‫آنچه در هاوس گذشت
‫نعشه ای داداش؟
‫یه پلیسِ شوخ‌طبع!
‫تو ماشین پلیس رو چک کن.
‫در ضمن ماشین شخصی، ‫ محل کار و خونه‌اش رو چک کن.
‫فورمن، برو بیرون.
‫من تنها کسی هستم که این براش خنده‌داره؟
‫- مقاله‌ام رو دزدیدی. ‫- هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم.
‫ما دوست نیستیم. همکاریم.
‫کثافت عوضی!
‫- الان جفت‌مون مبتلا شدیم. ‫- تا ده دقیقۀ دیگه
‫تو بمیری، منم می‌میرم. ‫از این خبرا نیست.
‫زمان مرگ. ۱۲:۲۶ ظهر.
‫یه ارّه استخوان‌بر لازم دارم.
‫- شرمنده. کاش می‌تونستم. ‫- اونا گفتن قبول نمی‌کنی.
‫فقط یه تیکۀ کوچیک از مغزِ ‫این یارو رو می‌خوام. فقط همین.
‫در حدی که برام مشخص کنه ‫چی داره فورمن رو می‌کُشه.
‫یه تیکۀ باریک از مغز جو ‫می‌تونه عامل یه بحران سلامتِ عمومی هم بشه.
‫ایدۀ خوبی نیست که هر بار یکی کبریت روشن کرد ‫داد بزنی بگی: «آتیش».
‫اهمیت این موضوع رو نیار پایین، هاوس.
‫یه دلیلی داشتی که جفت‌شون رو ‫انداختی توی قرنطینه.
‫مرگ جو این وضعیت رو ‫به سطح زیست‌ایمنی ۳ می‌رسونه.
‫- سطح ۳. شبیه سریال ۲۴ شد. ‫- زنگ زدم مرکز کنترل و پیشگیری بیماری.
‫خب، بهشون بگو خیلی خیلی مراقبت می‌کنم.
‫تجهیزات لازم رو نداریم ‫که بخوای خیلی خیلی مراقب باشی.
‫هر کار خواستی می‌تونی با فورمن بکنی ‫ولی کالبدشکافی با مرکز کنترل و پیشگیری ـه.
‫به دَرَک! حرفم اینه که در بهترین حالت ‫تا سه روز دیگه نتایج به دستمون می‌رسه.
‫- بهشون گفتم این قضیه چقدر اورژانسیه. ‫- در جوابت چی گفتن؟
‫«تا سه روز دیگه نتایج به دست‌مون می‌رسه.»
‫چه حیف! چون فورمن هیچ‌وقت نمی‌فهمه ‫نتایج آزمایش چی بوده.
‫تا ۳۶ ساعت دیگه می‌میره.
‫شاید یه سم باشه. ‫شاید اصلاً مُسری نباشه.
‫داری فورمن رو به‌خاطر یه «شاید» می‌کُشی.
‫خب، ۳۶ ساعت وقت داری تا تشخیص بدی ‫که کدوم مورده.
‫فورمن، بیا اینجا. سریع.
‫چه خبره؟
‫کِی کالبدشکافی می‌کنن؟
‫همین الان انجامش میدی.
‫تا حالا در مورد لوبوتومی با چکش چیزی خوندی؟
‫توی دانشکدۀ پزشکی در موردش خوندم. ‫چرا باید
‫یه چکش بکن توی کاسۀ چشمش ‫که بالای مجرای اشکی ـه،
‫یه چند بار با چکش بکوبون روش، ‫یه نمونه بردار.
‫- چه خبره، هاوس؟ ‫- فورمن، نمی‌تونی این کار رو بکنی.
‫- این‌جوری تخطی از... ‫- اگه زنده نباشی دیگه حبس نمی‌خوری.
‫شماها! لباس ایمنی بپوشید.
‫اون ابزار رو از دکتر فورمن بگیرید.
‫عجله نکنید، بچه‌ها.
‫بهشون بگو آروم آروم بیان.
‫کسی نمیگه تقصیر توئه.
‫فورمن، ما حتی نمی‌دونیم ‫ با چه بیماری مُسری‌ای طرفیم.
‫واسه همین باید سر یارو رو بشکافیم.
‫- خطرناکه. ‫- برای تو خطرناک نیست، فورمن.
‫راه‌های دیگه‌ای هم ‫برای تشخیص بیماری‌ات هست.
‫جدی؟ راه‌حلش رو بلدی؟
‫- فورمن، همین الان بکن! ‫- بهت اخطار میدم! این کار رو نکـ
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- حس می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.
‫کور شده.
‫ولی فکر می‌کنه می‌تونه ببینه.
‫مثل پلیسه.
‫یه کیسه برای نمونه بدین.
‫فراموشش کن. الان تشک رو بیوپسی کردی.
‫نه، نه، نه. مشکلی نیست.
‫هاوس، یه نمونه داریم. ‫برش دار، آزمایشش کن.
‫باید اون نمونه رو آزمایش کنی.
‫ظاهراً دربارۀ ۳۶ ساعت خیلی خوش‌بین بودم.
‫بعدش نوبت درد غیرقابل تحمل ‫و مهارنشدنی می‌رسه.
‫نمی‌خوای در مورد اون قضیۀ کالبدشکافی ‫تجدید نظر کنی؟
دانلود رایگان فیلم و سریال Film2Movie.Asia @myfilm2moviez
‫از نظر فیزیکی، چشم‌هاش مشکلی ندارن.
‫مشکل از مغزشه.
‫آسیب به «لوب پس سری» ‫به قشر بینایی اولیه می‌رسه
‫باید برای مننژیت باکتریایی ‫دوباره ازش آزمایش بگیریم.
‫اگه مننژیت بود، الان همه‌مون مریض بودیم.
‫نمونه‌برداری نخاعی‌اش شاید علامتی
‫نمونۀ نخاعی فایده نداره. ‫یه بار بیوپسی مغزی کردیم.
‫جواب منفی بود.
‫- کپک سمی. ‫- اگه کپک سمی بود، منم مریض شده بودم.
‫- از کجا بدونیم مریض نشدی؟ ‫- به نظرت شاد میام؟
‫هرگز!
‫خنده‌دار بود.
