‫«قسمت ۳۲: کافه‌داری»
‫[جمعه بانک هالیدی]
‫[ساعت ده صبح] ‫[دو ساعت مانده تا افتتاحیه]
‫- صبح بخیر، جرمی. ‫- صبح بخیر. اوضاع چطوره؟
‫اینجا شبیه یه کافه واقعی شده.
‫- یه کافه واقعیه! ‫- آره.
‫هیجان‌انگیزه، نه؟
‫منو رو نوشتم. می‌خوای ببینی؟
‫آره. چی داریم؟
‫پاته جگر مرغ یا ترشی کالباس ‫یا قارچ سیری.
‫سوسیس روز، پوره، ‫خورشت هاک‌استون، پیاز.
‫هات پات لانکاشر، کرامبل سیب، ‫چیزکیک روز.
‫عالیه.
‫صبح همگی بخیر.
‫اوه! چه بوی خوبی میاد.
‫- صبح بخیر، جرمی. چطوری؟ ‫- خوبم. تو چطوری؟
‫بعد از عجله‌ای که برای رسیدن به ‫فرجه داشتیم،
‫حال و هوای صبح روز افتتاحیه
‫به شکل اطمینان‌بخشی آروم و سرحال بود.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر. هیجان‌زده‌اید؟
‫- آره. ‫- صد در صد.
‫- سیب‌زمینی و کلمه؟ ‫- آره.
‫عاشقشم.
‫آفرین. عالیه. فوق‌العاده‌ست.
‫صبح همگی بخیر.
‫نون تازه امروز صبح رسیده.
‫ایناهاش.
‫هیجان‌انگیزه. ‫تخم‌مرغ هم ررسیده.
‫آره، همه چی به موقع جور شد.
‫مثل همیشه. حله دیگه.
‫ممکن بود وحشت کورم کنه و اینور اونور بشم ‫و بگم:
‫«این کار رو بکنید و نکنید،»
‫ولی فهمیدم که همه می‌دونن چیکار باید بکنن،
‫و اگه فکر کنی می‌بینی همه کارشون عالیه.
‫آره.
‫بعد از بررسیم به سبک پادشاه چارلی،
‫[۱۰:۴۵ صبح، ۱ ساعت و ربع قبل از افتتاحیه] ‫با کیلب رفتیم سراغ کاری که خیلی وقت بود منتظرش بودم.
‫چیکارش کنم؟
‫اوه، دیروز به خودم زحمت ندادم. ‫خیلی سخت بود.
‫رفتیم که اسم جدید کافه رو براش آویزون کنیم.
‫باید پایین‌تر از تابلو باشم که آویزونش کنم
‫چون باید هلش بدم بین چوب.
‫تو قابش جا نمیشه.
‫جا میشه، ولی...
‫- پایینش اندازه نیست. ‫- آره.
‫خوب نشد، نه؟
‫می‌دونم. ولی رم رو که یه روزه نساختن.
‫- بیا اون سمتش رو هم آویزون کنیم. ‫- باشه.
‫یه مقدار سر این یکی به مشکل خوردیم،
‫چون لیسا اینجاش رو دید.
‫میگه یه مقدار نامناسبه.
‫یعنی...
‫فقط لیساست که متوجه همچین چیزی میشه.
‫آره.
‫کار با موفقیت انجام شد.
‫خب، نه. با موفقیت نصفه و نیمه. ‫ولی همینم خوبه.
‫خوب شد، نه؟ ‫تابلوی قشنگیه.
‫آره. هر اسمی که میشد کنار کشاورزان ‫آورد رو امتحان کردیم، نه؟
‫آره.
‫ولی هیچی وفادارتر از سگ یه کشاورز نیست.
‫سگ آدم وفادارترین چیزیه که قراره ببینی.
‫- ولی سگ تو نه. ‫- سگ‌های ما زیاد وفادار نیستن!
‫بعدش چندتا چیز دیگه رو آویزون کردیم.
‫- من وصلش کردم. تو چی؟ ‫- نه.
‫اینم از این.
‫و وقتی داشتیم کارمون رو تموم می‌کردیم،
‫چارلی اومد و هشدار داد.
‫- ام... ‫- چیه؟
‫قیمت‌ها چی؟
‫اوه.
‫چقدر قراره بگیریم؟
‫- قیمت‌گذاری نکردیم؟ ‫- نه.
‫ای وای!
‫ساعت چنده؟ ‫چهل دقیقه دیگه افتتاحیه‌ست.
‫وقتی چارلی رفت سراغ قیمت‌گذاری،
‫استرس من دوباره شدت گرفت
‫چون متوجه مشکل دیگه‌ای شدم.
‫ریچل؟ گریل رو کجا بذارم؟
‫خب، به نظرم هنوز هم یه مشکلی با این داریم
‫که یه اتاق کبابی و یه اتاق غذاخوری ‫خصوصی داشته باشیم.
‫می‌دونم، ولی نباید اینجا بمونه.
‫ولی خیلی سنگینه.
‫ولی خب چرخ داره.
‫این صندلی‌ها مناسب نیستن.
‫- نمی‌چرخن. ‫- نه.
‫زشتن و کاملاً جلوی اینجا رو می‌گیرن.
‫به شرطی می‌تونی روشون بشینی که ‫بخوای رو به جلو باشی.
‫سبزیجات روز هویجه.
‫باید روی غذا
‫- لوبیا هم بذارم، شف. ‫- چشم.
‫اینا چین؟
‫- اوه، دوجوئه. ‫- آره.
‫برای چادر؟
‫- آره. ‫- خب اینجا چیکار می‌کنن؟
‫ای وای خدا. اینا چی هستن دیگه؟
‫نه، نباید اینجا سطل آشغال بذاریم.
‫اینا دیوونه شدن؟
‫آهنگ رو خاموش کنین!
‫هیچوقت اینجا آهنگ نذارید.
‫تشریف بیارید کاتسولد و سطل آشغال ببینید.
‫[بیست دقیقه تا افتتاحیه] ‫قیمت‌ها. می‌دونیم چقدر قراره بگیریم.
‫ولی...
‫سودش رو هم حساب کردی؟
‫یه حاشیه سودی روی غذاست. ‫می‌دونی...
‫اه... می‌دونی که من از پولش ‫سر درنمیارم.
‫ببین...
‫خدایی؟
‫خب، من فقط قراره پول رو خرج کنم، ‫چارلی، همین.
‫یک ماهه دارم پول خرج می‌کنم.
‫ریچل، قیمت‌ها اومدن!
‫ام، خب... خدای من.
‫چارلی همین الان تحویلم داد.
‫اوه، خیلی خب.
‫وقت ندارم.
‫یک ربع مونده به دوازده. لعنتی.
‫یالا.
‫این وسط، در دنیای لیسا...
‫دارم کارهای کوچیک
‫و قشنگ رو تموم می‌کنم.
‫یه مقدار دوخت و دور، یه مقدار ‫پارچه کتان هم آویزون کردم.
