‫[عمارت هیوون]
‫خونه‌ت کجاست؟
‫برات سکه‌های ۵۰۰ وونی پخش می‌کنم.
‫کجا زندگی می‌کنی؟
‫یه مدت پیش، ‫یکی از دانشجوهام یه داستان نوشت.
‫یه دختر بالاخره فرصت پیدا کرده ‫که با عشق قدیمیش قرار بذاره،
‫ولی خواب موند و دیر رفت سر قرار.
‫وقتی خوندمش قاط زدم.
‫به دانشجوم گفتم، «هی، اگه من بودم، ‫صبح زود بیدار می‌شدم تا آماده بشم.
‫خواب به چشمم نمی‌اومد.
‫چطور تونست تو روزی که قرار بود ‫عشقش رو ببینه، خواب بمونه؟»
‫و می‌دونی چی گفت؟
‫«وقتی احساس عشق می‌کنم
‫احساس آرامش دارم و خوابم عمیق میشه،
‫بهترین خواب عمرمو می‌کنم.»
‫دیشب تخت خوابیدم.
‫[دونگ‌من دیشب تخت خوابید]
‫[دونگ‌من]
‫داری چی می‌گی؟
‫گفتم دیشب خوب خوابیدم.
‫خوش به حالت که خوب خوابیدی.
‫من پلک رو هم نذاشتم.
‫چرا؟
‫فیلمنامه‌م رو برای یون‌ای فرستادم،
‫ولی هنوز جوابی نگرفتم.
‫عصبیم.
‫وقتشه که یه سری از ویژگی‌هات ناپدید بشن؟
‫[تهیه کننده بیون یون‌ای]
‫هی، یون‌ای داره زنگ می‌زنه. ‫باید برم.
‫وای خدا.
‫سلام، یون‌ای.
‫مدیر لی.
‫خوب بود.
‫خیالم راحت شد.
‫خیلی نگران بودم.
‫یون‌ای، هنوز سر کاری، درسته؟
‫می‌خوای شام بخوریم؟
‫امشب برنامه دارم،
‫یادداشت‌هامو برات ایمیل می‌کنم.
‫این روزا چه حسی داری؟
‫این روزا؟
‫خوبم.
‫همه چی تو داده‌ها نشون داده نمی‌شه؟
‫بعضی وقتا،
‫چیزی که داده‌ها نشون می‌دن ‫با حسی که شرکت‌کننده‌ها دارن نمی‌خونه.
‫می‌تونی بگی الان چه حسی داری؟
‫- جان؟ ‫- الان چه حسی داری؟
‫حالم خوبه.
‫[مضطرب]
‫خانم بیون یون‌ای.
‫از این طرف بفرمایید.
‫می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫یه نفر دیگه رو پیدا کردیم که همون ‫الگوی عاطفی ناشناخته شما رو داره.
‫همین جا.
‫پروفایل احساسی با حالتی که وقتی ‫خون دماغ میشی نشون می‌دی مطابقت داره.
‫فقط یه بار تشخیصش دادیم، ‫پس باید یه کم بیشتر نظارت کنیم.
‫ولی در هر صورت، یه نفر دیگه هم هست.
‫حتی یه حس «ناشناخته» هم هست؟
‫ظاهراً حدود 20تا احساس وجود داره
‫که هنوز نمی‌دونن چی صداش کنن.
‫آدمایی که الگوی مشابهی دارن ‫دور هم جمع می‌شن تا بحث کنن
‫و تصمیم بگیرن اسم اون احساس رو چی بذارن.
‫به نظر جالب میاد.
‫دوست دارم اسم بذارم.
‫امیدوارم «ناشناخته» روی اسم منم ظاهر بشه.
‫کِی حس ناشناخته برای تو ظاهر میشه، یون‌ای؟
‫وقتی خون دماغ می‌شم.
‫وقتی احساس خشم شدید می‌کنم.
‫ناامیدی،
‫و عجزی که خارج از کنترلمه.
‫اون موقع ست که خون دماغ میشم.
‫به‌خاطر فشار خون بالا نیست؟
‫نمی‌دونم این چه جور احساسی هست.
‫می‌خوای اسمشو چی بذاری؟
‫«خود تخریبی.»
‫به دلایلی،
‫این از «گرسنگی» ترسناک تره.
‫گرسنگی رو هم نشون می‌ده؟
‫قطعاً نشون می‌ده.
‫آخه حتی یه احساس هم نیست.
‫به نظر نمیاد اینطور باشه، درسته؟
‫ولی اون موقع اون کلمه عالی بود.
‫اون موقع بود که مبهوت شدم.
‫هر کی اسمشو گذاشته «گرسنگی»، ‫باید مدال بگیره
‫خیلی درد داشتم، ولی حتی اون موقع هم، ‫خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫گرسنگی؟
‫چه اسم خوبیه.
‫ببین، من دیوونه‌ی آدم‌هایی هستم ‫که با کلمات خوب کار می‌کنن.
‫برادرم شعر می‌گفت.
‫همیشه می‌گفت دو نوع نویسنده وجود داره.
‫اونایی که حداقل یه بار کل دیکشنری رو خوندن ‫و اونایی که نخوندن.
‫برادرم سه بار خوندتش.
‫عجب.
‫بالاخره دیکشنری خودشو درست کرد.
‫عاشق استفاده از کلمات برای پیدا کردن حقیقت بود.
‫حالا چی کار می‌کنه؟
‫خب...
‫فکر کنم
‫داره جوشکاری می‌کنه.
‫در حالی که هنوز دنبال حقیقت می‌گرده.
‫پوستر تحت تعقیب بهتر از عکس یادبودیه.
‫پس حمله کن، خودتو نابود نکن.
‫حمله کن.
‫تا جایی که یادم میاد
‫هیچ وقت آدما رو فقط به چشم آدم ندیدم.
‫من اونا رو به چشم توده‌ دیدم.
‫توده‌ی احساسات.
‫وای، خوشم اومد.
‫«توده‌ی احساسات.»
