‫این یه داستان عاشقانه‌ست.
‫عشق،
‫قرار بود صبور و مهربون باشه.
‫اما بذار صادق باشیم،
‫غیرمنطقیه.
‫می‌تونه ما رو دیوونه کنه.
‫و بعضی وقتا به جنون واقعی بکشونه.
‫من باید اینو بدونم.
‫شوهرم منو کوچیک کرده.
‫وای.
‫نه.
‫وای!
‫این یه استعاره نیست.
‫منو ۱۵ سانتی کرده.
‫کمک!
‫من به اندازه یه لیوان نوشیدنی هستم.
‫تکون داده شده، هم زده شده،
‫که در هر جرعه می‌سوزونم.
‫حتی در زشت‌ترین حالاتمون،
‫بازم باور دارم که عشق ما لایق ‫تلاش کردن رو داره.
‫اما بذارین یه هشدار بدم،
‫قبل اینکه بهتر بشه، بدتر می‌شه.
‫به افتخار بازپس‌گیری جادو.
‫به افتخار مسیر و نه مقصد.
‫و به افتخار دکتر کارمایکل،
‫یه زوج‌درمان‌گر فوق‌العاده.
‫به افتخار کلمات خردمندانه‌ش.
‫- و صحبتاش در مورد مسیر. ‫- خیلی ناهموار بود.
‫آره. پر از چاله بود.
‫- آره. ‫- آره.
‫به اتاقای جداگانه می‌رفتیم.
‫اما من دارم روی
‫تمایلات خودشیفتگیم کار می‌کنم.
‫و منم روی مشکلات مسئولیت‌پذیریم ‫کار می‌کنم.
‫ما اینجاییم.
‫ما موفق شدیم.
‫به ایستگاه بعد رفتیم.
‫سال جدید و مای جدید دکتر کارمایکل:
‫یک کار بزرگ. من دوست دارم اول بگم.
‫- باشه. عالیه. ‫- خیلی خب.
‫من ترتیب اینو دادم که گروه ورمانت رو
‫توی خانه خاکستری شب سال نو برای سالگردمون
‫جمع کنیم.
‫تا بتونیم تجدید پیمان کنیم.
‫سال جدید، مای جدید.
‫لال شدم.
‫ما اونجا خیلی خوشحال بودیم.
‫آره.
‫- واقعا؟ ‫- واقعا.
‫گری و مگ میان اونجا؟
‫اونا بیخیال کابو می‌شن.
‫- لولو؟ ‫- دخترمون
‫- جواب زنگ‌هامو نمی‌ده. ‫- اون ۱۸ سالشه،‌ جواب می‌ده.
‫اونا با تلفن کار نمی‌کنن، ‫همیشه پیام می‌فرستن.
‫- خیلی خب. ‫- خیلی خب. نوبت منه.
‫خیلی خب.
‫این...
‫کریسمس قبلی که ما توی سینت لوئیس گذروندیم
‫چون خونه‌مون رو برای فروش گذاشتم
‫مشروط به این که تا دسامبر آینده
‫از خریدار اونو اجاره کنیم.
‫من یه شکار بزرگ دارم،
‫و فردا هیلتون اسمیت رو راضی می‌کنم
‫که آخرین مرحله کارم رو تامین مالی بکنه،
‫که در طی یک سال، لیندی،
‫ما بتونیم به‌طور دائمی ‫به خانه خاکستری برگردیم
‫همون‌طور که سال‌ها پیش قول دادم.
‫یه شروع تازه.
‫من ازت حمایت کردم ‫و تو پاداشت رو گرفتی.
‫و تنها چیزی که می‌خوام اینه که ‫یه سال دیگه
‫تو از من حمایت کنی ‫تا من بتونم پاداش خودمو بگیرم.
‫جدی می‌گی؟
‫آگهی فروش...
‫امروز منتشر شد.
‫- این واقعیه؟ ‫- کاملا.
‫لس.
‫من دوستت دارم.
‫لیندی، منم دوستت دارم.
‫ممنون.
‫ممنون که گذاشتی برگردم پیشت.