‫باید چندتا تابلو نقاشی آویزون کنم.
‫ولی جز اون... ‫اون بالا چندتا کهنه ظروف آویزون کنم.
‫همین مدل کارهای کوچیک. ‫ولی همه چی تحت کنترله.
‫چرا فقط یه صندلی اینجاست؟
‫وسایل هی جابجا میشن، ‫ولی توسط کارکنان خودمون نه.
‫یه عالمه میز داریم.
‫این چه کوفتیه؟
‫برچسب بطری‌های نوشیدنی.
‫- خیلی خب... ‫- اینا دست کوین بودن.
‫- ده دقیقه بیشتر نمونده. ‫- آره.
‫کی... میشه... ‫یه عالمه نیرو می‌خوام.
‫کارکنان کجان؟
‫رفتن یه جلسه کوتاه بذارن.
‫باید افتتاح کنیم، می‌دونیم،
‫باید زودتر بفهمن باید چیکار کنن.
‫جارو رو چیکار کنم؟
‫یه لگد می‌خوابونم تو پاش.
‫لعنتی.
‫من نمی‌تونم.
‫لعنتی. نه، وقت ندارم. ‫بگو یکی دیگه بیاد درستش کنه. اه.
‫[۱۱:۵۷ صبح] ‫[۱۱:۵۸ صبح]
‫روی همون کار کن. ‫واسه سرویس بهشون نیاز داریم.
‫[۱۱:۵۹ صبح] ‫[۱۲:۰۰ ظهر]
‫سلام، دوستان.
‫از این طرف. یه نوشیدنی بگیرید.
‫سلام. حال شما؟
‫سلام. خوشحالم می‌بینمتون. ‫دوتا؟ بیرون میل می‌کنید یا داخل؟
‫سلام، دوستان. حال شما؟
‫اوه، گمشو، بمیری.
‫چی شد؟
‫گاز قطع شد.
‫آره، فن‌ها قطع شدن.
‫این نباید اینجا بمونه.
‫صد بار گفتم.
‫برق قطع شد. فن‌ها قطع شدن. ‫گاز نداریم.
‫- چی؟ ‫- فن‌ها قطع شدن،
‫و بعدش گاز قطع شد، ام...
‫- می‌شنوی؟ ‫- آره.
‫- ببخشید. ‫- بفرما.
‫برق که قطع نشده.
‫خب، فن تخلیه... سیستم گاز به ‫فن تخلیه وصله.
‫وقتی فن تخلیه قطع میشه...
‫- گاز هم قطع میشه. ‫- گاز یه قطعی خودکار داره.
‫کریس، برق رفته، رفیق.
‫با هم اومدید؟
‫خیلی خب، بفرمایید.
‫خوب به نظر میاد. ‫چی شد، کریس؟
‫رفته! فن قطع شده.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫ای وای.
‫همراهم بیاید. ‫اینجا بشینید.
‫- چند نفرید؟ ‫- دو نفر با یه بچه.
‫دو نفر با یه بچه؟ باشه، عالیه.
‫سیم‌پیچی برق به اون بالا وصله. ‫پس...
‫کلید سمت راست رو می‌بینی؟
‫- آره. ‫- از بقیه جداست؟
‫حتماً ایراد از همونه.
‫سلام. بعدی کیه؟
‫نمی‌تونی کمک کنی؟
‫من بلد نیستم...
‫کار یه متخصصه.
‫می‌دونستین فعلاً غذا نداریم؟
‫تو آشپزخونه یه مشکل کوچولو پیش اومده!
‫نمی‌دونم می‌تونی ببینی یا نه.
‫این کلید ایزولاتوره.
‫آره. یکی از فن‌ها رو روشن کن.
‫باشه.
‫حالا برو روی کلید پایینیش، ‫یه بار خاموش و روشنش کن.
‫- خب. ‫- الان گاز باید وصل شده باشه.
‫آره، باید وصل بشه. ‫نه. نشد. برق دوباره قطع شد.
‫درسته.
‫متاسفانه الان نمی‌تونم خودم رو برسونم.
‫خیلی خب. دمت گرم. خداحافظ.
‫کارش رو بلده.
‫ام، ولی الان تو هاله.
‫ای خدا.
‫بعدش بهم گفتن آنی تو چادر
‫به صورت فوری بهم نیاز داره.
‫کولرها خاموش شدن و نمی‌تونم ‫نصف نوشیدنی‌هامون رو سرو کنم.
‫چی؟
‫نمی‌تونیم نصف نوشیدنی‌های هاک‌استون ‫رو سرو کنیم
‫چون کولرهامون خاموش شدن.
‫الان دارم با یه کولر کارم رو انجام میدم.
‫- مارک کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- سلام، جرمی. ‫- چادر بزرگت مبارک.
‫خب، آره. هیچی نشده به مشکل خوردیم.
‫خب، بگو.
‫- کولرها مشکل دارن. ‫- می‌دونم. همه گفتن.
‫مشکل اینه که چطوری درستش کنیم.
‫با بچه‌های برانزویک صحبت کردم. ‫دارن میان.
‫آره، از کجا؟ ‫کی میرسن؟
‫- دو ساعت دیگه. ‫- لعنتی.
‫چی قابل استفاده‌ست؟
‫آب سیب و یکی دیگه. ‫باید بیخیال نصف نوشیدنی‌ها بشم.
‫به خاطر تفاله‌هاش، در ازای هر لیوانی که ‫می‌ریزم یه لیوان هم از دست میره.
‫[۱۲:۵۵ ظهر]
‫سرویس نهار که به باد رفت.
‫با سو و ریچل صحبت کردم، ‫و یه جواب واقع‌گرایانه تحویلم دادن.
‫تا قبل از پنج و نیم نمی‌تونیم ‫غذا سرو کنیم.
‫الان غذا نداریم؟
‫تا پنج و نیم.
‫مطمئنین نهار نداریم؟
‫- آره. ‫- نداریم.
‫خب، می‌تونیم بفرستیمشون به چادر.
‫همه راضین.
‫بهشون گفتن ممکنه نهار سرو نشه
‫ولی تو باغچه کلی غذا داریم،
‫مردم می‌تونن از روزشون و از منظره اینجا ‫لذت ببرن. همه راضین.
‫نه، بارون میاد. ‫اونم شدید.
‫کسی نمی‌تونه تو باغچه بشینه.
‫کولرهای اینجا هم کار نمی‌کنن.
‫نمی‌فهمم چه خبر شده.
‫هیچکدوم از کولرها کار نمی‌کنن.
‫- سلام، دوستان. ‫- سلام.
‫سیب‌زمینی‌ها خیلی خوشمزه‌ن.
‫آره، حلش می‌کنم.
‫[۱:۴۵ ظهر]
‫وقتی تو دفترم قایم شده بودم و نظرات مردم ‫رو تو سایت تصور می‌کردم،
‫چارلی و کریسِ مکانیک
‫تونستن بفهمن مشکل فن‌های تخلیه ‫از کجاست.