‫مثل اینه که آدم از گوشت و خون درست نشده.
‫در عوض، از یه احساس ساخته شده ‫که در طول عمر خودشو می‌سازه.
‫شرط می‌بندم می‌تونیم آدمای اینجا رو
‫به اسم یه احساس نامگذاری کنیم.
‫- محتاط. ‫- درسته.
‫متظاهر.
‫مغرور.
‫عصبانی.
‫دلخور.
‫کسل.
‫واقعاً
‫همه‌شون پر از احساسن.
‫خیلی از احساسات خوب نیستن.
‫همیشه برام سوال بوده
‫چرا مردم تو مترو اینقدر زشتن.
‫ولی فکر کنم به‌خاطر چهره‌شون نبوده.
‫احساساتشون زشت بوده.
‫می‌دونی چرا بچه‌ها بامزه‌ن؟
‫چون احساساتشون هنوز شکل نگرفته.
‫عجب.
‫پس من چی؟
‫چه جور توده‌ای به نظر میام؟
‫اولین چیزی که به ذهنت میاد رو بگو.
‫تغییرش نده.
‫مضطرب.
‫مچمو گرفتی.
‫مضطربم.
‫ولی مگه اضطراب بخشی از طبیعت انسان نیست؟
‫ما به عنوان افراد جداگانه وجود داریم،
‫چطور می‌تونیم احساس اضطراب نکنیم؟
‫کلمه مورد علاقه من
‫آرامشه.
‫صلح و آرامش.
‫تا حالا این حس رو نداشتم
‫ولی می‌دونم که چطوریه.
‫یه حس خیلی امن
‫و خیلی گرمه.
‫مثل خوردن نارنگی زیر پتو تو زمستون ‫در حالی که داری کتاب مصور می‌خونی.
‫ولی میلیون‌ها بار بهتر.
‫من خیلی پرحرفم، می‌دونی.
‫می‌دونی چرا؟
‫هر وقت یه دفعه احساس اضطراب می‌کنم
‫پر سر و صدا و پرحرف میشم
‫تا ازش فرار کنم.
‫از سکوت می‌ترسم.
‫می‌ترسم
‫حقیقت از یه جای سکوت بپره بیرون.
‫بوم.
‫چه جور حقیقتی؟
‫وقتی ساکته...
‫احساس می‌کنم یه اهریمن شبیه گالوم میاد...
‫و تو گوشم زمزمه می‌کنه.
‫تو...
‫بی ارزشی.
‫تو...
‫بی ارزشی.
‫من معمولاً
‫فیلم‌های خودم رو نمی‌بینم.
‫شاید «نمی‌تونم ببینم» کلمه دقیق‌تری باشه.
‫چون فکر می‌کنم همه چیو اشتباه انجام دادم.
‫ولی این بار، رمان اصلی خیلی خوب بود
‫که اصلاً نمیشد اشتباه کرد.
‫گفتم بالاخره یه فیلمی‌ ساختم ‫که دخترم بهش افتخار کنه.
‫[پنل سوال و جواب]
‫قبل از اینکه مامانش باشم، به عنوان یه بازیگر باتجربه
‫همیشه یه همچین عطشی داشتم.
‫آقای چوی به صرف نوشیدنی دعوتمون کرده.
‫می‌گه مهمون خودش.
‫طرف خیلی سرخوشه.
‫تو زمان رکورد به یک میلیون رسیدیم،
‫و حالا اون از همین الان هیجانزده‌ست ‫که به ده میلیون برسه.
‫میای، آره؟
‫باید برم یه رستورانی ‫که دو ماه منتظرش بودم.
‫فکر نمی‌کردم از اونایی باشی ‫که اینجوری منتظر می‌مونی، می‌ران.
‫وقتی پای غذا وسطه جدی‌ام.
‫چطوره بریم یه نوشیدنی بخوریم؟ ‫آقای چوی منتظره.
‫نگو که درباره‌ی چیزی «جدی» هستی.
‫فقط بگو، «من غذا دوست دارم».
‫این خیلی واقعی‌تر به نظر میاد.
‫استفاده از عبارات مد روز ‫و تلاش برای باحال بودن که میگید،
‫اصلاً باحال نیست.
‫سیاستمدارها و بازیگرانی ‫که سبک بیان خودشون رو ندارن
‫زیاد دوام نمیارن.
‫- بریم یه وقت دیگه نوشیدنی بخوریم. ‫- بله، خانم.
‫- خونه می‌بینمت. ‫- مواظب خودت باش.
‫به گوشیت نگاه نکن.
‫اینقدر ذوق کردی؟
‫می‌تونی بوی موفقیت رو تو اعداد حس کنی.
‫فروش بلیط‌های پیش فروش رو ببین.
‫[مادرم 65.8 درصد.]
‫خیلی وقت بود که اینجور اعداد رو ندیده بودم.
‫باشه.
‫مامان پا پیش گذاشت تا چیزی که ‫دخترش خراب کرده بود رو درست کنه.
‫ببخشید که همه چیو خراب کردم.
‫بیخیال، همینه که هست.
‫قبل از اینکه یه فیلمت بگیره ‫ده تا رو خراب می‌کنی.
‫می‌دونی که.
‫نمی‌دونم کِی بالاخره وقتش میشه.
‫فقط کنارم بمون.
‫تا وقتی با منی، حداقل یه فیلم موفق داری.
‫این کارو می‌کنیم.
‫به ده میلیون فروش می‌رسیم.
‫ایول!
‫- ایول! ‫- ایول!
‫مدیر پارک گیونگ‌سه داره چیکار می‌کنه؟
‫بهش بگو بیاد نوشیدنی بخوره.
‫ولش کن. ‫این روزا حالش خوب نیست.
‫[تصمیم برای موندن]
‫تو روزای تعطیلت استراحت کن.
‫فقط نخور!
‫[باشگاه هشت]
‫اینو بخون، هوانگ دونگ‌من.