‫چطور یه نفر می‌تونه
‫مشکل سیر کردن دنیا رو حل کنه؟
‫فقط لس لیتل‌جان می‌دونه.
‫مثلا ما می‌تونیم یه خوشه ذرت رو
‫به اندازه کسری از ابعاد واقعیش کوچیک کنیم.
‫تصور کنید که یه کشاورز بتونه، ده، صد،
‫یا هزار خوشه ذرت
‫در فضایی که یه خوشه ذرت رشد می‌کنه بکاره.
‫اما کوچک‌کردن سلولی چطور کار می‌کنه؟
‫فرایند انقلابی تغییر مولکولی من
‫فاصله بین اتم‌ها رو از پایه تغییر می‌ده.
‫سوال اصلی اینه،
‫می‌تونیم ذرت رو به اندازه واقعی برگردونیم
‫بعد از اینکه کوچیک شده؟
‫نه تنها می‌تونیم انجامش ‫بدیم، بلکه انجامش می‌دیم،
‫با هم، هیلتون اسمیت،
‫ما می‌تونیم با چیزهای کمتر ‫کارهای بیشتر بکنیم،
‫و این ل.س هست.
‫از اینجا به بعد رو خودم توضیح می‌دم، لس.
‫خیلی خب.
‫حالا وقتشه که شما رو متحیر کنم.
‫ما به این می‌گیم گاری مینی انبار.
‫- هیچ کسی این‌جوری صداش نمی‌کنه. ‫- باشه. فقط من این‌طوری صداش می‌کنم.
‫ببین، من توی یه مزرعه بزرگ شدم، که...
‫- ریچارد. ‫- ببخشید. هیجان‌زده شدم.
‫ما به این می‌گیم آينده.
‫من حسابی شگفت‌زده شدم!
‫- این یه ذرته. و ماشین... ‫- می‌دونی، این...
‫- می‌دونم. ‫- ببین چه کوچولوئه.
‫- خیلی کوچولوئه. ‫- آره.
‫- این فوق‌العاده‌ست. ‫- هواتو دارم. هواتو دارم.
‫تو واقعا هوامو داشتی.
‫- واقعا داشتی. ‫- خیلی عجیبه.
‫دوباره منو شگفت‌زده کن.
‫بزرگش کن. می‌خوام طعمش رو بچشم.
‫یه ذرت بزرگ، سرمایه‌گذاری بزرگی می‌خواد.
‫اینم از این. مسئول پول وارد بحث می‌شه.
‫خب،‌ادامه بده.
‫می‌دونی، نگهدارنده طعم
‫قدم رو به جلوی بزرگی بود.
‫اولین و بهترین گوجه‌فرنگی ‫تراریخته توی بازار بود.
‫اما با شکست مواجه شد.
‫- خب... ‫- خب...
‫- نه، نشد. ‫- این یه کشف بود،
‫اما مزه چسب‌زخم‌های قدیمی رو می‌داد.
‫- اعتراف کن. ‫- نه، فکر نکنم به این اعتراف کنم.
‫بهش اعتراف کن یا می‌رم پی کارم.
‫نه.
‫ایول! تو هیچ‌وقت نباید ‫به شکست اعتراف کنی.
‫- هواتو دارم. هواتو دارم. ‫- آره، داری، هیلتون.
‫اما این فناوری کشاورزی دنیا رو عوض می‌کنه.
‫- دنیا رو عوض می‌کنه. با هم گفتیم؟ ‫- خیلی خب.
‫و فکرشو بکن، این فقط شروعشه.
‫- این فقط شروعشه. ‫- ببخشید، شما؟
‫ویوین. دانشمند ارشد هیلتون.
‫من دلم، فقط چک می‌نویسم.
‫- اون... ‫- مغزم.
‫و دلم هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه.
‫من همین الان یه چک برات می‌نوشتم،
‫اما به یه دلیلی،
‫اون حس خوب رو توی دلم ندارم.
‫- تو. ‫- من؟
‫تو کی هستی؟
‫این سوال انحرافیه؟
‫نمی‌دونم. هست؟
‫خب، تو کی هستی؟
‫من خفنم. من هیلتونم.