‫- سمت چپ. ‫- آره.
‫بالا، بالا، اون بالا.
‫- همین؟ ‫- آره.
‫خیلی خب، اینم از این.
‫آره.
‫چی شد، کریس؟ درست شد؟
‫آره. کتری برقی و توستر صنعتیت ‫هم وصل بودن،
‫و برای جریان برق سنگین شده بود.
‫تو داری لبخند میزنی، اونم داره لبخند میزنه.
‫درست شد.
‫سه‌تا سوسیس، یه ران خوک و یه پای.
‫زود باشید، خوبه، آفرین.
‫خب، پای، سوسیس، بدون پیش غذا.
‫قارچ سیری روی تست. ‫عالیه.
‫غذا رو ببرید. خیلی ممنون.
‫تا ساعت دو، اولین نهار
‫بالاخره سرو شد.
‫از خودتون پذیرایی کنید. نوشیدنی بفرمایید، ‫و غذای خوشمزه.
‫و به اینم دقت کنید.
‫هر چیزی که قراره اینجا بخورید
‫توسط کشاورزان بریتانیایی کاشته شده و ‫پرورش پیدا کرده.
‫خبر خوبیه دیگه.
‫اینجا، نه زیرش.
‫مارک شربت‌ساز تونست کولرها رو ‫هم راه بندازه.
‫پسرها، چی میل دارید؟
‫شربت؟
‫و بیرون، جرالد داشت کیلب رو
‫با یه بازی باغچه‌ای کافه‌های قدیمی ‫آکسفوردشیر
‫به نام خاله سالی آشنا می‌کرد.
‫عمراً اگه موفق بشی!
‫برو اونور بشین. ‫ببینم می‌تونم شکستت بدم یا نه.
‫باید بندازم روش.
‫ایول!
‫باریکلا.
‫[۷:۰۰ عصر]
‫تا شب،
‫منم مثل بقیه از فراز و نشیب‌های ‫روز خسته شده بودم.
‫دلم می‌خواست بخوابم.
‫اما غیرممکن بود.
‫چون دروی شبونه محصولات مونده بود.
‫واسه امروز دیگه بسه.
‫خب، رفقا. خیلی ممنونم.
‫[شنبه بانک هالیدی]
‫بعد از چند ساعت خواب،
‫برگشتم به کافه که هوای همیشگیِ
‫بانک هالیدی در بر گرفته بودش.
‫لعنتی.
‫هرچند، امیدوار بودیم روز بهتری تو ‫آشپزخونه داشته باشیم،
‫چون به جای منوی عادی،
‫قرار بود از کبابی آخر هفته جدید من ‫رونمایی کنیم.
‫گوشت یورک‌شر.
‫آره، گوشت یورک‌شر داره پخته میشه. ‫گوشت گاو حاضره.
‫مردم عاشقش میشن.
‫یه دور تو آشپزخونه زدم،
‫و رفتم دفترم که با چارلی صحبت کنم.
‫صبح بخیر.
‫سلام، چارلی. چه خبر؟
‫هوای مرطوبیه، نه؟
‫آره. دارم به پیشبینی هواشناسی نگاه می‌کنم.
‫دارم به عدد و رقم‌های دیروز نگاه می‌کنم.
‫- وای خدا. ‫- آره، شرمنده.
‫دفترم ورودی پیچیده‌ای داره.
‫آره. دوتا پیشخدمت از دست دادیم.
‫با یه ظرف‌شور. بعد از یک روز.
‫- یک روز؟ ‫- اوهوم.
‫و چراغ‌ها هنوز دارن سوسو میزنن. ‫و خاموش شدن.
‫- ناامید کننده‌ست. ‫- باز برگشتن.
‫چون ژنراتور داریم.
‫- و کار نمی‌کنه. ‫- خب، چرا.
‫خب، مدارک نشون میدن کار نمی‌کنه،
‫مثلاً برق که الان دوباره قطع شد.
‫و دوباره روشن شد.
‫هنوز قطعی برق داریم، نه؟
‫- می‌دونم. ‫- و نشتی‌ها.
‫چی؟ نشتی کجا بود. ‫کدوم نشتی؟
‫ای وای.
‫اوه، خبر بدی نیست.
‫- نه، خبر بدیه، چارلی. ‫- خب، به دیوار نرسیده.
‫نه، نرسیده. ‫خوبه دیگه. خدای من.
‫- آره. ‫- چه نشتی بزرگی.
‫از لولای سقف میاد.
‫- از لولاشه. آلن داره میاد. ‫- آلن میاد؟
‫نیمه پر لیوان این بود که ‫بارندگی بالاخره قطع شد،
‫و ظرف‌شور جدید کارش رو شروع کرد.
‫کار سختیه‌ها، نه؟
‫خیلی خب. خورشت حاضره. ‫هویج‌ها حاضرن.
‫- خوبه. ‫- پس روز خوبیه.
‫بفرمایید. یه نوشیدنی بگیرید.
‫امروز روز کبابیه.
‫ام، بیست پونده.
‫خانم‌ها و آقایون، کبابی باز شد.
‫گل‌کلم با پنیر اونجاست. ‫با پودینگ یورک‌شر، سیب‌زمینی
‫و تمام سبزیجات و آبگوشت
‫و سس‌ها هم اون سمتن.
‫با وصل شدن برق و استقبال از کبابی...
‫ام، بیا.
‫...برای اولین بار بعد از دو روز
‫یه نفس راحت کشیدم.
‫بفرما!
‫هرچند، یه چیز مهم رو یادم رفته بود:
‫کنترل اندازه غذا.
‫دیگه کلم نداریم، نه؟
‫- نه، شف. ‫- نه، تموم شده.
‫ما امیدوار بودیم که تا ساعت شش غروب ‫غذا سرو کنیم.
‫ولی تا ساعت چهار، آشپزخونه تو ‫دردسر افتاده بود.
‫می‌تونیم به بیست الی سی نفر ‫دیگه غذا بدیم،
‫و بعدش غذا تموم میشه.
‫باید روراست باشم.
‫نمی‌تونیم براتون غذا سرو کنیم.
‫غذا تموم شده.
‫خوشبختانه، می‌تونستیم کار کافه ‫رو تو بخش نوشیدنی ادامه بدیم.
‫ولی خب، یک ساعت بعدش...
‫نه، هیچی.
‫- آب نداریم؟ ‫- نه.
‫آب ساختمون قطع شد.
‫اگه از بین درخت‌ها رد بشید، ‫توالت سیار داریم.
‫امیدوار بودم مشکل جدی نباشه،
‫ولی لوله‌کش خیلی سریع فهمید
‫که علت مشکل ما روستای پایین تپه‌ست.
‫تا جایی که من می‌دونم،
‫لوله آب از روستای اشتال میاد.
‫- آره. ‫- یا از ورشم؟
‫- آره. ‫- پس اگه آب اینجا قطع شده،
‫یعنی کل مردم روستا منبع آب خودشون رو باز کردن،
‫مثل حموم، برای شستن ظرف، پر کردن کتری،
‫و اونقدری آب نمونده که برسه به ‫بالای تپه.
