‫[یک ساعت تا گفتن «بله»]
‫آره. آب کافی مصرف کرده؟
‫من فقط بیهوشی رو قطع می‌کنم ‫و مایعات رو نگه می‌دارم.
‫- فکر می‌کنی کِی به هوش میاد؟ ‫- امیدوارم به زودی.
‫چقدر زود؟
‫یه کم پیش بیهوشش کردم.
‫الان وضعیتش پایداره.
‫نمی‌دونم تو چه وضعیتی به هوش میاد.
‫- باید بیمارستان بره. ‫- گفت دیگه نمی‌خواد بیمارستان بره.
‫- هیچوقت نمی‌خواست اینطوری بشه. ‫- گفتی تا عروسی به هوش میاد.
‫گفتی که تا عروسی، حالش خوب می‌شه. ‫یعنی...
‫- می‌دونم. می‌دونم. ‫- بهش زیادی دارو دادی؟
‫نه، تقصیر من نیست.
‫صبح تا حالا تشنج داشته.
‫- شروع نکن. ‫- می‌تونیم کنسلش کنیم.
‫- چی رو کنسل کنیم؟ ‫- عروسی رو.
‫یه ساعت دیگه‌ست.
‫آخرین آرزوش این بود ‫که نیکی ازدواج کنه.
‫- صد نفر دارن میان. ‫- اصلا واسم مهم نیست.
‫- عروسی رو کنسل می‌کنیم. ‫- تصمیمش با تو نیست.
‫عروسی رو کنسل نمی‌کنیم.
‫چرا با هم می‌جنگیم؟
‫لطفا جلوی مادرتون بس کنین.
‫- اون که بیهوشه. ‫- بازم جو اتاق رو حس می‌کنه.
‫عروسی رو کنسل نمی‌کنیم، باشه؟
‫چرا این دوتا اینقدر اهمیت می‌دن؟
‫تو چی؟ هوم؟
‫می‌خوای مامان یا اون رو انتخاب کنی؟
‫پورشیا!
‫چرا اصلا اونجا نشستی؟ ‫حتی به هم نگاه نمی‌کنین.
‫چون برای ما بدشانسی میاره که ‫تو روز عروسیمون همدیگه رو ببینیم.
‫بدشانسی برای آدم‌هاییه که ‫نمی‌تونن جوابگوی اعمالشون باشن.
‫هیچ بدشانسی‌ای وجود نداره.
‫فقط تصمیم بد وجود داره ‫و این یکی از اون‌هاست.
‫پورشیا، جدی می‌گم. فقط...
‫نه، من جدی می‌گم.
‫مجبورم کرد یه اهریمن احضار کنم ‫تا ببینم نیمه‌گمشده‌ت هست یا نه.
‫- نه، همچین اتفاقی نیفتاد. ‫- اوه جدی؟ فکر کردی چطور زخمی شدم؟
‫نه... از طرف اهریمن نیست.
‫اوه، کار یه خانم جسد بود ‫و بعد صورتم رو له کرد.
‫- تو احضارش کردی. ‫- من احضارش نکردم. هیچوقت اینجوری نشده.
‫معلوم هست چه اتفاقی تو این مهمونی افتاد؟
‫- چرا هیشش می‌کنی؟ ‫- زبونت رو کنترل کن.
‫نه، چیز بعدی که یادم میاد اینه ‫که بیدار شدم، کف اتاقشم
‫و نمی‌دونم چطور اونجا رسیدم.
‫بعد عجیب و غریب رفتار می‌کرد ‫و به مامان تشنج دست داد.
‫- تقصیر ریچل نیست. تقصیر منه. ‫- تقصیر تومور مغزیه.
‫نه، اون شروره و یه چیزی رو مخفی می‌کنه.
‫- بس کن. ‫- اون شرور نیست.
‫- می‌خوام این خانواده رو نجات بدم، جولز. ‫- چرا یه کم آروم نمی‌گیری...
‫خیلی هم آرومم. ‫اون مجبورم کرد اهریمن رو احضار کنم.
‫- پورشیا، داری چی می‌گی؟ ‫- من آرومم!
‫اهریمن نبود.
‫عمه‌ی بزرگم بود.
‫و من...