‫خب، بیاید فرض کنیم از راه خون منتقل نمیشه.
‫اگه شروع به جوک گفتن کردین، ‫می‌تونیم ارزیابی مجدد کنیم.
‫تا اون‌موقع از آدما و حیوون‌هایی که ‫براتون عزیزن دور بمونید.
‫سندرم «گیلن باره».
‫هیچ‌کدوم‌شون هیچ‌جور فلجی نداشتن.
‫جو قبل از اینکه فلج، ‫فرصتِ بروز داشته باشه می‌مُرد.
‫- آربوویروس چی؟ ‫- معالجه رو شروع کنید.
‫برای آربوویروس؟
‫فکر کردی پلیس بچۀ نیوجرسی‌مون ‫کلی وقت توی اعماقِ تاریکِ آفریقا رو می‌گشته؟
‫معالجه برای همه چی، ‫چه محتمل، چه بعید!
‫هر چی به ذهن‌تون رسید رو درمان کنید.
‫ترکیب این همه دارو ‫کلی انفعالاتِ سمی به وجود میاره.
‫این‌جوری کبد و کلیه‌هاش از کار می‌افتن. ‫باید یه راه دیگه‌ای هم باشه.
‫معلومه که راه بهتری هم هست.
‫راه‌حلمون اون جسدیه که توی اون اتاقه ‫ولی کادی نمی‌ذاره بهش دست بزنیم.
‫باکتری، ویروس، سم، قارچ، انگل، ‫باید یکی از همینا باشه.
‫کجا میری؟
‫میرم ببینم یه مغز دیگه پیدا می‌کنم ‫که بیوپسی کنم یا نه.
‫جو رو طبقۀ پایین قرنطینه می‌کنن ‫تا مرکز کنترل و پیشگیری بیاد.
‫فورمن، نمی‌تونی ببینی.
‫صحیح.
‫هاوس می‌خواد یه سری داروی جدید بهت بده. ‫توی محفظۀ هوا هستن.
‫- برای چی؟ ‫- حدس اصلی‌مون کپک سمی ـه.
‫- کمرون هم مریضه؟ ‫- من خوبم، ممنون که جویای حالمی.
‫احتمالات‌تون رو محدود به ‫کپک سمی نکردین که؟
‫«گیلن باره» هم جزو گزینه‌هاست.
‫این بیضوی شکل ـه. ‫یا «ل» ـه یا «۷» ـه.
‫به گمونم «ل» باشه، یعنی لووفلوکساسین، ‫چون نمی‌تونید باکتری رو خط بزنید.
‫۸-۰-۰
‫این دوزِ اسیکلوویر ـه. ‫برای اینکه شاید ویروس باشه.
‫مربعی شکله. نه، بیشتر به لوزی می‌خوره.
‫فلوکونازول برای قارچ ـه. ‫حدود هشت‌ تای دیگه هم اینجا هست.
‫دارید برای همه چی معالجه‌ام می‌کنید.
‫اصلاً نمی‌دونید چی گرفتم.
‫هاوس فکر می‌کنه این بهترین اقدام ممکنه.
‫هاوس درمونده شده. ‫هاوسی که هیچ‌وقت درمونده نمیشه.
‫یکی از این چیزایی که بهت می‌دیم ‫جواب میده.
‫آره، از این به بعد همۀ بیمارها رو ‫اینجوری معالجه کنیم.
‫وقتی مریض شدن، همه چی مصرف کنن.
‫بهتر از هیچ کاری نکردنه.
‫- الو؟ توی خونۀ پلیسه‌ام.
‫باید کارهایی که کردی رو بررسی کنم.
‫به نظرت رویکردِ «برای همه چی معالجه‌اش کنید» ‫کافی نیست؟
‫- جست‌وجوت رو از کجا شروع کردی؟ ‫- آشپزخونه.
‫خب، هر کاری کردی و ‫هر چیزی که بهش دست زدی رو بهم بگو.
‫حتی اگه رفتی دستشویی، ‫می‌خوام بدونم کِی و چرا!
‫با نمونه‌های کپکی که ‫توی سینک ظرفشویی‌اش هست شروع کن.
‫- بعدش چی؟ همین. بعدش رفتم.
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫صبر کنیم استیو مک‌کوئین سرگیجه بگیره. ‫(موشِ هاوس)
‫نقشۀ عالی‌ایه.
‫سلام بابا. اریک هستم.
‫حالم خیلی خوش نیست.
‫فورمن چطوره؟
‫- داری یه وب‌کم (دوربین) رو می‌بینی؟ ‫- کادی رو می‌بینم!
‫دخترای برزیلی رو دوست داری؟
‫آشپزخونه‌ته؟
‫خب، طبیعتاً نمی‌تونستم بیارمش اینجا.
‫مبتلا به همون چیزی شده ‫که فورمن گرفته.
‫استیو رو مبتلا کردی؟ ‫چرا یه موش از فروشگاه حیوانات خانگی نگرفتی؟
‫چون موشی می‌خواستم ‫که سابقۀ بیماری نداشته بوده.
‫خدا می‌دونه چه‌جور آنتی‌بیوتیکی ‫به این موش‌ها میدن.
‫پس نقشه‌ات اینه؟ همین‌جوری بشینی اینجا ‫و کل روز، موشت رو ببینی؟
‫نباید خیلی طول بکشه.
‫کولر رو روشن کردم، ‫کفِ قفسش رو هم خیس کردم.
‫به محض اینکه مریض بشه، ‫کالبدشکافی انجام میدم.
‫به محض اینکه بمیره!
‫احتمالش زیاده که بعد از مریض شدنش، ‫یه جسم عصا شکل
‫بخوره توی فرق سرش!
‫معمولاً بیمارهات رو موش آزمایشگاهی می‌کنی.
‫تغییر قشنگیه.
‫اولین علامت، سرخوشی‌ـه.
‫از کجا می‌دونی موشه سرخوش شده یا نه؟
‫معمولاً اینجوری از بطری آب ‫بالا نمی‌ره، مگه نه؟
‫تشنج‌ها ظاهراً فقط وقتی اتفاق می‌افتن ‫که روی صندلی ماشین می‌شینه.