‫پس...
‫اوضاع بهتر نمیشه، نه؟
‫به صورت احتمالی الان نه.
‫چطوری میشه این مشکل رو به ‫صورت همیشگی حل کرد؟
‫به نظرم منبع آب دیگه‌ای در کار نیست.
‫لعنتی. خیلی خب. ‫ممنون، رفیق. ممنون.
‫شرمنده دوستان.
‫هزاران عذرخواهی بابت فاجعه امروز.
‫حلش می‌کنیم. حلش می‌کنم.
‫نمی‌دونم چطوری ولی حلش می‌کنم.
‫شرمنده، ببخشید.
‫عیب نداره.
‫بعدش سو و ریچل گفتن که می‌خوان ‫طبقه بالا باهام صحبت کنن.
‫و اصلاً تعارف نکردن.
‫ما متخصص‌های کافه هستیم، کافه‌داری بلدیم. ‫خیلی وقته کارمون همینه.
‫این ساختمون مناسب یه کافه نیست.
‫اینقدری مشکل داره که نمی‌تونیم یه ‫کسب و کار موفق توش داشته باشیم،
‫مثل قطع شدن آب، عدم وجود توالت، ‫قطع شدن گاز،
‫نشتی سقف، تقلای کارکنان.
‫همه خسته شدن.
‫حتی وقتی میگیم برن استراحت کنن، ‫اتاق مخصوص کارکنان نداریم.
‫مجبورن از توالت سیار استفاده کنن. ‫وضعیت بدیه.
‫تو رو دوست دارن و واسه همین دوست دارن ‫اینجا کار کنن،
‫بابت غذای بریتانیایی
‫و این کافه هیجان‌زده‌ن، ‫می‌خوان ازش حمایت کنن،
‫- ولی دارن روزی چهارده ساعت کار می‌کنن. ‫- خیلی زود خسته میشن.
‫نه، نه، هیس. ‫من مشکلی با کارکنان ندارم،
‫حتی با یکیشون.
‫همه‌شون فوق‌العاده‌ن. ‫مهربون و خوش اخلاقن.
‫کارکنان آشپزخونه خسته شدن. ‫شف‌ها جون به لب شدن.
‫بهتره یه سر به آشپزخونه بزنی.
‫- همین الان اونجا بودم. ‫- خب برگرد.
‫گفتم، «آفرین، ممنون.»
‫برگرد.
‫- چی؟ ‫- پیشنهاد میدم دوباره برگردی آشپزخونه.
‫می‌خواید یه مدیر جدید پیدا کنم ‫یا برگردم آشپزخونه؟
‫- یه مدیر جدید پیدا کن. ‫- یا می‌خواید نشتی رو تعمیر کنم؟
‫یا می‌خواید به مشکل پارکینگ ‫رسیدگی کنم؟
‫یا می‌خواید با همسایه‌ها سر و کله بزنم؟
‫یا با شورا؟
‫من کلی کار دارم و به همه‌شون رسیدگی ‫می‌کنم. ممنون.
‫حله. بریم سر کارمون.
‫خیلی خب.
‫حالا که برای دستشویی‌های داخلی
‫یا ظرف شستن آب نداشتیم،
‫نمی‌تونستیم به کارمون ادامه بدیم.
‫مجبور شدیم ساعت شش این رو ‫به همه اعلام کنیم.
‫خانم‌ها و آقایون، کافه بسته شد. ‫ممنون.
‫شرمنده که ناامیدتون کردیم.
‫خداحافظ. ممنون که اومدید.
‫وقتی کافه داشت تخلیه میشد،
‫نیک داشت با چند جا تماس می‌گرفت
‫و در به در دنبال گوشت بریتانیایی ‫برای فردا بود.
‫چهل کیلو گوشت گاو و سی کیلو ‫گوشت خوک.
‫چهل کیلو از هر کدوم.
‫میشه؟ ممکنه؟
‫و به نظر حرفه‌ایش،
‫فاجعه کبابی امروز ایرادات
‫بزرگی رو تو طرح کسب و کار من ‫نشون داد.
‫اینطور که مشخصه با نقشه و برنامه جرمی،
‫با اینکه قصد خوبی داره،
‫اما تجربه کار کردن تو کافه رو نداره.
‫مشخصه که زنجیره تامین از کجا به ‫مشکل می‌خوره،
‫اونم به مشکل جدی.
‫جرمی متوجه نیست
‫که عمده‌فروش‌های مواد غذایی واسه ‫همین وجود دارن.
‫میان مشکل زنجیره تامین
‫بین پرورش‌دهنده و مصرف‌کننده نهایی ‫رو حل می‌کنن.
‫اگه ما به صورت مستقیم با تولیدکننده ‫در ارتباط باشیم،
‫ممکنه تو درو و تحویل محصولاتشون ‫تاخیر بخوره.
‫ممکنه این هفته برای برداشت محصولات ‫آماده نباشن.
‫مثلاً ممکنه دو هفته دیرتر لوبیا رو تحویل بدن.
‫عمده‌فروش اون لوبیا رو از یه نفر ‫دیگه می‌خره.
‫می‌خواستم خلاف حرفای نیک رو بهش ‫ثابت کنم،
‫ولی خب وقت می‌برد.
‫در حال حاضر، باید شبونه که مردم ‫روستا به آب نیاز نداشتن
‫آب گیر بیارم،
‫تا بتونیم کافه رو دوباره در یکشنبه‌ی بانک هالیدی
‫که امیدوار بودیم شلوغ بشه باز کنیم.
‫[یکشنبه بانک هالیدی] ‫[۱۰:۱۲ صبح]
‫ام...
‫خیلی خب. گزارش وضعیت.
‫ام، به زور داریم دووم میاریم.
‫تصمیم گرفتیم که دستشویی رو ببندیم
‫و تو کافه جای لیوان‌های شیشه‌ای که نیاز به ‫شسته شدن دارن از لیوان یک بار مصرف استفاده کنیم،
‫برای سرو غذا تا شش ساعت دیگه برامون آب ‫می‌مونه، یعنی از دوازده تا شش.
‫می‌تونیم این کار رو بکنیم.
‫ام...
‫مشکل بعدی اینه که سو و ریچل که ‫اینقدر فوق‌العاده کافه رو راه انداختن،
‫رفتن.
‫اه، الان صبح یکشنبه‌ست.
‫و تونستم...
‫یه مهماندار جدید پیدا کنم
‫که مدیر دوره‌ی ششم مدرسه روستاست.
‫پس خوبه.
‫خبرهای خوبی دارم. فیله خوک گیر آوردم.
‫نیک هم تونست گوشت بیشتر پیدا کنه.
‫ولی به جای اینکه طبق تبلیغاتمون ‫ساعت دوازده کبابی رو باز کنیم،
‫می‌گفت گوشت تا ساعت سه آماده میشه.