‫خب من خفنم. من لس هستم.
‫من به یه چیز بیشتری نیاز دارم.
‫اون از این خوشش اومد.
‫هی، من قراره خونه‌م رو از دست بدم.
‫سلام.
‫یه چیزی به آرومی خودشو بهم نشون داد.
‫- اون چیه؟ ‫- انتخاب کارکنان ماریا.
‫رنگین کمان من با رنگ سیاه شروع می‌شه.
‫این یه رمان برنده جایزه پولیتزره.
‫توسط خود لیندی مک‌مایکل لیتل‌جان نوشته شده.
‫اون مال خیلی وقت پیشه.
‫هجده‌سال گذشته و هنوز طرفدارا دوسش دارن.
‫گوش کن، ریچی. ما باید حرف بزنیم.
‫- وای نه. ‫- آره.
‫نه، ما تازه شروع کردیم.
‫- ریچی. ‫- صبر کن.
‫این فقط پرده اوله.
‫اینو به یه تراژدی تبدیل نکن.
‫خب، تراژدی داستان بهتریه.
‫اوه، کاش اونا...
‫یه بخش در مورد اینکه چطور ‫یک ارتباط عاطفی رو ترمیم کرد داشتن.
‫گوش کن، وقتی من به کمک نیاز داشتم ‫واقعا درکم کردی.
‫- این کارو کردم. ‫- آره.
‫و تو به من
‫اون صمیمیتی که نیاز داشتم رو دادی.
‫می‌دونی که.
‫راحت می‌شد باهات درد و دل کرد.
‫گوش شنوا داشتی.
‫تو خیلی جوون و خوشتیپی.
‫- بس کن. ‫- باهوشی.
‫و شاید توی یه زندگی دیگه می‌شد، اما...
‫اما من عاشق شدم.
‫- تو چی؟ ‫- من گرفتار لس شدم.
‫- ل.س. چرا؟ ‫- آره.
‫لس من واقعی رو می‌شناسه،
‫بدترین حالتم رو دیده ‫و با این حال عاشقمه.
‫- من می‌تونم عاشق بدترین حالتت بشم. ‫- نه.
‫- چرا. ‫- اون ۲۰ سال از تو جلوتره،
‫و تو فقط چند ماه منو شناختی.
‫شش ماه و نیم.
‫لس...
‫- صبر کن، نه. ‫- اون یه کار بزرگی انجام داد،
‫و قول یه شروع جدید رو به من ‫داد و من حرفشو باور کردم.
‫چرا؟ نه، نه، نه. نگو.
‫عشق باید یه معما بمونه.
‫مامانم اینو بهم گفت.
‫خیلی خب. من می‌رم.
‫- صبر کن، صبر کن. این... ‫- وای خدا. نه.
‫برات یه هدیه کریسمس خریدم.
‫- قطعا نمی‌تونم اینو قبول کنم. ‫- باید قبول کنی،
‫وگرنه معناش این می‌شه ‫که دوستیمون بیهوده بوده.
‫- هیس، دوستی نبوده. ‫- باشه. بگیر.
‫فقط کارت رو اول باز کن.
‫نیازی نیست که از من تشکر کنی،‌ باشه؟
‫کریسمس مبارک، عشقم.
‫در انتظار سال جدید، توی جدید، و مای جدید،
‫فکر کردم این شروع خوبیه.
‫کادو رو باز کن. صبر می‌کنم.
‫[نیویورکر] ‫[عمدا بدون عنوان] ‫[لیندی مک‌مایکل لیتل‌جان]
‫از این تبلیغ متنفرم.
‫می‌دونم تو از این تبلیغ متنفری.
‫اما می‌دونستم تو هیچ‌وقت ‫خودت نمی‌فرستیش.
‫مرورش کن. ببین می‌شناسیش یا نه.
‫اوه، ریچی.
‫نه، نه، نه. چه‌کار کردی؟
‫من وانمود کردم که مدیر برنامه‌هاتم.
‫داستانت توی نیویورکر چاپ می‌شه.