‫شروع به لرزیدن می‌کنه و صدای خِرخِر میده.
‫- هوشیار می‌مونه؟ ‫- نه، نه. انگار میره توی حالت خلسه
‫و عضلات شکمی‌اش دیستونی میشن. ‫(دیستونی: انقباض غیرارادی)
‫چقدر تخصصی گفتی. ‫معلومه که رفتی توی اینترنت.
‫چند تا مقاله در مورد صرع توی اینترنت خوندم.
‫اتفاقاً یه سری از لیگ‌های فوتبال جوانان هستن
‫که به نیازهای خاصِ همچین بچه‌هایی ‫رسیدگی می‌کنن،
‫و فکر کنم برای همین باشه که این‌قدر ‫توی پیش‌دبستانی به مشکل خورده.
‫بذار قبل از اینکه جلوی ادامه تحصیلش رو بگیری ‫تشخیصت رو تأیید کنیم.
‫لامپ‌های چشمک‌زن و صداهای زیر ‫می‌تونن باعث تحریک تشنج بشن.
‫- خیلی خِنگی! ‫- دیگ به دیگ میگه روت سیاه، بی‌عرضه!
‫صبر کن ببینم، اینجوری یعنی منم بی‌عرضه‌ام. ‫حرفم رو پس می‌گیرم.
‫وقتی بیماریش عود می‌کنه، ‫بعدش عرق می‌کنه؟
‫خیسِ عرق میشه.
‫به‌خاطرش به نظر فقط ناراحت میاد ‫یا فقط خسته میشه؟
‫نه، یه جورایی فکر می‌کنه باحاله.
‫اگه لرزش بدن، خِرخِر کردن، عرق ریختن ‫و دیستونی و مادر نگران رو ترکیب کنی
‫به صورت ناشیانه تشخیص میدی که صرع‌ـه.
‫ولی در واقعیت دختر کوچولوت فقط
‫داره های و هوی می‌کنه!
‫- یعنی چی؟ خودشو لوس می‌کنه.
‫می‌خواد نازش رو بکِشی.
‫مثل انیمیشن «در جستجوی نمو».
‫خنده‌دار بود.
‫دلیلش کمبود توجه ـه.
‫یه جورایی غلط اندازـه.
‫اگه این بیماری یه اختلال روانی نبود، ‫اون‌موقع به ما مربوط می‌شد.
‫یعنی می‌گید الکی خودشو خیس می‌کنه؟
‫نمی‌خواستم این‌قدر صریح بگم. ‫ناسلامتی بچه جلومون نِشسته.
‫- این خیلی وحشتناکه. ‫- صرع وحشتناکه.
‫یه مقدار توجهت رو به دخترت بیشتر کن ‫تا حالش خوب بشه.
‫- بفرما. ‫- ممنون.
‫ناراحتی که دارم توی درمانگاه کار می‌کنم؟
‫اینکه مثل بارون اومدن توی روز عروسیه. ‫(خوش‌یُمنه)
‫سه ساعت اخیر پشت تلفن ‫داشتم با مرکز پیشگیری صحبت می‌کردم ولی تو
‫- راستی چطور پیش میره؟ ‫- قول دادن هر چه سریع‌تر
‫کالبدشکافی‌کردن بدونِ برداشتنِ جسد ‫خیلی کار سختیه!
‫سخت اینه که بیمارت رو ‫از یه طبقۀ دیگه معالجه کنی.
‫- برو. درمانگاه به اندازۀ کافی نیرو داره. ‫- اگر برم ببینم دارو ریخته میشه توی سرمش،
‫اینجوری سریع‌تر معالجه میشه؟
‫برو توی دفترت، با صندلیت بازی کن.
‫روی تخته وایت‌بردت یه چی بنویس، ‫به تیمت توهین کن.
‫هر کاری که همیشه می‌کنی بکن ‫تا سر از مشکل در بیاری.
‫عذاب وجدان داری؟ ‫هنوز دیر نشده نظرت رو عوض کنی.
‫برو زنگ بزن مرکز پیشگیری. ‫بهشون بگو شوخی کردی.
‫اون‌قدر از معالجۀ فورمن طفره برو ‫تا آخرش بمیره.
‫اون‌وقت غرقِ در عذاب وجدان میشم.
‫حالت بهتر نشده؟
‫- خودت چطوری؟ بیمارمون تویی.
‫سرعت رسوب گلبول قرمزت اومده بالا؟
‫نه. تا الان ظاهراً بخت باهام یار بوده.
‫کمرون، ظاهراً شریان‌بند رو ‫روی تخت جا گذاشتی.
‫- دوباره می‌تونی ببینی؟ ‫- درمان داره جواب میده.
‫سؤال اینجاست: کدوم درمان؟
‫یکی یکی داروها رو قطع می‌کنیم. ‫اول کدوم رو قطع کنیم؟
‫حتی بر اساس حروف الفبا هم باشه ‫برام مهم نیست.
‫آمار بینایی‌اش رو داشته باشید.
‫اولین علامت پسرفت، ‫یعنی داروی اشتباهی رو قطع کردیم.
‫آخرین آزمایش خونش.
‫سطح آمیلاز و لیپازِ فورمن ‫ سه برابر حد عادیه.
‫- لوزالمعده‌اش داره از کار می‌افته. ‫- اثر جانبیِ سمیِ داروهاشه.
‫یه سؤال فلسفی دارم:
‫چطور می‌خوای بمیری؟
‫کهولت سن.
‫الان بین ۴ ساعت تا ۱۴ ساعت ‫حق انتخاب داری.
‫البته با فرض اینکه گزینۀ دوم رو بخوای.
‫داروی ترکیبی داره جواب میده.
‫بینایی‌ام تقریباً کامل برگشت.
‫داروها دارن چیزی که توی سرته رو پاک می‌کنن،
‫ولی دارن لوزالمعده‌ات رو داغون می‌کنن.
‫واسه همین استفراغ می‌کنی ‫و بدونِ داد زدن نمی‌تونی وایستی.
‫پس دوزشون رو بیارید پایین‌تر.
‫فشارش روی لوز‌المعده‌ام کمتر میشه، ‫بازم با عفونت می‌جنگه.
‫- دوز پایین‌تر بازم سمی میشه. ‫- برام مهم نیست.