‫[۱۱:۰۶ صبح]
‫همه می‌شناسنش. ‫صبح بخیر، جرمی. چطوری؟
‫- خب... ‫- من که دیگه خوب نیستم.
‫ولی آره، باشه. اسکوییزی همین داخل ‫پیش من می‌مونه
‫و تو و کاترین برین بیرون کار کنین.
‫ساعت سه؟
‫میشه بگی چرا؟
‫چون مردم چندین کیلومتر تا اینجا اومدن.
‫از اول تا آخرش برات میگم:
‫دیروز ساعت هفت عصر آب آشپزخونه ‫قطع شد.
‫می‌دونم و تعمیرش کردیم.
‫و دستشویی‌ها رو بستیم.
‫و برای نوشیدنی از لیوان یک بار مصرف استفاده ‫می‌کنیم که مجبور نباشیم لیوان‌ها رو بشوریم.
‫غذا که به صورت روزانه آماده نمیشه.
‫- سبزیجات از قبل پخته میشن... ‫- آره.
‫- یعنی از شب قبل. ‫- آره.
‫- با استفاده از بخارپز. ‫- آره.
‫در ضمن، پنیر گل‌کلمی هم کباب شده.
‫یه مقدار از پودینگ یورک‌شر آماده‌ست. ‫ولی قبلاً آماده شدن.
‫- ولی اینا آماده‌ن؟ ‫- یه مقدار غذا داریم.
‫ولی نه اندازه چهارصد و پنجاه نفر.
‫پس میگی امروز فقط می‌تونی اندازه سه ‫ساعت سرویس غذا بدی؟
‫- نه. ‫- سه تا شش؟
‫فقط من نیستم.
‫بحث آشپزخونه با این سر و وضعشه. ‫خب...
‫- خیلی خب. ‫- کار ما این شکلیه دیگه.
‫باشه.
‫خوشبختانه، نیک به سرعت تونست ‫آشپزخونه رو تا ساعت یک راه بندازه،
‫چون پودینگ‌های زمان‌بر رو بیخیال شدیم.
‫به کجا رسیدیم؟ ‫باید سبزیجات رو بپزیم.
‫باید این کدوها رو بپزیم. ‫باید این سیب‌زمینی‌ها رو گرم کنیم.
‫آره.
‫[۱۲:۵۹ ظهر] ‫[۱:۰۰ ظهر]
‫اینم از این. کافه باز شد.
‫ایول!
‫و ایشون کلیره.
‫مدیر دوره ششم مدرسه روستاست.
‫امروز صبح تو کنترل جمعیت کمکمون می‌کنه.
‫و اگه بچه‌های خوبی نباشین، با خط‌کش ‫میزنه پشت پاهاتون.
‫- تنبیه میشید. ‫- آره.
‫حالا که کنترل مقدار غذا صورت گرفته بود...
‫دنده گوشت گاو یا خوک داریم.
‫می‌تونید از هر کدوم یکی بگیرید ‫یا دوتا از هر کدوم.
‫و خانم براون که با جمعیت درگیر بود...
‫اون دو نفری که دلشون می‌خواست ‫کنار هم بشینن کجان؟
‫بالاخره تونستیم اولین سرویس غذای ‫بدون دردسر رو برگزار کنیم.
‫خدمت شما.
‫اما نمیشد از این حقیقت فرار کرد
‫که افتتاحیه آخرهفته یه فاجعه ‫به تمام معنا بود...
‫و جناب خندان هم اومده بود که ‫بهم یادآوری کنه.
‫می‌دونی، الان که به گذشته فکر می‌کنیم ‫می‌بینیم یه جاهایی رو اشتباه کردیم.
‫می‌دونی...
‫بیا چند روز بعدی رو مرور کنیم
‫و سه‌شنبه می‌شینیم یه جلسه رسمی برگزار می‌کنیم.
‫می‌دونی... ‫ولی تو می‌دونی که...
‫الان فایده نداره بخوایم حسرت گذشته ‫رو بخوریم،
‫ولی خب اول و آخرش،
‫ممکنه یه سری‌ها بگن...
‫برای افتتاح کافه یکی دو هفته عجله کردیم.
‫ببخشید. ام، من...
‫می‌خواستم بگم حواسم هم به توئه هم به ‫گوشیم ولی اصلاً نفهمیدم چی گفتی.
‫آره... نه، نه. منم فکر نکردم
‫که داری بهم گوش میدی،
‫چون...
‫- جوابش مشخصه. ‫- آره.
‫ام...
‫ولی من همیشه گفتم
‫که وقتی افتتاح کنیم،
‫می‌دونی، همه چی شروع میشه ‫و یه سری مشکلاتی پیش میان.
‫ولی فکرش رو نمی‌کردم
‫اینقدر زود به اینهمه مشکل بربخوریم.
‫- نه، همه چی از هم پاشید. ‫- آره. که...
‫روز اول و دیروز فاجعه بودن.
‫نمی‌خوام یادشون بیفتم.
‫لعنتی.
‫کافه که با چنگ و دندون سر پا بود، ‫تنها مشکل من نبود.
‫چون تو مزرعه یه مشکل جدی پیش اومده بود.
‫تا الان که اواخر اوت بود،
‫باید گندم پاستای دوروم رو برداشت می‌کردیم،
‫گندمی که باارزش‌ترین محصول ماست.
‫اما به خاطر آب و هوای وحشتناک،
‫هنوز برداشت نشده بود و داشت کیفیتش ‫رو از دست می‌داد.
‫[بیست و نهم اوت] ‫اینجا رو ببین، مارک. یه کاشی کمه.
‫[سی‌ام اوت] ‫پس به کارهای کافه رسیدگی کردیم...
‫[یکم سپتامبر] ‫اگه بتونی بیاریش تو عالی میشه.
‫...در حالی که منتظر یه هوای خشک ‫برای دروی محصولمون بودیم.
‫رطوبت هوا ۲۷.۴ـه.
‫اما دو هفته بعد،
‫وقتی هنوز اون روز از راه نرسیده بود،
‫به چارلی گفتم بیاد تا یه جلسه ‫بحران بذاریم.
‫صد بار گفتم
‫گندم باید سه‌تا ویژگی داشته باشه ‫تا مناسب آسیاب شدن باشه،
‫مخصوصاً برای پاستا.
‫سطح پروتئینش.
‫وزن پیمانه‌ش.
‫ولی مهم‌تر از همه هگبرگه.
‫و اون عدد... ‫رقم هگبرگ رو میگم.
‫اگه بیخیال محصول بشیم و رقم افت کنه،
‫- یعنی داره از منابع بذر تغذیه می‌کنه. ‫- پس تبدیل به پاستا نمیشه؟
‫نه.
‫- سی و دو هکتار زمین گندم. ‫- آره.
‫و باارزش‌ترین محصولمون.
‫چند ساله که باارزش‌ترین محصولمونه.
‫پس این که به باد رفت.