‫نه! من اینو ننوشتم.
‫من به فنا رفتم.
‫می‌دونم چیز کوچیکی نیست
‫و مطمئنم خودت می‌دونی.
‫لعنت بهت ریچی!
‫نه، نه، نه! وای خدا.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫وای بردار، بردار.
‫سلام، تری هستم. پیام بذارین.
‫تری، وای خدا. خیلی خب.
‫یه داستانی...
‫یه داستانی توی نیویورکر هست ‫که اسم من روشه.
‫و می‌خوام بهم زنگ بزنی ‫این یه مورد اضطراریه.
‫این بار جدیه. بهم زنگ بزن.
‫لعنتی.
‫لعنتی!
‫درو ببند.
‫- چرا؟ ‫- چون من می‌خوام
‫صدامو بالا ببرم.
‫ای خدا.
‫چرا هیلتون رو
‫به رویداد خیریه‌ای که امشب ‫توی خونه‌تون هست دعوت کردی؟
‫چون می‌خواد بدونه من کی هستم.
‫- اما لیندی اونجاست. ‫- خب؟
‫ببخشید، من تنها کسیم که پارسالو یادشه؟
‫مزایده خاموش، قضیه استخر؟
‫و امسال هم الکل سرو می‌کنین، درسته؟
‫من نیستم. شرمنده. نمی‌تونم تماشا کنم.
‫فکر نمی‌کنم دل و قلبم
‫بتونه یه تعامل دیگه با اون رو تحمل کنه.
‫اما ما پولی نداریم.
‫و اون تنها چیزیه که داریم.
‫دیگه سرمایه‌گذارایی که به این مسئله ‫علاقه داشته باشن
‫با پولی که هیلتون داره وجود نداره، لس.
‫می‌دونی چیه؟ من و لیندی ‫الان با هم خوبیم.
‫خیلی با هم جور شدیم. ‫و داریم تجدید پیمان می‌کنیم.
‫- سال جدید، مای جدید. ‫- مای جدید.
‫آره. تو سال قبل اینو گفتی.
‫امسال دیگه واقعیه.
‫توی یه اتاق می‌خوابین؟
‫بله.
‫- دعوا نمی‌کنین؟ ‫- رابطه‌مون خوبه.
‫- خیلی خوبه؟ ‫- یکم خوبه.
‫اگه خیلی خوب بود حس بهتری داشتم.
‫من داریم خیلی با هم خوب می‌شیم، باور کن.
‫خیلی خب.
‫لیندی، منم.
‫همین‌جوری بهت زنگ زدم. ‫اصلا دستپاچه نیستم.
‫اما قبل مهمونی باهام تماس بگیر، باشه؟
‫مورد اضطراری نیست، اما مورد اضطراریه.
‫- وای، وای. ببخشید. ‫- خیلی ببخشید، آقا.
‫پولیپ بینیم خوب شد.
‫اما حالا یه حفره‌ای توی قلبم ایجاد شده.
‫این به درد باردز گارد می‌خوره.
‫برای همین نمی‌تونم امشب ‫به مهمونیت بیام.
‫حیف شد. موفق باشی، ریچارد.
‫- تو جکی نیستی. ‫- من هل هستم.
‫مجبورم نکن بیارمش بالا. تو کی هستی؟
‫من پروفسور لیتل‌جان هستم، ‫استاد جکی.
‫اون برای تعطیلات رفته؟ ‫دیر رسیدم؟
‫امیدوارم نرفته باشه، ‫چون من قراره ببرمش.
‫- جکی. ‫- استاد لیتل‌جان.
‫آره، لیندی. باید منو لیندی صدا کنی.
‫هل، پروفسور لیتل‌جان
‫دلیل اینه که من اینجام.
‫اوه، تو اون کتابی رو نوشتی که عاشقشه.
‫من نخوندمش. البته جسارت نباشه.
‫نشد. جکی، خوشحالم که پیدات کردم.
‫می‌شه حرف بزنیم؟
‫- آره. ‫- خیلی سریع.
‫- منظورت بدون منه؟ ‫- آره.