‫ما تو دوره‌ای زندگی می‌کنیم ‫که ملت کامنت می‌ذارن
‫مثل سگ‌ها که هر جا میرن کارخرابی می‌کنن.
‫ما هر روز کارخرابیات رو می‌بینیم.
‫چت گروهیمون پر از آشغال‌های توئه.
‫باید کارخرابیات رو خودت تمیز کنی.
‫هر وقت به تو فکر می‌کنم کل روز
‫به خاطر همه اراجیفی ‫که تا حالا نوشتی و گفتی عصبانی می‌شم.
‫هر روز به چیزایی فکر می‌کنم ‫که اون روز نتونستم بهت بگم.
‫«باید اینو می‌گفتم.»
‫«منم باید اینو می‌گفتم.»
‫بعد از یه شب بی‌خوابی پر از خشم
‫تصمیم گرفتم بشینم و افکارم رو مرتب کنم.
‫می‌خوام اینو با صدای بلند بخونی
‫مثل من.
‫می‌خوام این کلمات رو قورت بدی
‫مثل من.
‫و امیدوارم دردناک باشه.
‫امیدوارم دردناک باشه.
‫وقتی اینو می‌خونی و قورتش میدی.
‫امروز سبزیجات نداری؟
‫اول.
‫وقتی کل کشور در مورد فیلم کی‌ری تعریف می‌کردن
‫تو حاضر نشدی ببینیش ‫حتی با اینکه اون دوستت بود.
‫بعد گفتی،
‫«به دلایلی، من به چیزایی ‫که بقیه دوست دارن علاقه ندارم.»
‫«به همین دلیل هنوز موفق نشدم.»
‫«من زیادی منحصر به فردم.»
‫برای همینه که هنوز موفق نشدم.
‫من زیادی منحصر به فردم.
‫یادت میاد وقتی اینو گفتی ‫چه جوی تو اتاق بود؟
‫همه ساکت شدن.
‫چرا فکر می‌کنی ساکت شدیم؟
‫چون عصبانی بودیم.
‫می‌دونی چرا موفق نیستی.
‫می‌دونم. همه‌مون می‌دونیم.
‫اینکه ببینیم جلوی همه می‌خواد قد علم کنی
‫کفری‌مون می‌کنه.
‫می‌خوای همه استادان ‫منحصر به فرد سینما رو برات بگم؟
‫یا یه لیست از کارگردان‌های موفق چطوره؟
‫منحصر به فرد بودن ‫دلیل موفق نشدنت نیست.
‫فقط استعدادی نداری.
‫کارت کسل کننده‌ست.
‫لعنتی!
‫[می‌خوام اینو بلند بخونی، ‫همونطور که من خوندم...]
‫واقعاً قاطی کرد، نه؟
‫نه بابا.
‫شرط می‌بندم هوانگ دونگ‌من الان می‌خواد بمیره.
‫چیه؟
‫نه بابا.
‫واقعی به نظر می‌رسن.
‫خیلی خوش دسته.
‫مثل یه تفنگ واقعی می‌مونه.
‫فیلم در مورد چیه؟
‫مقامات دولتی که حساب کسایی رو می‌رسن ‫که باعث استرس شهروندان میشن.
‫به نظر میاد خیلی از سیاستمدارها کشته می‌شن.
‫کلیک، تق.
‫بنگ!
‫پر کردنش دو مرحله داره، ‫پس خوب به نظر نمیاد.
‫اگه می‌خوای کسی رو بکشی، ‫بهتره از یه چیز خنثی کننده استفاده کنی
‫کلیک، کلیک، تق تق.
‫بنگ!
‫حداقل چهار مرحله لود کردن نیاز داری.
‫تا اکشن رو بالا ببری ‫و قلب تماشاچی‌ها رو به تپش بندازی.
‫نمی‌تونیم از تفنگ واقعی استفاده کنیم؟
‫می‌تونیم، ولی دردسر داره.
‫تامین کننده اسلحه ‫روز فیلمبرداری تفنگارو می‌بره اداره پلیس.
‫شرکت تهیه‌کننده باید اونا رو بگیره
‫و بعد دقیقاً به موقع برگردونه.
‫پس بهتره ازشون استفاده نکنیم.
‫بیخیال، اینا شبیه تفنگ‌های واقعی هستن.
‫دیدی؟ سعی کردی جاخالی بدی.
‫معرکه‌س، نه؟
‫دوم.
‫تو تور فام، پررو پررو ‫از یه کارگردان معروف اسمش رو پرسیدی.
‫اینکه وانمود کردی کسی رو نمی‌شناسی
‫که هیچ دلیلی برای شناختن تو نداشته، ‫فقط غرور محض بود.
‫بقیه بچه‌ها کل سفر ساکت موندن
‫ولی تو زبون به دهن نمی‌گرفتی ‫چون مشغول پنهان کردن این حقیقت بودی
‫که هیچ‌کاره‌ای.
‫جوری حرف می‌زدی ‫که انگار جونت بهش وابسته بود.
‫آخرش به همه ثابت کردی که هیچ کسی نیستی.
‫واسه همین دیگه هیچ وقت باهات تور نمی‌ریم.
‫چون دلیلی نداره
‫که با مزخرفاتت تو جمع کنار بیاییم.
‫سوم.
‫همش ردت می‌کنن، ولی تو
‫- ول کن ماجرا نیستی. ‫- آقای هوانگ دونگ‌من؟
‫بله؟
‫دوباره به سه برگردیم.
‫هی رد می‌شی، ولی ول‌کن
‫ماجرا نیستی.
‫تسلیم نمی‌شی.
‫که تو فکر می‌رم،
‫«شاید امیدواره که بتونه این کارو
‫تا روز مرگش ادامه بده.»
‫سلام، خوشحالم که اینجایی.
‫هوانگ دونگ‌من، خوندیش؟
‫می‌دونم صدامو می‌شنوی!
‫بلند بخونش!
‫تک تک کلمات رو هضم کن، باشه؟
‫اون احمق حتی نمی‌تونه بازی کنه.