‫آره. برای اولین بار... ‫می‌دونی که من به صورت کلی چقدر خوشبینم؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫من... آره، فکر نکنم موفقیت‌آمیز باشه.
‫اگه بتونیم دروش کنیم.
‫آره.
‫- ببریمش آسیاب. ‫- آره، که بررسی بشه.
‫می‌دونیم وضعیتش چطوریه. ‫ولی همین الان باید برداشتش کنیم.
‫درسته.
‫اوه، کیلب هم با رطوبت‌سنجش برگشت.
‫- خوبی، رفیق؟ ‫- سلام.
‫- ظهر بخیر. ‫- چطوری؟
‫- بشین. ‫- این صندلی رو برمی‌دارم.
‫- چه خبر؟ ‫- فاجعه‌ست، نه؟
‫رطوبت گندم دوروم رو سنجیدم. ۲۷.۲.
‫۲۷.۲؟
‫میشه گازش زد، خب؟ ‫شبیه ژله شده.
‫۲۷.۲. خیلی زیاده.
‫- انگار دستگاه رو گذاشتم تو رودخونه. ‫- بهتر نیست رطوبت‌سنج رو بگیری زیر شیر آب؟
‫آره، انگار یه چیزی رو خیس کنی و بفهمی ‫که آب خیسه.
‫آخرین باری که برداشت محصول اینقدر ‫دیر شد کِی بود؟
‫هیچوقت. من اینقدر دیر تجربه‌ش نکردم.
‫آره، ولی تو کلاً چهار ساله کشاورزی.
‫یکی گفت هفده سال میشه که برداشت ‫محصول اینقدر طول کشیده.
‫پس برای همه دیر شده.
‫خب، چیکار کنیم؟
‫باید زودتر کمباین بزنیم و سعی کنیم...
‫رقم هگبرگ رو حفظ کنیم.
‫- جلوی سقوط هگبرگ رو بگیریم. ‫- آره.
‫- بعد هزینه خشک کردنش رو میدیم. ‫- آره.
‫اگه قراره غذای حیوون باشه چرا باید ‫پول خشک کردنش رو بدیم؟
‫چون نمی‌دونی قراره تبدیل به غذای ‫حیوون بشه یا نه.
‫- نمی‌دونی وضعیتش چطوره. ‫- آره.
‫در نهایت، تصمیم گرفتیم در اسرع وقت محصول ‫رو برداشت کنیم.
‫اما اگه نمی‌خواستیم بلایی سر کمباین بیاریم،
‫باید صبر می‌کردیم تا گندم از محصول خشک
‫تبدیل به محصول نیمه تر بشه.
‫خودشه، آفرین.
‫می‌خواستم زمان رو با خوابیدن تو ‫تختم بگذرونم.
‫واو.
‫اما کشاورزیم تموم نشده بود،
‫مثل فرستادن گروه بعدی خوک‌ها ‫به کشتارگاه.
‫یالا، دخترها، برید تو ماشین.
‫ممنون که خوک‌های دیدلی اسکوات بودید.
‫برید!
‫بعدش وقتش بود تصمیمی بگیرم
‫که ازش می‌ترسیدم:
‫سرنوشت ریچارد هم.
‫چیکارت کنیم؟
‫هوم؟
‫مشکل اینه که اگه سوار ماشین بشه،
‫کشته میشه
‫و در عوض
‫یه مقدار سوسیس و گوشت خوک ‫به اندازه یه گردو گیرمون میاد.
‫اگه اینجا بمونه،
‫باید بیخودی
‫بهش غذا بدیم.
‫که به این نمیگن کشاورزی.
‫ولی بعدش، یه فکری به سرم زد.
‫وایسا.
‫گروه بعدی خوک‌های ماده
‫قراره به صورت مصنوعی باردار بشن
‫و بچه بیارن.
‫ولی باید صبر کنیم تا برن تو دوره خاصش.
‫و تا وقتی یه خوک نر کنارشون نباشه ‫نمیرن تو دوره خاصش.
‫نظرتون چیه این رو
‫به عنوان خوک نر مزرعه نگه داریم
‫تا به خانم‌ها کمک کنه؟
‫می‌تونه بشه کارمند مزرعه.
‫- ریچارد هم کارمند. ‫- خوش می‌گذره؟
‫- چی؟ ‫- خسته نشی؟
‫نه، من...
‫یه تصمیم خوب گرفتم.
‫- جدی؟ ‫- اگه بفهمی خوشت میاد.
‫این رو نگه می‌داریم.
‫به عنوان کارمند مزرعه.
‫خیلی خب.
‫- چه بلایی داره سر این مزرعه میاد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫آره، ریچارد هم خوب.
‫می‌تونی بشی هیو هفنر.
‫در نهایت روزش رسید.
‫روز گندم دوروم.
‫بزن بریم.
‫جرمی، من آماده‌ی تخلیه‌م.
‫یواش.
‫آره، خالی کن.
‫خب، ماشین من پره. ‫برمی‌گردم مزرعه.
‫علی‌رغم اضطرابمون
‫بابت کیفیت گندم پاستا،
‫وقتی راننده کمباین خجالتی دیدلی اسکوات
‫اومد سر شیفت همیشگیش خوشحال شدیم.
‫سایمون؟
‫خاموشش کن، رفیق، ‫میام یه نگاه بندازم.
‫فکر کنم همه ماها چشم انتظار یه سری ‫مناسبت‌های سالانه هستیم.
‫مثل کریسمس، یا عید پاک،
‫و برداشت محصولات.
‫وقتی می‌تونیم صدای جرالد رو از داخل کمباین
‫از طریق بی‌سیم بشنویم!
‫اتفاقاً به کریسمس ترجیحش میدم. ‫به همه چی ترجیحش میدم.
‫برداشت تا روز بعدی ادامه داشت.
‫اما اضطرابش داشت من رو می‌کشت.
‫مجبور شدم کار رو نصفه و نیمه بذارم، ‫برم دنبال چارلی،
‫و بریم کارخونه آسیاب و یه نمونه ‫از برداشت رو ببریم
‫و ببینیم برای تولید پاستا مناسبه یا نه.
‫یه کیسه سیخک داریم.
‫گندم دورومی که روش سیخک زده، آره.
‫پس هر کی بخوردش می‌میره.
‫وقتی رسیدیم کارخونه صداش رو درنمیاریم.
‫- ولی مهم هگبرگه، درسته؟ ‫- عدد هگبرگ، آره.
‫باید نگران هگبرگ باشیم.
‫و چند باید باشه؟
‫باید بالای دویست و پنجاه باشه.
‫و بیشتر از همیشه نیاز داشتیم ‫که گندم دوروم قابل استفاده باشه
‫چون چارلی نتیجه تمام محصولات دیگه رو ‫گرفته بود
‫و خبرهای خوبی برامون نداشت.
‫از نظر مقدار محصول،
‫کمتر از حد استاندارده.
‫پس اونقدری که می‌خواستیم گیرمون نیومد.
‫ولی در واقع... تا الان، جو و گندم آسیاب...