‫- اوه. ‫- عیب نداره؟
‫آره. یکم بی‌ادبی بود البته. ولی مشکلی نیست.
‫خیلی خب. فقط...
‫- خیلی خب. ‫- سلام.
‫من کار اشتباهی کردم، پروفسور لیتل‌جان؟
‫اوه، نه، نه. وای نه.
‫من کار اشتباهی کردم. من کار اشتباهی کردم.
‫من...
‫من باید یه چیزی بهت بگم.
‫من عاشق داستان کوتاهت بودم.
‫- «عمدا بدون عنوان»؟ ‫- آره.
‫آره، عاشقش بودم. هوشمندانه بود.
‫نثر برنده‌ای داشت.
‫لحنش تازه، متمایز و نادر بود.
‫داستانی بود که توجه
‫ادیبان نیویورک رو می‌طلبه.
‫وای.
‫یعنی... این یعنی...
‫این خیلی برام ارزش داره، پروفسور لیتل‌جان.
‫نزدیک کریسمسه
‫و تو اومدی دم در من و ‫از کار من تعریف می‌کنی.
‫وای خدای من. هدیه‌ای بهتر ‫از این نمی‌شد گرفت.
‫خیلی خب. گوش کن. گوش کن.
‫باید همین حالا اونو به ‫یه داستان بلند تبدیل کنی.
‫واقعا؟ حالا؟
‫واقعا همین الان.
‫اه...
‫فکر کنم توی تعطیلات بتونم شروع کنم.
‫نه. باید ترم بعدی رو مرخصی بگیری و بنویسی.
‫کل ترم رو؟
‫کل ترم رو.
‫باید خودتو از دنیا جدا کنی و بنویسی
‫در حالی که تازه‌ست، در حالی که اینجاست،
‫در حالی که «عمدا بدون عنوان»
‫در تو جریان داره.
‫بله، بله، حسش می‌کنم.
‫خیلی خب. تو باید خودتو منزوی کنی و بنویسی.
‫بدون حواس‌پرتی و اینترنت،
‫بدون رمان و مجله،
‫- هیچی نباشه، خب؟ ‫- نه، نه.
‫- هیچی نباشه. ‫- و کل زمستون،
‫مثل کتاب «اتاقی از آن خود».
‫- مثل وولف بنویس. ‫- باشه. مثل وولف می‌نویسم!
‫- می‌تونی این کارو بکنی؟ ‫- آره.
‫خب، بابای هل، عمو فیلیپ من
‫توی مونتانا یه کلبه داره که ‫از همه چی جداست.
‫- اوه. ‫- در حد والدن پاند.
‫- این عالیه. ‫- خوبه؟
‫- آره. جکی. ‫- بله؟
‫این توانایی اینو داره که...
‫«رنگین کمان من با رنگ ‫سیاه شروع می‌شود» من باشه؟
‫نه. پروفسور لیتل‌جان، این امکان نداره.
‫جکی. من اینو می‌دونم.
‫هدف من توی زندگی اینه که
‫یه رمان خیلی عالی مثل چیزی ‫که تو نوشتی بنویسم.
‫- این... ‫- خیلی خب، پس حله؟
‫- خودتو منزوی می‌کنی و می‌نویسی؟ ‫- بله.
‫- کل ترم؟ ‫- کل ترم.
‫- می‌ری به مونتانا؟ ‫- بله، پروفسور لیتل‌جان!
‫- یادت باشه مجله نخونی، باشه؟ ‫- نه.
‫- نه؟ نمی‌خونی؟ ‫- اصلا.
‫اینترنت رو خاموش کن. باشه؟
‫- کاملا از همه جا خودمو قطع می‌کنم. ‫- آره!
‫خیلی خب. کریسمس مبارک.
‫کریسمس تو هم مبارک!
‫خیلی خب. بریم.
‫یادداشت‌هام اینجان.
‫اوه.
‫[عمدا بدون عنوان] ‫[نویسنده جکی بالدوین - کلاس نویسندگی خلاقانه ۲۰۱]
‫لعنتی. اوه! ‫[تری لیلند]
‫تری! خدا رو شکر. گوش کن.