‫چیزی رو مخفی نمی‌کنم.
‫در مورد همه چیزهایی که اتفاق افتاده، ‫باهاتون خیلی روراست بودم.
‫همه‌مون این هفته خیلی چیزها پشت سر گذاشتیم.
‫ولی مهم نیست چی بشه،
‫قراره به یک عروسی قشنگ ‫و فوق‌العاده ختم بشه،
‫قسم می‌خورم.
‫امروز عروسی می‌کنیم.
‫من عاشقشم و همه‌تون رو دوست دارم
‫و می‌دونم که برای مادرتون
‫خیلی، خیلی، خیلی مهمه،
‫ولی این عروسی ماست،
‫و اجازه نمی‌دم هیچکس خرابش کنه.
‫من هر جور شده از راهرو رد می‌شم ‫و خطبه عقد خونده می‌شه.
‫اون به هوش میاد و عروسی ‫رویایی خودش و نیکی
‫و همه‌تون رو می‌بینه، باشه؟ ‫مراسم رو انجام می‌دیم.
‫نه.
‫نه، ما کنسلش می‌کنیم.
‫مگه نه، بابا؟
‫- اصلا نه. نه. این... ‫- نه. به هیچ وجه. نه.
‫- ما چیزی رو کنسل نمی‌کنیم. ‫- پورشیا.
‫تصمیمش با تو نیست.
‫مراسم انجام می‌شه، پورشیا.
‫باید روی اون زخم، یخ بذاری.
‫فقط ساکت شو.
‫- ممکنه جای زخمش، زشت بشه. ‫- خودت یه جای زخم زشتی.
‫باشه، نقشه چیه؟
‫ام... این، اه...
‫توضیحش سخته.
‫شاید بهتره تو پیش نیکی بمونی ‫و ساقدوش باشی،
‫بعد وقتی لازمت داشتیم ‫بهت خبر می‌دیم، خب؟
‫ولی من باید بدونم نقشه چیه.
‫هی، نل! نل!
‫ساکت شو! فقط کاری که می‌گه رو بکن.
‫- صبر کن، نقشه چیه؟ ‫- کتاب پورشیا رو پیدا کردم.
‫چیزی که پورشیا وقتی تسخیر شده بود ‫داشت درباره‌ش حرف می‌زد.
‫یه چیزی زنده، یه چیزی مرده، ‫یه چیز دزدیده‌شده، یه چیز قرمز.
‫یه مراسمه و باید انجامش بدیم، ‫بعد همه‌چی درست می‌شه.
‫خب، اه، یه نسخه‌ای
‫از «یه چیز قدیمی، یه چیز جدید، ‫یه چیز قرضی، یه چیز آبی» هست.
‫پس اون چیز زنده ‫باید از داماد باشه. بیا اینجا.
‫اون چیز مرده از عروس،
‫چیز دزدیده‌شده از مادرشوهر
‫و چیز قرمز از یه دشمن.
‫اینجا نوشته که بهتره از خون استفاده کنیم، ‫پس فقط باید بیاریمشون، قاطیشون کنیم،
‫بعد من قبل از اینکه برم ‫توی راهرو می‌خورمش، همین.
‫فقط اینکه وقتی بخورمش،
‫اگه از قبل نیمه‌گمشده‌ش نباشم، ‫من رو تبدیل به نیمه‌گمشده‌ش می‌کنه.
‫نظر تو چیه؟
‫عقل از سرت پریده؟
‫[تبدیل شدن به نیمه‌گمشده]
‫[یک چیز زنده از داماد]
‫چیز زنده... از داماد...
‫- می‌خوای یکی از استخوانات رو قطع کنی؟ ‫- نمی‌دونم. نمی‌دونم.
‫موی مادرشوهر و...
‫خون؟ خدای من.
‫- بعد همه‌ی این مزخرفات رو می‌خوای بخوری؟ ‫- فکر کنم. اه...
‫واقعا چی بگم، ریچل. من...
‫خب، این... ‫نباید همچین واکنشی نشون بدی.
‫یه استخوان از عروس؟ ‫واقعا می‌خوای یه استخوان قطع کنی؟
‫نه، نه، نمی‌خوام.