‫می‌تونم از پسِ درد التهاب لوزالمعده بربیام.
‫فکر نکنم بتونی بدونِ لوزالمعده ‫از پسِ زندگی بربیای.
‫اگه بازم این داروها رو بهت بدیم،
‫چهار ساعت آخر عمرت رو ‫می‌تونی با بینایی بگذرونی.
‫اگه قطعشون کنیم، ‫دوباره کور میشی.
‫ولی بهمون وقت میده ‫تا بفهمیم چی داره مغزت رو می‌خوره.
‫باشه. بعدش چی‌کار کنیم؟
‫اریک؟
‫بابا؟
‫باشه، بعداً هم می‌تونید ‫ با هم سلام و احوال‌پرسی کنید.
‫آقا، ازتون می‌خوام همراهم بیاید.
‫هاوس، این دیگه چیه؟
‫«این» نیست، آدمه.
‫سیاه‌پوست‌ها دیگه حتی حق رأی هم دارن.
‫رادنی فورمن، کادی. ‫کادی، رادنی فورمن.
‫خوشوقتم، خانم.
‫ایشون بابای فورمن هستن.
‫آره، متوجه شدم.
‫و دکتر کادی که می‌بینی، ‫رئیس کل بیمارستانه.
‫اون کالبدشکافی باحالی که می‌گفتم
‫که جون پسرت رو نجات میده رو یادته؟
‫کسی که بهمون مجوز انجامش رو میده، ‫این خانمه!
‫درک می‌کنم که نمی‌خواید ‫اونا این کار رو بکنن.
‫دکتر هاوس ظاهراً علتش رو نمی‌دونن.
‫آقای فورمن، دارم هر کاری می‌تونم می‌کنم ‫تا مرکز کنترل و پیشگیری
‫- سر وقت نمی‌رسن. ‫- و تصمیم من برای پیروی
‫از پروتکل‌های امنیتیِ سلامت عمومی
‫ننداز گردنِ قوانین!
‫سیاست و پروتکل رو مقصر ندون.
‫کاملاً مطلعم که این شاید ‫به قیمت جون پسرتون تموم بشه
‫از این هم کاملاً مطلعم ‫که تصمیم من یه تأثیر ویرانگر
‫روی خانواده و دوست‌هاش داره ‫و لزومی نداره جلوم صف بکشن!
‫پسر شما یه عفونتِ
‫مُسری و مرگبار داره.
‫اگه اینجا محصورش نکنیم،
‫ممکنه جون آدمای بیشتری هم به خطر بیفته.
‫و من قادر به همدردی با اون آدما هم هستم،
‫بدونِ اینکه لزومی به ‫صف‌کشیدن جلوم باشه.
‫درک می‌کنم.
‫دستت چی شده؟
‫بهش میگن انقباض عضلانی.
‫مگه نگفتی این چیزه توی مغزته؟
‫آره هست. ولی این یعنی عفونت جابه‌جا شده
‫و به قشر حرکتیِ اولیه رسیده ‫که عضلات رو کنترل می‌کنه.
‫خوشحال نیستی فرستادیم دانشکدۀ پزشکی؟
‫- درد داره؟ نه.
‫قراره درد داشته باشه؟
‫اون یکی بیمار
‫به نظر نمی‌اومد خیلی رنج کشیده باشه.
‫همین‌جوری خوابید و رفت!
‫[سردخانه]
‫استیو هنوز عادی رفتار می‌کنه. ‫اثری از انقباض نیست.
‫جسد پلیسه رو توی یه ‫کیسۀ کیپ و وکیوم نگه داشتن.
‫یه نگهبان هم دمِ در گذاشتن.
‫پلیس‌های فدرال خیلی توهمی هستن.
‫چند ساعتی میشه نرفته دستشویی. ‫الان‌ها وقتشه.
‫«گلیکوزید سنا» روی دوناتش نریختی؟ ‫(ضد یبوست)
‫اون‌جوری روده‌هاش مثل دریای سرخ باز میشن.
‫حاضر نمیشه دونات بخوره.
‫واقعاً چند ساعته این پایینی؟
‫نه.
‫دو بار رفتم دستشویی.
‫نباید این‌قدر کادی رو ‫سرِ این قضیه مقصر بدونی.
‫با در نظر گرفتنِ اینکه تقصیر اونه، ‫به نظرم بیراه نیست.
‫این بخش ماجرا تقصیر اونه،
‫اون بخشی که یه بنده خدایی وقتش رو ‫توی زیرزمین هدر داد
‫و برای سرنگون‌کردنِ یه سازمان دولتی ‫نقشه می‌کشید، اینش تقصیر توئه.
‫تنها کاری که می‌تونستم بکنم فکر کردن بود. ‫تقریباً هر جایی میشه فکر کرد!
‫البته اگه یه نفر مزاحمت ایجاد نکنه!
‫به برادرت زنگ زدی؟
‫نه.
‫تو زدی؟
‫نه.
‫چیز خاصی نیست.
‫ولی خیلی دلم می‌خواست مامان رو می‌دیدم.
‫می‌دونی که دیگه نمی‌تونه سفر کنه.
‫خودت بهش میگی؟
‫چرا؟
‫فقط یه مدت ناراحت میشه.
‫بعدش هم که یه مدت یادش میره. ‫(فراموشی داره)
‫باید بدونه.
‫اون دیگه اون آدم سابق نیست.
‫نمی‌تونه با همچین چیزی کنار بیاد.
‫تو می‌تونی؟
‫هنوزم اعتقاد دارم قراره بری یه جای بهتر.
‫برای تو خیلی راحته، مگه نه؟
‫تا وقتی معتقدی میرم یه جای بهتر، ‫مرگ خیلی هم بد نیست.
‫دلم نمی‌خواد بترسی.
‫اگه از مُردن نترسم،
‫پس باید از چه کوفتی بترسم بابا؟
‫فکر می‌کردم اعتقاد داری.
‫داشتم!
‫دیگه خیلی مطمئن نیستم.
‫برات دعا می‌کنم، پسرم.
‫پیشنهاد می‌کنم تو هم همین ‌کار رو بکنی.
‫میدان دید داره پسرفت می‌کنه
‫و مقیاس دردش به عدد هشت رسیده.