‫لیندی، تو ۱۰ دقیقه وقت داری.
‫غافلگیرکردن من با یه داستان کوتاه
‫که بعد از ۲ دهه توی نیویورکر چاپ شده
‫یه دقیقه بهت وقت می‌ده.
‫این واقعیت که ما بیش از ۲۰ سال با هم دوستیم
‫بهت یه دقیقه دیگه وقت می‌ده.
‫و هشت دقیقه دیگه به گیلیان فلین تعلق داره
‫که به انتشار رمان‌های پرفروش ادامه می‌ده
‫و این باعث شد یه خونه ‫شش خوابه کنار پارک بخرم.
‫من داستان رو ننوشتم. کار دانشجومه.
‫یکی از دوستای سابقم، که قضیه‌ش مفصله،
‫این داستان رو
‫توی کیفم پیدا کرد و فکر کرد مال منه.
‫و چرا باید بگم نیست؟
‫اون از طرف من،
‫بدون اینکه بدونم اینو فرستاد،
‫چون اون، قضیه‌ش مفصله، منو تحسین می‌کنه
‫و فکر کرده من دوباره قادر به نوشتن ‫یه چیز بزرگی هستم.
‫یعنی چی....
‫من از دانشگاه واشنگتن یه ‫مرخصی طولانی مدت می‌گیرم.
‫من به خانه خاکستری می‌رم.
‫من و لس تجدید پیمان می‌کنیم.
‫داستانش مفصله، تو دعوتی.
‫می‌دونم ازش متنفری.
‫منم ازش متنفر بودم. اما اون پدر خوبیه.
‫و من به تعهد به ازدواجم متعهدم.
‫برای همین
‫نمی‌تونم این فاجعه رو تحمل کنم،
‫که در ضمن اعتبار تو رو هم خراب می‌کنه.
‫پس اگه می‌خوای اون خونه ‫شش خوابه رو نگه داری،
‫پس می‌شه لطفا
‫این گند رو درست کنی تا من بتونم طبق قولم
‫روی پیمان‌هام و ازدواجم تمرکز کنم؟
‫- ازت متنفرم. ‫- می‌دونم.
‫منم از خودم متنفرم.
‫ممنون.
‫نه، نه، نه. تو اجازه نداری از من تشکر کنی.
‫اولیور!
‫لس چند بار تماس گرفته، ‫من بهت پیام دادم.
‫و من سرم شلوغ بوده.
‫لس می‌خواد امشب بهترین ‫رفتارت رو داشته باشی.
‫هیلتون اسمیت به اونجا میاد.
‫مثل همیشه رفتار تحقیرآمیز داری، استارلا.
‫- اون کیه؟ ‫- این ضروریه.
‫- و اون یه سرمایه‌گذار بزرگه. ‫- می‌دونی که پارسال فکر کردم
‫روی استخر پوشش هست، درسته؟
‫- اینو می‌دونی. ‫- عالیه.
‫تو اولین گوجه قاب‌شده رو برداشتی.
‫آره. این کارو کردم.
‫- قفله. ‫- می‌دونم.
‫- این یه اعتراض به مهمونی دیگه‌ست؟ ‫- نه.
‫هیلتون ۵ دقیقه دیگه می‌رسه.
‫- استارلا. ‫- لباست طبقه بالاست.
‫- می‌خوام الان بری داخل. ‫- چی؟ کدوم لباس؟
‫لس مجبورم کرد وضعیت لباس‌هات ‫رو بررسی کنم
‫و هر دوی ما توافق کردیم که تنها گزینه
‫یه ارتقا از منابع خارجیه.
‫این توهین‌آمیزه.
‫اگه ازش بدم بیاد چی؟
‫آینده هر دوی شما ‫به این بستگی داره.
‫اون به من گفت:
‫«بدون پول جدید، سال جدید ‫و مای جدیدی وجود نداره.»
‫پس تکون بخور.
‫از ماشین بیا بیرون.
‫حالا!
‫خداحافظ،‌ استارلا.