‫یادت میاد درباره‌ی موندن ‫توی واقعیتِ واقعیت چی گفتم؟
‫آره، دقیقا قبل از اینکه پورشیا ‫توسط عمه‌ی بزرگ مرده‌م تسخیر بشه.
‫آره، واقعیتِ واقعیت ‫دیگه واقعا گزینه به حساب نمیاد.
‫- یه اثر جانبی خیلی بزرگ داره. ‫- می‌دونم.
‫قراره به نیمه‌گمشده‌ش تبدیلت کنه. ‫چه جوری تغییرت می‌ده؟
‫نمی‌دونم.
‫واقعا غیرمنطقیه.
‫بدترین حالتش اینه که جواب نده، ‫ولی حداقل تلاشم رو کردم.
‫نه، بدترین حالت اینه که ‫به یه زن رباتی مطیع تبدیلت کنه.
‫اوه، آره، باشه.
‫بهش فکر کردم و مشکلی نیست،
‫چون نیکی آدم خیلی خوبیه، درسته؟
‫یعنی نمی‌تونی آدم بهتر از نیکی پیدا کنی،
‫ولی من آدم خوبی نیستم.
‫من یه آدم متوسط بد هستم ‫و وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫عملا همیشه این رو می‌دونستم
‫و این یه فرصت برای درست‌کردنش هست.
‫این حرفت درست نیست، نه؟ ‫تو آدم بدی نیستی.
‫آدم خیلی خیلی خوبی هستی.
‫نه. نه، نه، نه، نه، نه. نه.
‫ببین، این فقط یکی از کلی مثال ‫برای بد بودن منه، باشه؟
‫مثل اتفاقی که دیشب افتاد.
‫کار یه آدم متوسط بد بود.
‫بی‌خیال. می‌دونی، ‫این هدف یه جشن مجردی بوده.
‫یعنی، اون موقع‌ها که تازه اختراع شده بود.
‫خب، الان مثل دوران قدیم نیست.
‫مردها همیشه انجامش می‌دن.
‫آره، ولی... ولی... نیکی این کار رو نکرد ‫چون آدم خیلی خوبیه.
‫نیمه‌گمشده‌ش هم باید خیلی خوب باشه ‫و چیزی که فهمیدم اینه که
‫شاید این واقعا یه چیز ‫خیلی خوب برای من باشه، خیلی‌خب؟
‫یعنی، اگه این مراسم واقعا جواب بده،
‫اونوقت شاید یه جور لوبوتومی ‫برای من باشه، از نوع خوبش.
‫تو احتیاجی به لوبوتومی نداری.
‫خب، من نمی‌خوام بمیرم.
‫ممکنه بمیری. ممکنه هم نمیری.
‫خب، من ترجیح می‌دم ‫با قطعیت نمیرم، باشه؟
‫پس این مراسم لعنتی رو انجام می‌دم!
‫تو نمی‌دونی عواقبش چیه.
‫می‌دونم عواقبش چیه، باشه؟
‫انجامش می‌دم و من...
‫زنده می‌مونم، ‫یا انجامش نمی‌دم و احتمالا می‌میرم.
‫آره، ولی در نسخه‌ای از خودت زنده می‌مونی ‫که خودت دیگه نمی‌شناسیش.
‫آره، ولی یه نسخه‌ی کاملا زنده و سرحال.
‫به نظر من تنها کاری که باید بکنی ‫اینه که باور کنی نیمه‌گمشده‌شی.
‫من نمی‌خوام مثل مامانم بمیرم.
‫باشه؟ پس...
‫باید یه کاری بکنم.
‫پس من انجامش می‌دم
‫و تو یا کمکم می‌کنی یا نمی‌کنی، ‫ولی من انجامش می‌دم.
‫قرار نیست این عروسی
‫پر از تراژدی بشه.
‫این تنها راهیه که به قطعیت ۱۰۰٪ برسم.
‫فکر می‌کنی تنها راه برای زنده‌موندنه؟
‫وای خدا، عروسی ظهر برگزار می‌شه.
‫عروسی ظهر برگزار می‌شه ‫و خورشید ۴:۴۴ غروب می‌کنه. الان ۱۱:۰۸ هست.