‫بسه دیگه.
‫چی شده؟
‫هوانگ دونگ‌من همین الان از اینجا رد شد.
‫واقعاً؟
‫اون عوضی حتی نخوندتش.
‫مطمئنم.
‫ولی تیک خورده خونده شده.
‫اره ولی ردش کرده و نخونده.
‫ریشه‌ی بیماری‌های روانی چیه؟
‫امتناع از روبرو شدن با واقعیت.
‫اگه بخونه میمیره.
‫نمی‌خونه.
‫نمی‌تونه.
‫همیشه همینطور بوده.
‫هر وقت کسی حقیقت رو بهش می‌گه
‫گوش نمی‌ده.
‫حقیقت باید اذیتش کنه،
‫ولی احمق فقط می‌خنده ‫و حرف رو عوض می‌کنه.
‫گیونگ‌سه.
‫تو هم گند زدی به گروه.
‫می‌دونم که کردم!
‫می‌خواستم بهش نشون بدم که ‫تنها کسی نیست که می‌تونه گند بزنه.
‫جون هوان می‌گه بعد از دست کردن ‫ساعت عواطف بهتر میشه.
‫به اون عوضی بگو به جای اون ساعت مسخره، ‫دارو کوفت کنه.
‫چی شد؟
‫لعنتی!
‫شوخی می‌کنی؟
‫- هی، گیونگ‌سه. ‫- ای عوضی...
‫کجا داری میری؟
‫لعنتی.
‫حتی نمی‌تونم تا آخر بخونمش.
‫یه چیزی هست که بهت نگفتم.
‫اگه تو گروه بری بالاتر،
‫همه چرت و پرت‌هایی که اون ‫عوضی درباره من نوشته رو می‌بینی.
‫چرا فکر می‌کنی من...
‫فکر می‌کنی چرا اینقدر به دونگ‌من سخت گرفتم
‫و از اینجا بیرونش کردم؟
‫چون نمی‌تونستم تحملش کنم؟
‫چون خجالت می‌کشم از اینکه چطوری ‫دور و برش قاطی می‌کنی!
‫یه کلمه ازش بشنوی، از عصبانیت می‌لرزی.
‫خجالت نمی‌کشی با زیر دستات روبرو بشی؟
‫پس کارکنان ما چی؟
‫اگه یه بار دیگه این کار رو بکنی
‫تابلو «ورود هوانگ دونگ‌من ممنوع» رو برمی‌دارم
‫و تابلو «ورود پارک گیونگ‌سه ممنوع» می‌ذارم.
‫لعنتی.
‫فکر کنم تو زمان رکورد ده میلیون رو زدیم.
‫احتمالاً الان می‌تونم بازنشسته بشم ‫تا آخر عمرم با پولش زندگی کنم.
‫ولی می‌دونی چطوریه.
‫از پولش یه فیلم جدید می‌سازم.
‫ببخشید، آقا.
‫یه چیز عجیب پیش اومده.
‫فکر کنم باید اینو ببینید.
‫هی، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫چیز عجیب؟
‫چیه؟
‫«دیدنش با جانگ می‌ران اذیتم می‌کنه...»
‫[دیدنش با جانگ می‌ران اذیتم می‌کنه، ‫مثل یه مادر و دختر مهربون رفتار می‌کنن.
‫وقتی حتی با هم نسبتی ندارن.]
‫کِی این پست شده؟
‫ها؟
‫منم.
‫پست شبکه‌های اجتماعی رو دیدی؟
‫چی شده؟
‫«دیدنش با جانگ می‌ران اذیتم می‌کنه،
‫مثل یه مادر و دختر مهربون رفتار می‌کنن
‫وقتی حتی با هم نسبتی ندارن.
‫هنوز اون دختر رو
‫از دبستان ۲۳ سال پیش یادمه.
‫فامیلیش بیون بود.
‫اون دختر اوه جونگ‌هوی ـه،
‫ولی نادیده گرفته شد و
‫بدون والدینش بزرگ شد.»
‫اوه جونگ‌هوی اون موقع یه بازیگر ناشناس بود
‫ولی به کلاسش نمی‌خورد ‫تو محله پایین شهر ما زندگی کنه.
‫واسه همینه که اسمش یادم مونده.
‫در مقایسه با اوه جونگ‌هوی، ‫دخترش ساکت و معمولی بود.
‫اون موقع زیاد بهش فکر نکردم، ‫ولی الان که نگاه می‌کنم
‫دلم براش می‌سوزه.
‫نمی‌دونم الان چیکار می‌کنه
‫و زندگیش چطور پیش می‌ره.»
‫می‌شه تمومش کنی؟
‫تو از صنعت فیلم که خانواده‌تو ‫داره تلف می‌کنه خسته نیستی،
‫اما از من خسته‌ای؟
‫اون‌قدر از اون جهنم‌دره خوشت میاد؟
‫یه روز بابام رفت.
‫بعدش مامانم رفت.
‫من به مدرسه می‌رفتم، ‫جوری که انگار چیزی نشده.
‫حتی با اینکه قلبم اونقدر محکم می‌زد ‫که فکر می‌کردم از سینه‌م میزنه بیرون.
‫من به مدرسه می‌رفتم، ‫جوری که انگار چیزی نشده،
‫تنها غذا می‌خوردم...
‫و تنها می‌خوابیدم.
‫چرا به کسی نگفتی؟
‫می‌تونستی به معلمت بگی که تنهایی.
‫فکر می‌کنی این برات خطرناک می‌بود؟
‫نه.
‫نمی‌خواستم کسی بفهمه که من رها شدم.
‫دختره یه کلمه بگه تمومه.
‫«این حقیقت نداره. من نادیده گرفته نشدم.»
‫چرا زیاده‌روی کنیم و یه بیانیه‌ رسمی بدیم؟
‫مردم می‌دونن اوه جونگ‌هوی رو ‫توی سن کم طلاق دادن.
‫شوهرش بچه‌شون رو بزرگ کرده. ‫اون نادیده گرفته نشده.