‫الگوی بیماری داره دقیقاً ‫مطابق با الگوی جو پیش میره.
‫حتی توی فورمن داره بیشتر هم پیش میره.
‫خوبه. یه چیز غیرمتعارفه. ‫از چیزهای غیرمتعارف میشه برداشت کرد!
‫چرا این توی فورمن سریع‌تر پیش میره؟ ‫چیش فرق می‌کنه؟
‫ممکنه یه شاخۀ دیگه از همون بیماری باشه؟
‫صحیح! این همه وقت رو با گشتن به دنبالِ ‫یه بیماری ناشناخته هدر دادیم.
‫باید دنبال یه شاخۀ متفاوت ‫از یه بیماری ناشناخته بگردیم.
‫جو یه پلیسه. ‫به آمادگی جسمانی علاقه داره.
‫ممکنه سیستم ایمنی قدرتمندتر ‫یا سوخت‌وساز بهتری داشته بوده.
‫فورمن سیاه‌پوسته.
‫چی؟ چند وقته اینو می‌دونی و بهمون نگفتی؟
‫لوپوس، نقرس، آب‌سیاه، آرتروز، ‫فشار خون بالا، دیابت یا هزار نوع بیماری دیگه
‫بیشتر روی سیاه‌پوست‌ها تأثیر می‌ذارن.
‫همه چی رو چک کنید.
‫باکتریایی، قارچی، سمی، انگلی.
‫دنبال تمام چیزایی بگردید ‫که تنوع نژادیِ ثبت‌شده دارن.
‫صبر کنید.
‫- موشه داره علائم نشون میده؟ ‫- نه.
‫کاملاً سالمه.
‫شاید فرق بین فورمن و پلیسه همینه.
‫حالت چطوره؟
‫چرا اومدی اینجا؟
‫چون دوستمی و باید اینجا باشم.
‫شرمنده که هاوس از بابام استفاده کرد ‫تا بلکه به حرفش گوش کنی.
‫تو شرافت داری. ‫صرفاً چون با پدرم روبرو شدی
‫نمیای نظرت رو عوض کنی.
‫ممنون.
‫به همین منوال، قرار نیست چون اومدی اینجا
‫و ازم پرسیدی حالم چطوره، ببخشمت!
‫- می‌دونی که چاره‌ای نداشتم. ‫- معلومه که چاره داشتی.
‫قوانین مشخصن.
‫و جزای تخطی از اون قوانین
‫مرگه؟ هوم؟
‫چون راستش رو بگم، مشکلی ندارم که ‫جریمۀ مالی یا تعلیقت کنن،
‫اصلاً اگه به قیمت نجاتِ جون من باشه،
‫می‌تونی دو سال حبس بخوری!
‫- داری زیادی سریع می‌میری. ‫- کاملاً موافقم.
‫سلام کادی. عیادتِ خوبی داری؟
‫اون چیه؟
‫لژیونلا... لژیونلا پنوموفیلا.
‫اون‌وقت چرا یه شیشه‌اش رو همراه خودت آوردی؟
‫فورمن قبل از اینکه این عفونت رو بگیره، ‫کاملاً سالم بود
‫ولی پلیس‌مون نه. ‫بیماری لژیونر داشت.
‫و پلیس‌مون تا وقتی لژیونلا رو ‫درمان نکرده بودیم، غذای مغز نشده بود.
‫لژیونلا سرعت بیماری رو کم کرده بود.
‫چرا باید اینجوری باشه؟
‫نمی‌دونم والا. فقط می‌دونم که اینطور شد.
‫پس می‌خوای فورمن رو مبتلا کنی؟
‫میری به مرکز کنترل خبرکشی می‌کنی؟
‫داروها نمی‌تونن کمکم کنن ‫ ولی بیماری می‌تونه؟
‫بیخیال! فقط منو از درد خلاص کن. ‫بیهوشم کن.
‫اگه بیهوشت کنم، ‫نمی‌تونم دردت رو بررسی کنم.
‫اگه دردت رو بررسی نکنم، ‫نمی‌فهمم لژیونلا کار می‌کنه یا نه.
‫رضایت نمیدم که بهم
‫چی بود؟
‫کاش می‌شد یه پوک سیگاری چیزی هم ‫بعدش می‌کشیدم.
‫اون‌جوری خیلی هیجان‌تر می‌شد.
‫دمپایی‌هات رو در نیار.
‫نمی‌خوام یه موقع پات زخمی بشه.
‫حالت بهتر نشده؟
‫نمی‌تونم نفس بکشم. ‫سرگیجه دارم و به زور می‌تونم صدایی
‫- بجز داغون‌شدنِ ریه‌هام بشنوم. ‫- تأثیر لژیونلاست.
‫عه، اینو از روی علائمم فهمیدی
‫یا شیشه‌ای که انداخت توی اتاقم؟
‫دارم سعی می‌کنم رفتار حرفه‌ای نشون بدم، ‫این برخوردت دلیلی نداره!
‫- درد دارم. هاوس هم همینطور.
‫چقدر هم که داره لطف می‌کنه.
‫سعی نمی‌کنه همکارهاش رو بکُشه.
‫حالا می‌تونی حرارت‌سنج رو در بیاری.
‫تقریباً یه درجه اومد پایین.
‫دردت چطوره؟
‫عالیه. از اون نوع خوبشه.
‫در مقایسه با یک ساعت پیش چطوره؟
‫بدتر نیست.
‫لژیونلا داره کمک می‌کنه؟
‫آره.
‫- خوبه. ولی عالی نیست.
‫چیزی رو درست نکرد. ‫فقط آروم‌ترش کرد.
‫هدف اصلی این بود که یه مقدار بیشتر ‫به استیو وقت بدم تا مریض بشه.
‫اگه هیچ‌وقت مریض نشد می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫گل گفتی!
‫کمرون، چه‌جور بیماری‌هایی روی انسان‌ها ‫تأثیر می‌ذاره ولی روی موش‌ها نه؟
‫چرا داری از من می‌پرسی؟
‫چون مطمئنم ۱۲ سال اول زندگیت
‫آرزوی اینو داشتی دامپزشک بشی.
‫موشه مریض نمیشه.