‫- کیفیتشون خوبه. ‫- خوبن.
‫- که خیلی کم هم هستن. ‫- راستش من...
‫یه مقدار گندم باکیفیت داریم،
‫و یه مقدار کمتر جو باارزش.
‫آره، حق داری.
‫فکر کن جراح قلب بودی
‫و تمام جراحی‌هات به آب و هوا بستگی داشت...
‫- آره، خب... ‫- مثلاً نتیجه‌ش. یا هر چیزی.
‫- هر چیزی. ‫- مشکلی نداری که...
‫چون اشتباه از ما نبود.
‫- به هیچ عنوان. ‫- آره.
‫اوه، برتی ایناها.
‫سلام، جرمی.
‫- مشتاق دیدار. خوبی؟ ‫- چطوری؟
‫- خوبی؟ ‫- خوبم، عالیم.
‫گندم پاستا.
‫آره.
‫توش هگبرگ داره؟
‫کِی برداشتش تموم میشه؟
‫- ام... ‫- ام... فردا.
‫- الان کارمون تموم نشده. ‫- همه‌ش رو برداشت کردید یا نه؟
‫- نه. فقط... ‫- نه، الان بچه‌ها تو زمینن.
‫اوه، باشه.
‫همه چی خراب شده، حس می‌کنم ‫اینم خراب میشه.
‫منفی‌نگر نباش. ‫مثبت فکر کن. آره.
‫- باشه. ‫- چقدر طول می‌کشه؟
‫پنج دقیقه؟
‫- باشه. ‫- خیلی خب، تستشون می‌کنیم.
‫- به امید خدا، نه؟ ‫- خیلی خب.
‫- ممنون، برتی. می‌بینمت. ‫- باشه.
‫پایان خوبی برای یه سال کشاورزی نبود،
‫جدی میگم، چارلی.
‫ریسک بزرگی تو سود خالص آخر سالمونه.
‫بیست و پنج هزار پوند به این تست ‫بستگی داره.
‫- آره. ‫- ولی یادت نره،
‫اگه تست رو قبول بشه، بیست و پنج ‫هزار پوند گیرت میاد.
‫درسته.
‫دست من که نمیاد. ‫میاد دست تو و سریع خرج میشه.
‫ولی،
‫- اگه تست رو قبول نشه... ‫- پس...
‫مجبور میشم بیست و پنج هزار پوند ‫از پول خودم بهت بدم.
‫آره.
‫و پول خودمه. می‌دونم همه میگن: ‫«اوه، پول آمازونه.»
‫نه. مال خودمه.
‫- پول خودته. ‫- می‌دونم!
‫بعد... آره، مزرعه دیدلی اسکوات مجبور میشه...
‫- پولش رو بده. ‫- کمبود بودجه رو حساب کنه،
‫گردش زراعی سال دیگه رو هم همینطور.
‫اون پنج دقیقه تبدیل به ده دقیقه شد.
‫ولی در نهایت، برتی برگشت.
‫خیلی خب.
‫خب...
‫یه مقدار بیشتر طول کشید چون
‫مجبور شدیم دو بار تستش کنیم تا ‫عدد هگبرگ دستمون بیاد.
‫و هر دو بار شکست خورد.
‫- یعنی خیلی پایینه... ‫- عددش چند بود؟
‫چون تست رو قبول نشد عدد نمیده.
‫که خیلی عجیبه.
‫با این اوصاف قابل آسیاب کردن نیست.
‫ام، که میشه گفت فاجعه‌ست. ‫ولی ما...
‫آره.
‫اوه، گندش بزنه.
‫واقعاً متاسفم. ‫چون ما هم بهش نیاز داریم.
‫حیف شد.
‫- خیلی ناامید شدم. ‫- آره.
‫متاسفم.
‫- ممنون. ‫- بهرحال ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫هی. جرمی داره میاد.
‫خیلی خب. ‫من بگم یا تو میگی؟
‫خب، رفیق. چی شد؟
‫عدد هگبرگ دوروم بودها.
‫- چند بود؟ ‫- عدد نداد.
‫- چی؟ ‫- عدد نداد.
‫اصلاً؟ صفر بود؟
‫- آره. ‫- اصلاً عددی ثبت نکرد.
‫لعنتی.
‫اه.
‫لعنتی.
‫بیست و پنج هزار پوند از دست رفت.
‫هر دفعه یه مشکل جدیدی برامون پیش میاد.
‫یعنی اون... می‌دونم، بیخودی داره ‫محصول برداشت می‌کنه، ببین.
‫حداقل داریم یه چیزی برداشت می‌کنیم.
‫حداقل خورشید طلوع کرده.
‫اوه، لعنتی.
‫به شکل ناراحت‌کننده‌ای، تنها کسی که ‫ضرر کرده بود ما نبودیم.
‫تمام کشاورزان کشور شوکه شده بودن
‫چون سال ۲۰۲۴ سال وحشتناکی بود.
‫[یک سال جهنمی - چگونه کشاورزان با دومین سال ‫افتضاح تاریخ در برداشت محصول روبرو شدند]
‫من تا حالا همچین چیزی ندیدم. ‫فاجعه‌ست.
‫محصولات زمستونی زرد شدن و دارن ‫تو زمین غرق میشن.
‫اگه تا دو هفته دیگه بارون بند نیاد،
‫هشتصد و پنجاه هکتار زمین ‫خالی می‌مونه.
‫امسال، محصول زمین‌ها یکی از بدترین ‫محصولات تاریخ بوده است.
‫این سپتامبر ماه پر بارانی بود،
‫و رکورد چنین سالی به سال ۱۸۳۶ برمی‌گردد.
‫گزارش جدیدی می‌گوید قرار است ‫با یکی از بدترین دروهای
‫شروع تاریخ‌نگاری روبرو شویم.
‫مردم دارن کمباینشون رو می‌فروشن
‫چون محصولی ندارن که بخوان ‫برداشت کنن.
‫گفتنش مثل همیشه برام دردناکه،
‫اما خرج زندگی من از کشاورزی درنمیاد.
‫اما با این حال،
‫واقعاً ناامیدکننده‌ست که بعد از اینهمه زحمت
‫و به خاطر چیز ساده‌ای مثل آب و هوا، ‫ضرر کنیم.
‫هرچند، یاد حرفی افتادم که سایمون
‫تو یکی از بدترین روزهای برداشت ‫محصولمون گفته بود.
‫چیزی که باید درباره کشاورز بودن ‫یاد بگیری، جرمی، اینه که،
‫اگه می‌خوای روانی نشی،
‫نباید سوالاتی بپرسی که نمی‌خوای ‫جوابشون رو بدونی.
‫تمرکزت رو بذار روی پتانسیل سال بعد.
‫این شعار مثبت‌اندیشی مطلق
‫چیزیه که به کشاورزها امید ادامه دادن،
‫مبارزه با سختی‌ها،
‫کنار اومدن با مشکلات،
‫و انجام کار لازم برای
‫تولید غذا میده.