‫این چیزیه که اومن می‌گه.
‫حقیقت الان مهم نیست.
‫چیزی که مهمه اینه که ‫داره شبیه واقعیت جلوه‌ش می‌ده.
‫فقط شبیه واقعیت به نظر می‌رسه ‫اگه دختره خودش اینو بگه.
‫اوه جونگ‌هوی هر چقدر بخواد می‌تونه ‫حرف بزنه، اما هیچ‌کس حرفشو باور نمی‌کنه.
‫چطور می‌تونه از دخترش چیزی بخواد ‫اگه نتونه باهاش تماس بگیره؟
‫منظورت چیه که نتونه باهاش تماس بگیره؟
‫می‌دونی که این نشونه بدیه، درسته؟
‫اینم به کنار که مادرم داره داراییش رو ‫قبل رسیدن به ۱۰ میلیون می‌فروشه.
‫با یه حرکت اشتباه اوه جونگ‌هوی ‫از حرفه‌ش خداحافظی می‌کنه.
‫باشه، خوبه.
‫فعلا یه بیاینه رسمی صادر کن.
‫اما اونو خیلی غمگین جلوه بده.
‫نه، دل‌شکن باشه. می‌دونی که منظورم چیه.
‫«من کل عمرم نگرانش بودم.»
‫«وقتی بچه بود طلاق گرفتیم،
‫اما من بیشترین تلاشم رو ‫برای بزرگ کردنش کردم.»
‫یه چیزی توی این مایه‌ها ‫بنویس و بهش نشون بده.
‫ازش بپرس مشکلی نداره که چنین ‫بیانه‌ای صادر کنی.
‫اون می‌دونه مشکلی داره یا نه.
‫اگه بدون فکر این کارو بکنی،
‫و دختره پا پیش بذاره و ادعا کنه ‫که نادیده گرفته شده،
‫حرفه اوه‌ جونگ‌هوی تموم می‌شه.
‫پس ازش بپرس دیگه، لعنتی!
‫یه چیز دیگه، آقای پارک.
‫دختره رو پیدا کن.
‫پیداش کن!
‫ما باید پیداش کنیم و اینو درست کنیم،
‫حتی اگه معناش دلجویی یا التماس باشه!
‫به کسی که اینو پست کرده پیام بده.
‫بگو حذفش کنه وگرنه به جرم پخش اطلاعات ‫دروغین ازش شکایت می‌کنیم.
‫یکم بترسونش.
‫- فهمیدی؟ ‫- چشم، قربان.
‫لعنتی!
‫اون شوهر و بچه‌ش رو ترک کرد،
‫که به اندازه کافی براش خوب نبودن...
‫و اونا رو با یه شوهر و بچه‌ی جدید ‫درخشان جایگزین کرد.
‫واقعا آدمایی هستن که به ‫هر چی می‌خوان می‌رسن.
‫وقتی افسردگی مثل یه وزنه سنگین آهنی ‫روی من فشار آورد،
‫و من نمی‌تونستم حتی بشینم،
‫تنها چیزی که می‌خواستم...
‫هوا بود.
‫انگار این یه روز گرم و بهاری بود...
‫اگه شکوفه‌های گیلاس توی هوا بودن...
‫من پیام پارک گیونگ‌سه رو ‫به عنوان یه نامه عاشقانه خوندم.
‫«این‌طور...»
‫از این این‌طور برداشت نکن که من سعی ‫می‌کنم بهت بگم خودتو جمع و جور کنی.
‫در این مقطع، من حتی ‫بدخلق‌تر و متنفرتر می‌شم
‫اگه فکر کنم بالاخره زندگیت ‫رو جمع و جور کردی.
‫فکر کنم تنها راه ممکن برای اینکه ‫در آرامش بمیرم اینه که بدونم
‫دقیقا همین‌جای الانت هستی.
‫پس لطفا تا آخر عمرت همین‌جوری زندگی کن.
‫«تا آخر عمرت همین‌جوری زندگی کن.»
‫هفت.
‫لعنتی.
‫چرا انقدر طولانیه؟
‫اون در مورد مرگ حرف زده، ‫پس این باید آخرش باشه.
‫[یک زن ترسناک] ‫[نوشته لی جون‌هوان]
‫می‌دونی،
‫من حرفتو باور کردم وقتی گفتی این بار ‫دیگه عامه‌پسند پیش می‌ری.
‫وقتی اولین پیش‌نویست رو خوندم،
‫فکر کردم «اون این بار خیلی سخت تلاش کرده.»
‫«یکم دیگه تلاش می‌کرد قطعا ‫عامه‌پسند می‌شد.»
‫پس بگو ببینم چرا من توی پیش‌نویس بازبینی ‫شده اثرات بی‌مووی مخصوص تو رو می‌بینم؟
‫یه چیزی قطعیه.
‫فکر می‌کنی یه بازیگری پیدا می‌شه
‫که اینو بازی کنه؟
‫نه،‌ بین بازیگرای درجه یک کسی نیست.
‫می‌خوای یه فیلم دیگه با ‫بازیگرای درجه دو بسازی
‫و فقط به‌خاطر ساختنش به خودت افتخار کنی؟
‫گفتی دیگه این کارو نمی‌کنی.
‫وقتی قرارداد رو امضا کردی ‫اینو بهم قول دادی.
‫شاید این حس رو داشته باشی ‫چون شخصیت خیلی متمایزه،
‫اما حس بی‌‌مووی نمی‌ده.
‫حتی یون‌ای گفت پیش‌نویس بازنویسی شده ‫خیلی بهتره.
‫پس اگه بیون یون‌ای ازش خوشش بیاد، ‫معنیش اینه که خوبه؟
‫چرا هی می‌گی «اما بیون ‫یون‌ای ازش خوشش اومد»؟
‫مگه همیشه حق با اونه؟
‫هی اونو ستایش می‌کنی.