‫- کمرون هم مریض نمیشه. جانم؟
‫اشکالی نداره. تقصیر تو نیست.
‫احتمالاً دلیل اینکه هنوز سالمی
‫اینه که هر چی که هست، ‫از راه خون منتقل نمیشه.
‫ولی استیو فرق داره. ‫هر کاری فورمن کرد رو کرده.
‫بعضی از عفونت‌های باکتریایی ‫روی موش‌ها تأثیر نمی‌ذارن.
‫جواب آزمایش فورمن ‫برای همۀ عفونت‌های باکتریایی
‫- که روی ذهنش تأثیر می‌ذارن منفی بود. ‫- چه عفونت‌هایی
‫ممکنه داشته باشه ‫ولی جواب آزمایشش منفی باشه؟
‫وقتی عفونت‌ها رو آزمایش می‌کنیم، ‫دنبال آنتی‌بادی می‌گردیم.
‫حالا اگه بیمار عفونت داشته باشه ‫ولی آنتی‌بادی نداشته باشه چی؟
‫اگه بدن با عفونت نجنگه چی؟
‫- چرا باید... ‫ اول من پرسیدم.
‫بیا با «چی» شروع کنیم. ‫«چرا» بمونه برای بعد.
‫اگه بدن عفونت رو نشناسه، ‫جواب آزمایش‌هامون منفی میاد،
‫و بیماری بی‌وقفه توی بدن جولان میده.
‫دقیقاً مثل پلیسه و دقیقاً مثل فورمن.
‫حالا اگه بیمار بعدش در معرضِ ‫یه عفونت دومی قرار بگیره چی؟
‫مثلاً لژیونلا! ‫بدن اون عفونت رو شناسایی می‌کنه،
‫گلبول‌های سفید رو زیاد می‌کنه، ‫نیروها رو می‌فرسته تا بجنگن،
‫و عفونت اولیه هم ‫توی این درگیری گیر می‌افته.
‫پس سؤال میشه اینکه ‫چه نوع عفونت باکتریایی‌ای
‫روی انسان‌ها تأثیر می‌ذاره ‫ولی روی موش‌ها نه،
‫و بدن انسان احتمالاً شناسایی‌اش نمی‌کنه.
‫جواب میشه لیستریا.
‫می‌خوام بهت آمپی‌سیلین و جنتامایسین بدم.
‫پس داری این فرضیه رو بر اساس این می‌گیری ‫که جواب آزمایش منفیه
‫و موشت سالمه؟
‫و این نکته که لژیونلا داره کمکت می‌کنه.
‫ولی دارویی که می‌خوای بهم بدی، ‫این قضیه رو هم تموم می‌کنه.
‫آره.
‫و اگه لیستریا نباشه، ‫تنها کاری که جنتامایسین می‌کنه
‫اینه که بیماری لژیونلا رو درمان می‌کنه
‫و اون چیزی که داره منو می‌کُشه رو ‫دوباره برمی‌گردونه سر جاش.
‫این‌قدر سؤالاتت رو بر اساس این فرضیه نپرس ‫که دارم اشتباه می‌کنم.
‫آنتی‌بیوتیک‌ها توی محفظۀ هوا هستن.
‫فکر می‌کنم بیوپسی اول ‫بهمون جواب رو نشون نداد
‫چون به اندازۀ کافی عمیق نرفتی.
‫ازت می‌خوام ‫یه بیوپسی مادۀ سفیدِ مغزی انجام بدی.
‫دقیقاً. تو رو مقصر نمی‌دونم.
‫اگه مهارت‌های استدلال بالاتری داشتی ‫می‌دونستی دنیا جای پیچیده‌ایه.
‫اغلب اوقات به حیوانات کوچیک ‫و بچه‌های عقب‌مونده حسودیم میشه.
‫آنتی‌بیوتیک‌ها رو مصرف کن.
‫اگه درست انجام بشه، ‫آسیب به حداقل می‌رسه،
‫اگه جراح‌ها همون‌جایی رو دریل کنن ‫که من بهشون میگم!
‫یه لغزش کوچیک بکنه، ‫ممکنه تا آخر عمرت دیگه نتونی
‫- آب‌دهنت رو توی دهنت نگه داری. ‫- ترجیح میدم معلول بشم تا اینکه بمیرم.
‫حتماً! تقصیر منه که ‫معلولیت رو خیلی جذاب نشون میدم!
‫در واقع اون‌قدری که احتمالاً فکرش رو می‌کنی ‫با شکوه نیست.
‫بیوپسی به قطع بهمون میگه ‫مشکل از چیه.
‫آنتی‌بیوتیک‌ها هم ممکنه همین کار رو بکنن.
‫- «ممکنه»، نگفتی «قطعاً». ‫- سعی می‌کنیم و نتیجه‌اش رو می‌بینیم.
‫آنتی‌بیوتیک‌ها درد رو برمی‌گردونن.
‫درد باعث میشه تصمیمات بدی بگیریم.
‫ترس از درد هم تقریباً به همون اندازه ‫انگیزۀ تصمیم‌گیری بد میده.
‫ببین، هنوز وقت داریم.
‫اگه مجبور بشم بیوپسی رو انجام میدم. ‫ولی یه لحظه قبلش هم نه.
‫آنتی‌بیوتیک‌های وریدی رو ‫روی فورمن شروع کنید. پدرش کجاست؟
‫همونجایی که وقت پسرت داره می‌میره ‫باید باشی.
‫- کنارش نیست. ‫- توی کلیسای بیمارستانه.
‫پسر
‫واسه پسرتون روند درمانی جدیدی رو شروع کردم.
‫اگه جواب بده، بهتر میشه.
‫ولی اگه جواب نده نمیشه.
‫وقتی حالش در حال بهبود نیست،
‫اون قراره کُلی بیشتر درد رو تجربه کنه،
‫مجبوریم تا وقتی که بعدش بفهمیم که باید ‫چیکار کنیم،
‫با دارو وارد یک کمای القایی بکنیمش.
‫پسرم میگه تو یه عوضی زورگویی.
‫اسم مستعاره. من هم بهش میگم دکتر بلینگ.