‫ریچل، باید آروم بگیری. ‫مهمون‌ها دارن می‌رسن. چه مرگته؟
‫به حرفم گوش نمی‌دی.
‫نمی‌ذارم این عروسی رو ‫تبدیل به جشن اهریمن‌پرستی کنی.
‫مسخره‌ست همچین فکری می‌کنی.
‫بعد از اون سیلی که خوردم، نه،
‫اونم به خاطر معامله‌هات با دنیای مردگان.
‫- می‌خوام به همه بگم برن. ‫- باشه. مهم نیست. باشه؟
‫من صد نفر نمی‌خوام. ‫می‌تونی به همشون بگی برن.
‫فقط نیکی، حلقه و شاهد می‌خوام
‫و همچنان ازدواج می‌کنم. باشه؟
‫و تو همچنان می‌تونی به مادرت ‫چیزی که می‌خواد رو تقدیم کنی
‫که یه عروسی واقعا، واقعا قشنگه.
‫بس کن.
‫مردم دارن میان. ‫می‌خوای اون چیزه رو ازت بگیرم؟
‫چرا؟
‫چون همش خونی و چندش‌آوره.
‫خون من رو برای چی می‌خوای، ریچل؟
‫من خونت رو نمی‌خوام.
‫فقط می‌خوام کمکت کنم.
‫نه!
‫لعنت!
‫ببخشید... من... مطمئن نیستم ‫اولین عکس‌ها قراره کجا گرفته بشه؟
‫اشتباه اومدی. ‫از اونطرف برو، سمت مهمون‌ها.
‫- یک دقیقه صبر کن، شما عروسی، درسته؟ ‫- نه ‌نه.
‫سخت نگیر.
‫از روزت لذت ببر. ‫شاید آخرین فرصتت باشه.
‫تو حلقه‌های ما رو برداشتی؟
‫اِه... اون ضرب‌المثل درسته.
‫هیچکس نمی‌تونه از سه حلقه ازدواج فرار کنه.
‫اوه خدای من... جود!
‫- حلقه نامزدی... ‫- برو!
‫حلقه عروسی
‫و رنج. ‫[تلفظ انگلیسی شامل حلقه می‌شه]
‫تو حلقه‌های ما رو برداشتی؟
‫من گنج‌هام رو فقط
‫بعد از فاجعه برمی‌دارم.
‫این...
‫مال مادرت بود.
‫و من کروات پدرت رو تنم کردم.
‫یه چیز کوچیک قرضی...
‫برای خودم.
‫خب، این دفعه دیگه هیچ گنجی ‫به‌ دست نمیاری، عوضیِ روانی.
‫چون نمی‌ذارم برنده بشی.
‫من قراره زندگی کنم.
‫و این چرندیات مزخرف رو ‫به هیچکس منتقل نمی‌کنم.
‫این ماجرا امشب با من تموم می‌شه.
‫خواهیم دید، مگه نه؟
‫خورشید ساعت ۴:۴۴ غروب می‌کنه.
‫آره، می‌دونم. ‫کلی وقت دارم. نوش.
‫سلام؟
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫من... ببخشید. فقط... من...
‫می‌خواستم ببینم حالش چطوره ‫و مطمئن شم که خوبه.
‫باشه؟
‫ببخشید.
‫الان... می‌خوام یه کم با همسرم تنها باشم.
‫جولز؟ نلی؟
‫آره، ما آماده‌ایم.
‫حتما باید استخوان باشه؟
‫آره.
‫یه چیزی که نسبتاً جلب توجه نکنه.
‫مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫دلسردش نکن.
‫از اینکه استخوان‌هاش رو ‫ده دقیقه قبل از عروسیش قطع کنه؟
‫- این... نه... ‫- همه‌ی استخوان‌هام نیست.
‫خواهش می‌کنم. باشه؟ می‌خوام زنده بمونم. ‫می‌خوام نیکی خوشحال باشه.
‫می‌خوام همه‌ی اتفاق‌ها تموم بشه. ‫پس فقط یه چیزی از من رو ببُر.
‫دندون چی؟
‫نه، نه، نه. صورتش رو خراب می‌کنه.
‫خب؟
‫امروز عروسیشه. ‫صورت ورم‌کرده نمی‌خواد.