‫شماهایی که توی طبقه دوم هستین
‫نشنیدین که من دارم بهش سخت می‌گیرم؟
‫می‌خوای از دفترت اخراج شی؟
‫یون‌ای فیلمنامه‌ها رو بی‌طرفانه می‌خونه،
‫بدون در نظر گرفتن بازیگری براش.
‫باید با در نظر گرفتن بازیگرا بخونیش!
‫الان منطقیه.
‫من موقع خوندن این خیلی حالم گرفت ‫چون نمی‌تونستم بازیگرا رو تصور کنم.
‫اکس، بیا داخل.
‫اکس حتی نمی‌تونه کارشو بکنه.
‫گفتم بیا اینجا!
‫شنیدم گفتی این خوب بوده.
‫فکر می‌کنی برای این نقش کیو ‫باید انتخاب کنیم؟
‫چند تا اسم بهم بگو.
‫زود باش.
‫جانگ می‌رن.
‫چرا باید با این موافقت کنه؟ ‫مگه می‌خواد بیکار بشه؟
‫خودت اونو انتخاب می‌کنی؟
‫باید موقع خوندن به ‫انتخاب بازیگر هم فکر کنی.
‫فقط مهمه که خوشت بیاد؟
‫مگه ما داریم کتاب چاپ می‌کنیم؟
‫شدیم ناشر؟
‫چقدر ناامیدکننده.
‫ببخشید. باید بهتر اونو مجاب می‌کردم.
‫عیب نداره.
‫من موافقم که پیش‌نویس بازبینی شده بهتره.
‫اگه نتونیم به غرایز خودمون اعتماد کنیم، ‫به کی می‌تونیم اعتماد کنیم؟
‫هوانگ دونگ‌من به تو پیام می‌داده.
‫انگار به هم نزدیک شدین.
‫واقعا می‌خوای خودت ببینی چه‌جور آدمیه؟
‫از ارتباط با اون خجالت نمی‌کشی؟
‫من به‌خاطر تو خجالت می‌کشم ‫که همچین چیزی می‌گی.
‫کاش...
‫بیخیال می‌شدی و از صنعت فیلم می‌رفتی.
‫خودتو گول نزن که فکر کنی واقعا استعداد داری
‫فقط چون یه مدت کوتاهی درخشیدی.
‫وگرنه عاقبتت می‌شه مثل هوانگ دونگ‌من ‫و ۲۰ سال عمرتو تلف می‌کنی.
‫پیک!
‫می‌شه ۲۸ هزار وون.
‫غذا اومده.
‫گفتم غذا اومده.
‫هی.
‫- چقدر شد؟ ‫- ۲۸ هزار وون.
‫- از غذاتون لذت ببرید. ‫- ممنون.
‫[خانم بیون یون‌ای]
‫چرا این ساعت به من زنگ زدی؟
‫یه چیز بامزه به من بگو.
‫تو
‫حس ششم داری؟
‫از کجا فهمیدی باید زنگ بزنی؟
‫من الان یه تجربه خیلی عجیبی داشتم.
‫من غذا سفارش دادم و دراز کشیده بودم،
‫اما خوابم نبرد.
‫صدای حرکت برادرم رو می‌تونستم بشنوم.
‫بعد یهویی،
‫اومد روی پشتم
‫و شروع کرد به له کردن من زیر پاش.
‫فکر کردم خل شده.
‫خواب‌آلود و ناراحت بودم،
‫اما حال بلند شدن نداشتم.
‫اما بعد...
‫شنیدم اون از اون‌طرف اتاق ‫یه بطری الکل برداشت.
‫برای همین فکر کردم، ‫«کی الان روی پشتمه؟»
‫بختک بود.
‫اون موقع فکر کردم ممکنه بمیرم،
‫اما نتونستم انگشتم رو تکون بدم.
‫می‌دونی چطوریه.
‫هر چقدرم تلاش کنی ‫نمی‌تونی یه ذره تکون بخوری.
‫این حروم‌لقمه روی پشتم می‌رقصید ‫و من داشتم خل می‌شدم.
‫بعد...
‫پیک!
‫فکر کردم «آره، نجات پیدا کردم!»
‫غذا رسید.
‫«خواهش می‌کنم بهم لگد بزن.»
‫گفتم غذا رسید.
‫«زود باش، بهم لگد بزن!»
‫«با تمام قدرتت!»
‫«آره، درسته.»
‫«زود باش.»
‫- هی. ‫- «بهم لگد بزن،‌ حروم لقمه!»
‫«خواهش می‌کنم!»
‫- «لعنتی.» ‫- می‌شه ۲۸ هزار وون.
‫حس می‌کردم قراره بمیرم،
‫اما اون به نوشیدن ادامه می‌داد.
‫یهویی احساس غم پیدا کردم.
‫«به اندازه کافی دشمن دارم، حالا ‫باید با بختک هم بجنگم؟»
‫«ولش کن. من باهاش مبارزه نمی‌کنم.»
‫«منو شکست بده، بختک.»
‫«من که نمی‌میرم.»
‫می‌دونی که منظورم چیه.
‫این حس رو داره که انگار قراره بمیری، ‫اما واقعا نمی‌میری.
‫«زود باش، بختک. تو بردی.»
‫«لهم کن یا خفه‌م کن. ‫هر کاری دوست داری بکن.»
‫«من تصور می‌کنم توی زمستون ‫زیر پتو هستم و نارنگی می خورم.»
‫و من همون‌طور موندم.
‫چیز عجیب اینه...
‫وقتی بهش بی‌توجهی کردم،
‫حس کردم بختک ولم کرد.
‫من باید درد می‌کشیدم،
‫اما وقتی گفتم «راحت باش، تو بردی»
‫و ثابت موندم،
‫انگار زورش رو از دست داد
‫و خزید و رفت.
‫حس کردم یه چیزی یاد گرفتم.
‫بعضی چیزا ارزش دارن براشون بجنگی، ‫و بعضی چیزا ارزش ندارن.
‫و بختک چیزی نیست که ارزش داشته باشه ‫باهاش بجنگی.