‫فکر می‌کنم به یه دلیلی اومدی اینجا. ‫چی از من می‌خوای؟
‫وقتی پسرتون توی کُماست،
‫شما کسی هستید که باید تصمیمات پزشکی رو ‫براش بگیرید.
‫هر تصمیمی تو بگیری خوبه.
‫- برات مهم نیست من چیکار کنم؟ ‫- من دکتر نیستم، چیزی نمی‌دونم.
‫به جز حرف‌هایی که اریک بهم می‌زنه.
‫اون میگه شما بهترین دکتری هستی ‫که تا حالا باهاش کار کرده.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫هیچی نمی‌تونم واسه درد بهت بدم.
‫می‌خوام بیهوش بشم.
‫می‌تونم تا پنج‌دقیقه دیگه یه پرستار ‫بفرستم اینجا.
‫نه.
‫همین که بی‌هوش بشم، ‫ممکنه دیگه به هوش نیام.
‫من هیچوقت وصیت نکردم.
‫یه وکیل برات خبر می‌کنم.
‫می‌خوام تو نماینده‌ی درمان من باشی.
‫همه‌ی چیزهایی که راجع به تو توی دفتر هاوس ‫اعصابم رو خُرد می‌کنن،
‫تو زیادی احساساتی‌ای و زیادی مهربونی، ‫زیادی محتاطی،
‫همه‌ی اینا توی این طبقه چیزهای خوبی‌ان.
‫- پدرت... ‫ نه.
‫- برای اون مهمی. ‫- برای تو هم هستم.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫ما حتی با سال‌ها تجربه‌ی طبابت، ‫از خانواده‌ی مریض‌ها انتظار داریم،
‫که بعد از ده دقیقه توضیح که ‫رنج کشیدنمون تموم شد،
‫در مورد عزیزانشون تصمیماتی رو بگیرن.
‫این از مقاله‌ی منه.
‫معذرت می‌خوام آلیسون.
‫نباید مقاله‌ات رو می‌دزیدم. ‫نباید مبتلات می‌کردم.
‫تو دوستم بودی.
‫باید بدونم که میونه‌مون خوبه.
‫نه.
‫من نماینده‌ات میشم، ‫ولی میونه‌مون خوب نیست.
‫تو می‌ترسی بمیری فقط واسه همینه که
‫می‌خوای اوضاع رو درست کنی.
‫اول حالت بهتر میشه بعدش
‫اگه هنوز بخوای عذرخواهی کنی، من همینجام.
‫به اون وکیل زنگ می‌زنم.
‫- پیشرفتی کرده؟ ‫- نه. تا جایی که ما فهمیدیم،
‫آنتی‌بیوتیک‌ها فقط دارن ‫لژیونلا رو درمان می‌کنن.
‫باید فرضیه‌های دیگه رو هم در نظر بگیریم.
‫- مثل چی؟ ‫ بیوپسی می‌کنیم. ما
‫به آنتی‌بیوتیک‌ها بیشتر وقت بده.
‫وقت دیگه‌ای نمونده. ‫دردش همین الان هم غیر قابل تحمله.
‫خب حالا تقریباً دردش غیر قابل تحمله، ‫تقریباً نمُرده که!
‫که یعنی هنوز وقت داریم.
‫آقای فورمن؟
‫باید پسرتون رو به کُما ببریم.
‫بهتره اونجا باشید.
‫یه پروسۀ درمانیه، درسته؟
‫آره.
‫ولی همین که بیهوشش کنیم، ‫اگه این مسئله رو حل نکنیم
‫دیگه بیدار نمیشه.
‫چی باید بگم؟
‫باهاش حرف بزنم و بگم همه‌چیز درست میشه؟
‫یا باید خداحافظی کنم؟
‫باید بدونم که مردم چی میگن وقتی
‫فقط بهش بگید دوستش دارید.
‫- سلام پسرم. سلام بابا.
‫همه‌چیز درست میشه.
‫تو مطمئن نیستی.
‫مطمئنم.
‫نیستی.
‫نمی‌خوام دلم برات تنگ بشه.
‫منم دوستت دارم بابا.
‫آهای.
‫همه‌چیز درست میشه.
‫- میشه الان این کار رو بکنیم؟ ‫- آره، حتماً.
‫عذرخواهیت رو قبول می‌کنم.
‫چرا پیش فورمن نبودی؟
‫توی زیرزمین می‌مونم، بهم غُر می‌زنی. ‫توی دفترم می‌مونم، بهم غُر می‌زنی.
‫- یه دقیقه آدم رو راحت نمی‌ذارید. ‫- بیوپسی رو انجام بده.
‫با توجه به پیشرفت پلیسه، به نظرم ‫اون حدود چهار ساعت دیگه وقت داره تا
‫به نظرت؟
‫داری رولت روسی بازی می‌کنی ولی ‫تفنگ به سمت اونه.
‫نه. باز کردن سرش چیزیه که خطرناکه.
‫اوه، خطرناکه. ‫خب، مردم چی فکر می‌کنن؟
‫دلیل این که مریض‌ها رو نمی‌بینی ‫اینه که اگه بشناسی‌شون،
‫- بهشون اهمیت میدی. ‫- تو رو می‌شناسم.
‫اگه اهمیت بدی، ‫دیگه تصمیم‌های غیرمتعارف نمی‌گیری.
‫اگه هر مریض دیگه‌ای بود، ‫خیلی وقت پیش ریسکش رو پذیرفته بودی،
‫و سرش رو باز کرده بودی.
‫بیهوش شده. ‫نوار مغزی نشون میده که هنوز درد داره.
‫به آنتی‌بیوتیک‌ها بیش از حد کافی ‫وقت دادیم.
‫از مغزش بیوپسی می‌گیریم.
‫نه مگه این که توی سه ساعت آینده یه چیز
‫- هوشمندانه به ذهن شماها برسه. ‫- همین الان. همین الان این کار رو می‌کنیم.
‫- خب، کی مُرد و تو رو رئیس کرد؟ ‫- فورمن.
‫- قانونیه. ‫- عقلش رو از دست داده.
‫همین دیروز داشت به سوراخ توی سر ‫یه نفر می‌خندید.
‫پس وکیل استخدام کن که این مسئله رو ‫حل کنی. تا اون موقع کمرون مسئوله.