‫ببخشید، فکر می‌کردم ‫که باید جونش رو نجات بدیم.
‫- آره، به شکلی که جلب توجه نکنه. ‫- اممم...
‫قراره به طور ماوراء الطبیعی تغییر کنه.
‫از درون.
‫انگشت کوچیک پا؟
‫می‌خوام خودتون واسم تصمیم بگیرین.
‫تصمیم خیلی سختیه. ‫نمی‌تونم انتخاب کنم.
‫راست یا چپ؟
‫اه...
‫اه، راست من. ببخشید. ‫اه، نه، صبر کن. چپ، چپ. ببخشید. اه...
‫نه، لعنت. اه... راست.
‫- راست. راست. همون راست. ‫- روی میز.
‫- یخ؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫اول گردش خون رو قطع می‌کنیم.
‫لازم نیست بهم بگی ‫داری چی کار می‌کنی.
‫لطفا. مرسی.
‫بعد لنگ می‌زنه؟
‫اوه... خیلی‌خب.
‫حاضر بودی خودت رو به طور برگشت‌ناپذیری ‫تغییر بدی تا تبدیل به نیمه گمشده‌م بشی؟
‫- اگه بعد لنگ می‌زدم، نه. ‫- باشه، بچه‌ها، بچه‌ها...
‫اوه، قراره لنگ بزنه.
‫داریم انگشت پاش رو قطع می‌کنیم.
‫یکی از این بخور.
‫همم؟
‫اگه این کار جواب نده ‫و اتفاقی اون بالا بیفته،
‫نباید بذاریم جود ببینه.
‫بس کن. این رو جلوش نگو.
‫نمی‌خوام تو هم ببینی.
‫- لازم نیست از من محافظت کنی. ‫- نمی‌دونی چه حسی داره.
‫می‌شه برگردیم به قسمتی که من نمردم؟
‫- ببخشید. ‫- لطفا. ممنون.
‫- باشه. ‫- آره.
‫اوه، لعنت!
‫تموم شد؟
‫تموم شد؟ آره.
‫اوه، خدای من. اون چیه؟ وای خدا.
‫- اوه، نه. بس کن. نل، بس کن، بس کن. ‫- وای خدا. نمی‌تونم.
‫برای اینکه زبونت رو گاز نگیری.
‫این رو بگیر. بیا. خیلی‌خب؟
‫باشه. می‌خوای بشماری؟
‫لعنت!
‫تموم شد.
‫- می‌خوای بگیریش یا... ‫- نه، نه.
‫- لعنت. ‫- می‌خوای باهاش چیکار کنم؟
‫بذارش روی یخ، ‫اگه نظرش عوض شد.
‫حالت خوبه؟
‫آره، با من حرف بزن. حواست بهم باشه.
‫لعنت!
‫اکسی‌کدون کم کم اثر می‌کنه.
‫- تو مهمونی دوباره بهت می‌دم. ‫- اوهوم.
‫تا اون موقع،
‫فوتبال بازی نکن، باشه؟
‫اممم.
‫لعنت.
‫لعنت. ببخشید.
‫اینجا قایم شده بودی؟
‫آره.
‫یه جورایی. ببخشید. من...
‫من...
‫خوشحالم که اینجا پیدات کردم.
‫نیکی.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫فقط داشتم...
‫به چیزی که گفتی فکر می‌کردم. یعنی...
‫تنها کاری که باید بکنی اینه که خودت باشی.
‫به نظر...
‫به نظر احمقانه میاد، ولی من...
‫من...
‫چی؟
‫من نمی‌دونم الان کی هستم.
‫مامان و بابام...
‫هر چیزی که بهم یاد دادن...
‫درست مثل کل این هفته،
‫حس می‌کنم همه‌چیز تغییر کرد
‫و مدام تغییر کرد.
‫منظورم اینه که...
‫نه، نیکی، بس کن. بس کن، باشه؟ هی.
‫به من نگاه کن.
‫می‌تونم بهت بگم کی هستی، باشه؟
‫تو آدم خوبی هستی.
‫تو خیلی، خیلی خوبی... و گوش کن...
‫همه‌چیز درست می‌شه.