‫من به پادو می‌گم تو رو برداره.
‫من یه دقیقه وقت لازم دارم!
‫یه دقیقه!
‫هالک رو بیارین جلوی خونه.
‫بیخیال. بگو لس روی چی کار می‌کنه.
‫این کاور مجله ساینتیفیک آمریکنه.
‫اون چیزی به من نمی‌گه، نیلز.
‫تو هیچ‌وقت نپرسیدی؟
‫چرت می‌گی، لیندی.
‫من همین نقل قول از تو رو در طی سال‌ها
‫۱۰ بار چاپ کردم.
‫تنها چیزی که می‌گم اولین ‫قانون باشگاه مشت‌زنیه.
‫مسخره و قدیمیه.
‫اوه، ممنون.
‫قرمز بزرگ فرود اومد.
‫لیندی کجاست؟
‫بانو گوجه رو تحت نظر بگیرین.
‫- هیلتون؟ ‫- موقعیت خرپول رو بهم بگین.
‫دریافت شد. فعلا هیچ‌کدوم ‫توی دید نیستن.
‫خبری ازشون نیست.
‫قرمز بزرگ خوشحال نیست.
‫سلیقه‌م توی تشخیص تیپ فوق‌العاده عالیه.
‫اوه،‌ این فقط یه ظاهره.
‫خب، ظاهر خوب کارشو انجام می‌ده.
‫من در آستانه سقوط به‌خاطر
‫لو رفتن کلاهبرداریم هستم.
‫که احتمالا حقمه.
‫من قراره همسر حامی باشم
‫اما اینکه شغل خودم داره نابود می‌شه
‫مخمو داره می‌خوره.
‫این تنها چیزیه که می‌تونم بشنوم.
‫شوهرت در مورد این چه فکری می‌کنه؟
‫اون روحشم خبر نداره. ‫اونم کلاهبرداره.
‫واقعا؟
‫اوهوم.
‫همه خوش اومدین.
‫هر سال میگم قراره کوتاه صحبت کنم
‫و امشب من مهم نیستم،
‫بچه‌ها مهمن.
‫و امشب، واقعا می‌خوام سر این قول بمونم
‫اما بیاین روراست باشیم، ‫باید من در اولویت باشم،
‫چون شما اینجایین که برای اشیاء من ‫پیشنهاد بدین.
‫اون داره...
‫نقش یه نیکوکار درستکار رو بازی می‌کنه.
‫اما تنها چیزی که براش اولویت داره ‫اول کاریه که عمرشو پاش گذاشته،
‫دوم خودشه، دخترمون سوم،
‫و من در درجه آخرم. که احتمالا حقمه.
‫خب، کنجکاوم بدونم.
‫در مورد کاری که عمرشو پاش گذاشته ‫چه فکری می‌کنی؟
‫و یه شی کوچیک شخصی متعلق ‫به جک و دایان،
‫کیف پول چسبی جان کوگر ملنکمپ
‫در حالی که کارت شناسایی دبیرستانم ‫هنوز داخلشه.
‫دیگه از کجا می‌خواین یکی مثلشو گیر بیارین؟
‫نمی‌تونم اینو بهت بگم.
‫این خیلی محرمانه‌ست.
‫من اصلا نمی‌دونم چیه.
‫یه لحظه صبر کنین. الف ارشد من
‫سعی می‌کنه یه چیزی بهم بگه.
‫بانو گوجه با خرپول توی تراسن،
‫دو تا نوشیدنی خوردن و سومیشم دارن می‌خورن.
‫یا شوخی می‌کنی یا اخراجی.
‫من هدستم رو تحویل می‌دم.
‫اما اینو می‌تونم بهت بگم،
‫اون خیلی باهوشه.
‫بهش نگو اینو گفتم.
‫آره. دیگه به آخرش رسیدم.
‫بعد از آخر چیه؟
‫چیز زیادی نیست.
‫پس بله،‌ کریسمس و تعطیلات مبارک
‫و امیدوارم همه چیز رو گفته باشم. خیلی خب.
‫- لس، پنج دقیقه وقت بده. ‫- نه.