‫گوشت گاو، بره، غاز، بوقلمون.
‫- خوک. ‫- خوک.
‫سیب‌زمینی، میوه‌های نرم...
‫و فهمیدم باید به این شعار عادت کنم.
‫باید ادامه بدیم
‫چون باور داریم امکان نداره سال بعد ‫بدتر از امسال بشه.
‫ولی فعلاً،
‫خانواده دیدلی اسکوات حقشون بود
‫که به مناسبت آخر فصل نهار دورهمی بخورن.
‫و امسال، کافه خودمون رو داشتیم.
‫- منتظرید، پسرها؟ ‫- آره.
‫چی میل دارید؟
‫اما متاسفانه،
‫نتونستیم استراحت کنیم
‫چون با اینکه کافه تقریباً سر پا بود،
‫همیشه یه مشکلی هم پیش میومد.
‫وای خدا، صدای بدی میده.
‫یه چیزی برای تعمیر.
‫نه، می‌دونم. می‌دونم، ولی سیستم حرارتی ‫کار نمی‌کنه.
‫چیزی برای نگران شدن.
‫- منظورت از گودی محل اتصال سقفه؟ ‫- آره.
‫چقدر میشه؟
‫حداقل سه هزار پوند.
‫اونی که دیروز افتاد رو می‌شناسی؟
‫آره؟ تو رو خدا بگو قرار نیست ‫شکایت کنه.
‫نه، نه، نه. دیشب ساعت هشت و نیم ‫جراحیش تموم شد.
‫قوزکش رو عمل کردن.
‫پس رفتیم به کافه یه نفر دیگه.
‫احتمالاً تو آشپزخونه‌شون غوغاست. ‫که برام مهم نیست.
‫احتمالاً آب ندارن. ‫برام مهم نیست.
‫ممنون.
‫- کِی این رو فهمیدی؟ ‫- ای خدا.
‫خیلی خب، افتتاحیه خوبی نداشتیم،
‫قبول.
‫خب، تو لطف کردی و چادر رو سرپا کردی
‫اما کافه بهم ریخته.
‫- ولی الان افتتاحش کردیم. ‫- آره.
‫- پس همگی خسته نباشید. موفق شدیم. ‫- آره.
‫به افتخار کافه سگ کشاورز.
‫- به افتخار کافه سگ کشاورز. ‫- به افتخار کافه سگ کشاورز.
‫- عالیه. ‫- و خود کشاورزها.
‫- و کشاورزهایی که ازش حمایت می‌کنن. ‫- به امید موفقیت کافه.
‫من غذام رو شروع می‌کنم. ‫خیلی گشنمه.
‫ای وای، گوشتش واسه بریتانیا نیست، نه؟
‫ببین، میگوئه. اینا از هند میان.
‫فقط همین یه روزه دیگه...
‫- خیلی خب، همین یه روز غذای خارجی می‌خوریم. ‫- تو رو خدا امروز رو بیخیال.
‫شاید ریزماهیش واسه خودمون باشه.
‫باید دل و جگر ریزماهی رو هم بخوریم؟
‫آره، همه‌ش رو.
‫و اعضای داخلیش؟
‫- چیه مگه؟ ‫- مزه ماهی میده، نه؟
‫خب!
‫ریزماهی مزه ماهی میده؟
‫دیدین یکشنبه شب چی بُردم، دوستان؟
‫چی؟
‫دیدین یکشنبه شب چی بُردم؟
‫چی نوشته؟ «ساخت دیوار...» ‫اوه!
‫- شوخی! ‫- باریکلا.
‫- اولین جایزمه. ‫- مسابقه ساخت دیوار؟
‫آره.
‫بیخیال یوفا. ‫بیخیال مسابقه شش ملت.
‫جرالد کوپر!
‫ممنون. خیلی ممنون.
‫بعد رسیدیم به یه بحث جدی‌تر،
‫چون تمام مدتی که آلن داشت روی ‫کافه کار می‌کرد،
‫منتظر یه جراحی قلب مهم بود.
‫- نوبتت سه‌شنبه بعدیه. ‫- اوه، سه‌شنبه بعدی؟
‫آره، سه‌شنبه بعدی بستری میشم.
‫جراحی بای‌پس سرخرگ کرونری در انتظارمه.
‫و باید تست بگیرن ببینن
‫- احتمال سکته هم هست یا نه. ‫- آره، چون سکته کرده بودم.
‫- پارسال رو که یادته... ‫- خب؟
‫خودش بود، نه؟
‫- آره. ‫- ولی خیلی بهتر شدی.
‫آره.
‫- امسال رو... ‫- می‌دونم.
‫امیدوارم عملت خوب پیش بره...
‫آره، خب، باید خوب پیش بره... ‫عمل کمیابی نیست، خب؟
‫یه عمل معمولیه. ‫ولی خب حتماً ترسناکه.
‫خیلی می‌ترسم.
‫خوشم نمیاد بهش فکر کنم.
‫واسه همین هی کار می‌کنم که حواسم ‫پرت بشه.
‫گفتن سخت نگیرم و خونه بمونم.
‫ولی اگه بمونی خونه، هی بهش فکر می‌کنی ‫و نگران میشی.
‫البته، کل فکر و ذکرت میشه جراحی.
‫خب، گوش کن، آلن.
‫آره، می‌دونم. آره.
‫- موفق میشیم، نه؟ ‫- موفق باشی.
‫- آره. ‫- موفق باشی آلن.
‫اگه بهتر نشی می‌کشمت.
‫نه، خب.
‫اسم یه غذا رو از روی اسم تو انتخاب می‌کنیم.
‫اوه!
‫نمیگم اگه عملت خوب پیش نرفت این ‫کار رو می‌کنیم.
‫نه، نه، نه. اوه، نه، لطفاً.
‫بهرحال اسم یه غذا رو از روی تو می‌ذاریم. ‫بال آلن تاونزند.
‫خوبه، جرالد؟
‫- الان که جنگل جرالد داریم. ‫- آره.
‫الان هم بال آلن تاونزند داریم.
‫- آره! ‫- آره، عالیه.
‫یه پمپ پایی داریم. ‫خودم زنده‌ش می‌کنم، نگران نباشین!
‫پمپ پا؟
‫پمپ پا!
‫بهش پمپ رو وصل می‌کنم. ‫پا میزنم تا نفسش برگرده!
‫خوب میشه دیگه!
‫ممنون، جرالد. ‫لطف می‌کنی، رفیق قدیمی.
‫اگه بادش خالی شد، دوباره ‫بادش می‌کنم، نگران نباشین!
‫- بس کن، جرالد. ‫- چرا اینجوریه؟
‫شما در حال تماشای این افراد بودید...
‫[آلن]
‫[آنی]
‫[هریت]
‫[جرالد]
‫[چارلی]
‫[ریچارد همِ کارمند]
‫[لیسا]
‫[کیلب]
‫[در مزرعه کلارکسون]
www.Doostihaa.com