‫همه‌چیز درست می‌شه ‫چون من قراره تغییر کنم.
‫باشه؟ من قراره... ‫قراره مثل تو آدم خوبی بشم. آره.
‫چی؟ نه، این کار رو نکن. نمی‌خوام ‫هیچ تغییری در تو ایجاد بشه.
‫نه، نه، نه. من... آدم بدی‌ام، باشه؟
‫من واقعاً، واقعاً آدم بدی هستم.
‫- نه، نیستی. چرا این رو می‌گی؟ ‫- چون هستم.
‫نه، من بدم. جوری که تو شام تمرینی، ‫رفتار کردم درست نبود
‫و بابات رو به عروسی دعوت کردم.
‫می‌خواستی ما رو دوباره با هم آشتی بدی.
‫نه، نباید این کار رو می‌کردم.
‫مثل چیزی که گفتی بود. فقط باید
‫می‌فهمیدم اوضاع چقدر مزخرف بود،
‫به جای اینکه سعی کنم به زور...
‫یک آشتی عمیق بین شما رو ایجاد کنم.
‫فکر کردم اگه این کار رو بکنم، ‫یه لحظه بزرگ التیام‌بخش می‌شه.
‫همینطور بود، نیکی، درسته.
‫یه جورایی، مثل...
‫یه جورایی عمیق بود.
‫همینطور بود و من...
‫بالاخره فهمیدم ‫چه اتفاقی برای مادرم افتاد.
‫آره. من اونجا نبودم که ازت حمایت کنم، ‫در حالی که باید می‌بودم.
‫فقط نادیده گرفتمش. ‫من یه تیکه آشغالم.
‫- نه، اینطور نیست. نخیر. ‫- من... من... من...
‫یعنی...
‫آخرین لحظاتم با مامانم، ‫فقط داد زدن سرش بود؟
‫- نه. ‫- یعنی...
‫من...
‫انگار آره، تو ممکنه نفرین شده باشی،
‫ولی من مطمئنم که شرور ‫یا همچین چیزی هستم.
‫تو شرور نیستی.
‫من...
‫من پیش نلی بودم.
‫آره، می‌دونم.
‫می‌دونی؟ چطور؟
‫جولز امروز بهم گفت.
‫جولز می‌دونه؟
‫اون‌ها همه‌چی رو به هم می‌گن.
‫ببخشید.
‫خیلی متاسفم. نباید این کار رو می‌کردم. ‫نباید می‌رفتم.
‫فکر کردم که...
‫که محکوم شدم و شاید...
‫اینطور نیست.
‫تو آدم بدی نیستی.
‫- ریچل، به من نگاه کن. ‫- هم؟
‫تو آدم بدی نیستی.
‫قبل از اینکه بیایم اینجا،
‫خیلی خوب بودیم.
‫می‌دونی؟
‫پس، حرفم رو باور می‌کنی، نه؟
‫درباره نفرین؟
‫باور می‌کنم. می‌فهمم.
‫تنها چیزی که مهمه، اینه.
‫دلم واسه کوچولومون تنگ شده.
‫کوچولومون کجاست؟
‫- چی؟ ‫- کوچولو رو گم کردی؟
‫نمی‌دونم. امم...
‫نیکی، هستی؟
‫فقط... آره، یه لحظه صبر کن.
‫مامان.
‫به هوش اومده. حالش خوبه!
‫- زود باش. عروسی ده دقیقه دیگه‌ست. ‫- برو.
‫- دوستت دارم. برو. ‫- باشه. اوه، کوچولومون رو پیدا کردم!
‫- وای خدای من! برای خوش‌شانسی نگهش دار! ‫- باشه، خیلی‌خب! دوستت دارم.
‫حلقه‌ها رو گم کردم.
‫خیلی‌خب.
‫حلقه‌ت رو بهم بده.
‫چرا؟
‫حلقه‌ها رو گم کردیم. ‫از حلقه‌های ما استفاده می‌کنن.
‫وای، ببین چی پیش منه.
‫کلاً فراموش کرده بودم.
‫نمی‌خواستم گم بشن.
‫جسارت نباشه، جودی.
‫خیلی‌خب، شروع شد!
www.Doostihaa.com