‫با چیزی که اذیتت می‌کنه نجنگ، یون‌ای.
‫مثل بختکه.
‫اگه بهش بی‌توجهی کنی، می‌ره.
‫بذار راه خودشو بره.
‫حالا بعد حرف زدن حالم بهتر شد.
‫این چند روزه خیلی برام سخت بوده،
‫اما این قطعا ثابت می‌کنه که ‫حرف زدن به من انرژی می‌ده.
‫چی اذیتت می‌کنه؟
‫خب، من به دور نهایی رسیدم، ‫برای مصاحبه رفتم، اما..
‫لعنت بهش،‌ من همیشه تا دور آخر می‌رم.
‫بگذریم...
‫همون لحظه‌ای که وارد مصاحبه می‌شی مشخصه
‫که قبول می‌شی یا نه.
‫من فکر می‌کردم دوباره رد شدم
‫و اونجا نشسته بودم.
‫بعد دقیقه آخر، یه داور پرسید ‫چرا من می‌خوام فیلم بسازم.
‫اون پرسید، و... ‫خب...
‫وقتی داشتم جواب می‌دادم، حس ‫خفگی بهم دست داد. خیلی تحقیرآمیز بود.
‫چی گفتی؟
‫چرا می‌خوای فیلم بسازی؟
‫من می‌خوام...
‫می‌خوام یه نفر رو ببینم...
‫که اون سمت دنیا زندگی می‌کنه...
‫و حس کنم که اونجا هم وجود دارم.
‫من...
‫چیزی که بیش از از دست دادن جواز ‫رو من تاثیر گذاشت
‫این بود که نتونستم جلوی اشکامو بگیرم.
‫این بیشتر از همه منو کشت.
‫علاوه بر اون، گفتم...
‫همه برای یکی...
‫و یکی برای همه.
‫بی شوخی.
‫چرا گفتم «همه برای یکی و یکی برای همه»؟
‫چه کار کنم؟ خیلی خجالت کشیدم.
‫خون بینیم بند اومد.
‫چرا تو فیلمنامه کیم هیون‌ته دستته
‫وقتی تهیه‌کننده مسئول ‫هنوز اونو ندیده؟
‫دیگه بدون اطلاع من ‫فیلمنامه‌ها رو بررسی نکن.
‫اینو بررسی کن.
‫اگه من موقع نویسندگی ‫احساس خفگی بهم دست بده،
‫مخاطبین هم احساس خفگی بهشون دست می‌ده.
‫اگه موقع نوشتن بخندم،
‫مخاطبین هم می‌خندن.
‫اگه موقع نوشتن احساس درد داشته باشم، ‫مخاطبین هم احساس درد می‌کنن.
‫تو موقع نوشتن این احساس ‫خفگی بهت دست داد یا خندیدی؟
‫به رشته در آوردن حروف اسمش نویسندگی نیست.
‫باید کاری کنین مردم یه حسی پیدا کنن.
‫وقتی ما می‌نویسیم، ما این‌جوری راه می‌ریم.
‫یادتونه؟
‫دیدین آدم بزرگی این‌طوری راه بره؟
‫آدم بزرگی هست که خیلی خوشحال باشه؟
‫نه. نیست.
‫برای همین اونا به سینما می‌رن.
‫که حس کنن.
‫اونا می‌خوان خفه بشن، اشکشون جاری بشه،
‫و بخندن.
‫اونا می‌خوان دوباره ‫احساس زنده بودن داشته باشن.
‫پس با کنار هم گذاشتن کلمات ‫یه داستان سرهم نکنین.
‫به داستان جون بدین.
‫احساسات مردم رو برانگیخته کنین!
‫چطور می‌شه به داستان جون داد؟
‫هزار در باز کن.
‫و ازشون عبور کن.
‫و پس زمینه باید...
‫موسیقی گیتار باشه.
‫«به معنای مواجه شدن با ‫ترس و عذاب‌وجدان هم هست.»
‫«ترس...»
‫این چیه؟
‫چی می‌خوای؟
‫من همیشه موقع سر و کله زدن با آدمایی که ‫به من بی‌توجهی می‌کنن مشکل داشتم.
‫باید ازشون دوری کنم یا سر جاشون بنشونمشون؟
‫من همیشه ازشون اجتناب می‌کردم.
‫اما این بار،
‫می‌خوام اونا رو سر جاشون بنشونم.
‫من یه بار هم فکر نکردم که تو قدرتمندی.
‫فکر می‌کنم که خیلی رو مخی.
‫امیدوارم این دو تا رو با هم اشتباه نگیری.
‫همچنین،
‫من آدم ساکتی هستم،
‫اما یه آدم سست و مطیع نیستم.
‫امیدوارم اینا رو هم با هم اشتباه نگیری.
‫خواهش می‌کنم این رو فرض نگیر که من ‫با بازی در آوردن می‌خوام استعفا بدم.
‫من نمی‌خوام استعفا بدم.
‫حتما سرگرم‌کننده‌ست،
‫این که تماشا کنی یکی بیرون می‌شه.
‫سرگرم‌کننده‌ست.
‫بهش اعتراف می‌کنم، چون قبلا هم ‫این حس رو داشتم.
‫اما می‌دونی،
‫ترجیح می‌دادم مثل هوانگ دونگ‌من ‫در موردش روراست باشی.
‫«خیلی حال می‌ده که ببینم دیگه ‫آقای چوی بهت محل نمی‌ده.»
‫حداقل این سرگرم‌کننده‌ست.
‫چی گفتی؟
‫- هی، اکس... ‫- من زودتر می‌رم.
‫یا باید بمونم و...
‫این فضای معذب‌کننده رو تحمل کنم؟
‫مطمئنم که می‌تونم تحملش کنم.
‫از ۹ سالگی سر میز بودم، ‫برای همی می‌دونم که می‌تونم تحملش کنم.
