌کننده کیم! ‫- بله؟
‫یه تیم تولید جمع کن.
‫جان؟
www.Doostihaa.com
‫برنده امسال!
‫ما باید هوانگ دونگ‌من ‫رو تا مرز ظرفیتش پیش ببریم.
‫اون می‌تونه از ترس بلرزه، ‫تسلیم بشه، و با صورت بخوره زمین.
‫یونگ‌سیل کیه؟
‫شبیه یه نام مستعار به نظر میاد.
‫به یونگ‌سیل بگو ‫می‌خوام باهاش ملاقات کنم.
‫تو از یه نزول‌خور قرض گرفتی؟
‫انگار این حروم‌لقمه به یه پولی رسیده.
‫این‌جوری پیش بره نمی‌تونه ‫یه فیلم رو تموم کنه.
‫موفق باشی، دونگ‌من!
‫هوانگ‌دونگ‌من عجب آدمیه.
‫الان از آدمی که هستم خیلی خجالت می‌کشم
‫اینکه یکم کمتر آدم شرم‌آوری باشم
‫هدف من توی زندگیه!