‫- چرا باید اون رو امضا کنه؟ ‫- مسئله‌ شخصی‌ نیست آقای فورمن.
‫پسر من بهم اعتماد نداره. ‫چطور شخصی نیست؟
‫متاسفم.
‫متاسفی؟ ‫داری راجع به پسر این مرد حرف می‌زنی!
‫- داری این حق رو ازش می‌گیری که... ‫- خفه شو هاوس.
‫اگه می‌خوای بیوپسی کنی، ‫بیوپسی کن.
‫اگه هاوس سعی کرد دخالت کنه، بهم بگو ‫و من حلش می‌کنم.
‫آره، تو یه قهرمانی. ‫اگه به خاطر تو نبود،
‫الان داشتیم سر یه آدم مُرده رو ‫باز می‌کردیم به جای فورمن.
‫ببخشید. ممنونم.
‫- یک ساعت. ‫- وقتمون تموم شده یعنی چی؟
‫سطح اکسیژن خونش الان روی ۹۴ئه.
‫تا زمانی که بالای ۹۰ باشه خطر آریتمی قلبی ‫بیشتر نمیشه.
‫که چی؟ صبر کردن فایده‌ای نداره.
‫درست می‌گفتی. ‫باید سر یه جسد رو باز می‌کردیم.
‫آره، باید می‌کردیم، ولی ‫مرکز کنترل و پیشگیری بیماری جسد پلیسه رو
‫حتماً جسدهای دیگه‌ای هم هستن.
‫فکر می‌کنی این آدم‌های دیگه‌ای رو هم کُشته؟
‫نه.
‫اون آپارتمان آشغال‌دونی بود. ‫فقط چون استیو مک‌کوئین مریض نشده،
‫معنیش این نیست که جونور دیگه‌ای هم نشده. ‫بهم یه ساعت وقت بده، برمی‌گردم اونجا
‫یه حیوون مُرده پیدا می‌کنم، سرش رو ‫به جای سر فورمن باز می‌کنم.
‫فورمن الان اکسیژنش ۱۰۰درصده.
‫همین که اکسیژن خونش زیر ۹۰ بیاد، ‫دیگه نمی‌تونم صبر کنم.
‫روپوشت کجاست؟
‫یا تو جواب رو پیدا می‌کنی یا من ‫جواب رو پیدا می‌کنم. فرقی نمی‌کنه.
‫مته رو آماده کن. باید اگه بهمون خبر بدن ‫آماده باشیم.
‫- نود و دو. ‫- یه پرنده‌ی کور پیدا کردم.
‫عالیه. چقدر سریع می‌تونی بیای اینجا؟
‫سی ثانیه دیگه می‌فهمم.
‫بهتره پرنده رو گرفته باشی. ‫تیم جراحی آماده‌ان.
‫- گند زدم. ‫- چطور نتونستی یه پرنده‌ی کور رو بگیری؟
‫منظورم این نیست. اولین باری که اومدم اینجا ‫گند زدم.
‫فورمن هرجا که رفته بود رو بهت گفت. ‫مسئله جاش نیست، مسئله زمانشه.
‫اون اوایل بعد از ظهر اومد اینجا.
‫من و استیو شش ساعت دیر اومدیم. ‫تو شش ساعت زود اومدی.
‫به خاطر آبه. سیستم آبیاری ‫فقط وقتی پمپاژ می‌کنه
‫هاوس! من آب رو آزمایش کردم. ‫آب مشکلی نداره.
‫- هاوس. ‫- آب اشتباهی رو آزمایش کردیم.
‫اون کابل دزدید، کود دزدید و آب دزدید.
‫- جوابش آمیب مغزخواره. ‫- می‌دونم.
‫بیوپسی رو انجام دادی.
‫فکر کردم چارۀ دیگه‌ای ندارم.
‫حال پسرم چطوره؟
‫اون مننگوانسفالیت اولیه‌ی آمیبی داره.
‫یه انگله که وارد بینی میشه،
‫بعد از اونجا به مغز میره، ‫اونجا از سلول‌های مغزی تغذیه می‌کنه.
‫لژیونلا به انگل حمله کرد. ‫واسه همین سرعت بیماری کم شد.
‫- قابل درمانه؟ ‫- بهش ضد انگل دادیم،
‫آمیب‌ها از بدنش خارج میشن.
‫حالش خوب میشه؟
‫این باعث میشه که از کُما خارج بشه
‫حالش خوب میشه؟
‫از انگل هیچ آسیب دائمی‌ای باقی نمی‌مونه.
‫ولی از جراحی؟
‫نمی‌دونیم.
‫شروع کن ببینم.
‫حالت چطوره؟
‫می‌تونی حرف بزنی؟
‫هیچ احساسی ندارم.
‫بی‌حسی؟
‫نه، یعنی
‫احساس درد ندارم.
‫سرت رو ثابت نگه دار. انگشتم رو دنبال کن.
‫- من خوبم. نفست بوی بدی میده.
‫توی کیسه هم ادرار می‌کنی. ‫اسم ماها چیه؟
‫بیوپسی رو انجام دادی؟
‫- ممنونم. اسم‌ها؟
‫کمرون.
‫پدرم،
‫و این عوضی زورگو.
‫یادت مونده.
‫- حالت چطوره بابا؟ ‫ عالی.
‫خیالم راحت شده. عالی‌ام.
‫مشکل من چی بود؟
‫آمیب مغزخوار. بیوپسی آمیب رو نشون داد،
‫مرکز کنترل در نهایت آمیب رو توی کالبدشکافی ‫پیدا کرد،
‫هاوس هم توی آب سقف خونه‌ی ‫پلیسه پیداش کرد.
‫- انگشت‌های پای چپت رو تکون بده. ‫- وایسا. چی؟
‫- تو برگشتی و اون بیوپسی رو انجام داد؟ ‫- انگشت‌های پای چپت فورمن.
‫همین الان تکونش دادم.
‫نه، ندادی.
‫- نمی‌تونه انگشت‌هاش رو تکون بده. ‫- می‌تونه تکونشون بده.
‫دست راستت رو بیار بالا.
‫چیه؟
دانلود رایگان فیلم و سریال Film2Movie.Asia @myfilm2moviez