‫اما شماها می‌تونین تحملش کنین؟
‫اینجا چیز واگیرداری پخش شده؟
‫چرا شما زبون‌بسته‌ها بازیتون گرفته؟
‫کجایی؟
‫ای‌جی‌آی‌تی.
‫ما باید همو ببینیم. بیا بیرون.
‫سلام، دونگ‌من هستم.
‫خب؟
‫هر کلمه رو قورت دادی؟
‫می‌دونی،
‫بلند خوندنش خیلی خسته‌کننده بود، ‫جوری که من بختک افتاد روم.
‫هر کلمه‌ش روم اثر گذاشت و تا عمقی پیش رفت،
‫که حس کردم روی کل بدنم دارم تتو می‌زنم.
‫فیلمنامه‌هات رو این‌جوری بنویس!
‫عوضی.
‫- نه، این کارو نکن! ‫- صبر کن.
‫از هر کلمه صداقت می‌بارید.
‫این بهترین چیزی بود که تا حالا نوشتی.
‫فیلمنامه‌هات رو این‌جوری بنویس!
‫حروم‌لقمه دیوونه!
‫- صبر کن! ‫- وایسا!
‫چیزی که بیشتر از همه چی ‫منو عصبانی کرد،
‫این بود که فرض گرفتی من بدبختم.
‫اوضاع من خوب پیش نمی‌ره، ‫برای همین باید خفه شم و بدبخت باشم
‫و جایگاهم رو بدونم، درسته؟
‫می‌خوای یه چیز خیلی شوکه‌کننده بشنوی؟
‫می‌دونی چیه؟
‫من اون‌قدری که فکر می‌کنی بدبخت نیستم.
‫مطمئنم یه بچه پولدار لول نمی‌تونه درک کنه
‫چطور مردم می‌تونن توی یه زیرزمین زندگی کنن.
‫مطمئنم اونا فکر می‌کنن که خیلی بدبختن.
‫عمرا این‌طور باشه. آدمایی که اونجا ‫زندگی می‌کنن هم می‌خندن و خوش میگذرونن.
‫اونا وانمود نمی‌کنن. ‫واقعا بدبخت نیستن.
‫مطمئنم همه‌تون فکر کردین
‫وقتی اولین فیلمتون رو بسازین ‫همه چیز عالی می‌شه.
‫فکر می‌کردین وارد یه دنیای ‫جدیدی می‌شین، مگه نه؟
‫چیزی تغییر کرد؟
‫تغییر نکرد، درسته؟
‫مثل قبله.
‫بعد از ۲۰ سال، ۱۴ فیلمنامه و بدون فیلم،
‫من مثل بقیه شمام.
‫من مثل بقیه‌تون همین‌قدر بدبخت
‫و خوشحال هستم.
‫راستش زندگی من می‌تونه ‫باحال‌تر از شما باشه.
‫همه اینا رو گفتم که بگم شماها از من ‫بهتر نیستین،
‫پس انقدر خودتون رو نگیرین برام.
‫واقعا به این باور داری، ‫یا کاملا عقلتو از دست دادی؟
‫تازه!
‫تو گفتی من باید کمتر حرف بزنم، ‫اما من هیچ‌وقت این کارو نمی‌کنم.
‫شوخی کردن تنها چیزیه که باعث ‫می‌شه حس کنم وجود دارم.
‫پس اگه از حرف زدن دست بردارم می‌میرم.
‫زندگیه چیه؟ یه داستان طولانیه.
‫وقتی داستان تموم می‌شه،‌ ‫زندگی هم تموم می‌شه.
‫پس جلوی شوخی‌کردنم رو نگیر.
‫مثل کشتن منه.
‫حتی اگه دنیا فردا به آخر برسه،
‫من به شوخی کردن ادامه می‌دم
‫چون این تنها مدرک وجود منه!
‫به چی نگاه می‌کنین؟
‫درسته.
‫برادرت گفت به شوخی کردن ‫و پشت سر بقیه حرف زدن ادامه می‌ده،
‫حتی اگه دنیا فردا به آخر برسه،
‫چون براش سخته که ساکت بمونه!
‫ما باید بذاریم آدمایی که ‫نمی‌تونن خفه‌خون بگیرن
‫پرگویی کنن تا بمیرن!
‫برادرت گفت این‌جوری باید زندگی کنیم!
‫هی،‌ زنگ بزنین پلیس.
‫من به حسابش می‌رسم.
‫اعتراضی نداری، درسته؟
‫وای.
‫- صبر کن. ‫- طاقت بیار.
‫این کارو نکن.
‫خواهش می‌کنم آروم باش!
‫ولم کنین!
‫صبر کن، منو نزن!
‫حالت خوبه؟
‫- خواهش می‌کنم زنگ بزنین پلیس. ‫- پلیس؟
‫خواهش می‌کنم عجله کنین.
‫آدرس تو سئول، دونگروگو، ‫هیووون ۲-گیل، پلاک ۳۷ هست.
‫شغل؟
‫اون کارگردان فیلمه.
‫تو کی هستی؟
‫تهیه‌کننده مسئول.
‫باشگاه هشت؟
‫فراموشش کن. من نیستم.
‫این برای شما آدمای درخشانه.
‫تنها انجام دادنش خسته‌کننده‌ست.
‫من کنارت می‌مونم و نگاهت می‌کنم.
‫من باید کسی باشم که فحش می‌ده، حروم‌لقمه.
‫از بد کسی دزدی کردی.
‫تو از یه نابغه دزدی کردی، حروم‌لقمه.
‫از چیزی که فکر می‌کردم نزدیک‌تر بود.
‫اون توی چوی فیلم کار می‌کنه.
‫- سلام! ‫- جانگ می‌ران منو می‌شناسه؟
‫پارک گیونگ‌سه یه حروم‌لقمه‌ست، ‫گیونگ‌سه لعنتی یه حروم‌لقمه‌ست.
‫هی، بذار یه سوالی ازت بپرسم.
‫چرا انقدر با من بدی؟
‫چون تو اول از من متنفر بودی.
‫چی باعث شد انقدر از من متنفر باشی؟