‫- دو. ‫- یک دقیقه، شاید بعدا.
‫- حله. ‫- اوه، همه بلند شده بودن.
‫- لیندی، بس کن. ‫- حق با توئه، نه.
‫به این آقا توضیح می‌دادم که چرا
‫این تعطیلات به بیرون دسترسی نداریم.
‫پارسال به عنوان شوخی توی مزایده خاموش گفتم
‫به عنوان شوخی گفتم «تماشا کنین ‫لس بزرگ روی آب راه می‌ره.»
‫فکر می‌کردم روی استخر کاور هست.
‫کاوری روش نبود. فهمیدی؟
‫- آره. ‫- خیلی ببخشید.
‫- فهمیدی. ‫- هیلتون، من خیلی متاسفم.
‫می‌خواستم بگم که خیلی متاسفم.
‫- هیلتون؟ ‫- من همین الان پول میدم
‫که اینو ببینم، لس بزرگ.
‫اگه بتونی روی آب راه بری،
‫پول منو می‌گیری.
‫جدی می‌گی؟
‫- نه. ‫- نه. اوه، عالیه.
‫پس هنوز می‌تونم پول رو بگیرم؟
‫بعد از مکالمه‌ای که با همسرت داشتم،
‫اه...
‫- فکر نکنم. ‫- سلام، هیلتون.
‫- نمی‌دونستم... ‫- خیلی خب، لیندی.
‫چطوره چیزی نگی
‫و بری برامون نوشیدنی بیاری؟
‫خیلی خب. هیلتون،
‫نمی‌دونم دقیقا چی گفت...
‫اون گفت که کار برات اولویت داره،
‫خانواده در درجه سومه و اون آخره.
‫این ربطی به این قضیه نداره.
‫تو چه‌جور مردی هستی؟
‫می‌دونم، می‌تونم توضیح بدم.
‫- می‌تونم توضیح بدم. ‫- وای خدای من.
‫هیچ‌وقت چیزی رو توضیح نده.
‫- بازم سرکارت گذاشتم. ‫- اوه، آره. دوباره.
‫گیراییت ضعیفه.
‫آره. آره. آره.
‫محض شفاف شدن قضیه می‌پرسم، ‫لیندزی معامله رو خراب نکرد؟
‫اون باعث بسته شدن معامله شد.
‫اون خفنه.
‫آدمای معتاد به کار دنیا رو عوض می‌کنن.
‫- من خودم معتاد به کارم. اینو می‌دونم. ‫- ممنون.
‫- خیلی ممنون. ‫- خیلی خب. خیلی خب.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫من می‌خوام همین الان برم سر کار.
‫- گور بابای تعطیلات. ‫- آره،
‫من هر سال اینو روی کارت ‫تبریک کریسمسم می‌نویسم.
‫آره، تو واقعا منو درک می‌کنی.
‫- هر دوی ما درکت می‌کنیم. ‫- اوه، تویی.
‫دانشمند ارشد هیلتون.
‫اوه، مغز کار.
‫- و چکمه‌. ‫- چکمه؟
‫چکمه‌های روی زمین.
‫چکمه‌ها چه‌کار می‌کنن؟
‫چکمه‌ها تضمین می‌کنن
‫که دلم هیچ‌وقت اشتباه نکنه.
‫چکمه‌ها بخشی از معامله هستن.
‫من پایه‌م. تو نیستی، لس خفن؟
‫چون من معامله رو خراب کردم؟
‫نه، معامله رو بستم.
‫- من معامله رو جوش دادم. ‫- فوق‌العاده‌ست!
‫- نه! ‫- منظورت چیه که نه؟
‫- این... ‫- این خیلی عالیه!
‫- وای خدای من. خیلی نگران بودم. ‫- نه، لیندی. نه، نه.
‫- من... ‫- حالا من...
‫گیر یکی از جاسوس‌های زیستی هیلتون افتادم.
‫دانشمند ارشدش میاد اینجا
‫و اعتبار کار منو کسب می‌کنه،
‫و همه اینا هیچ فایده‌ای نداره.
‫من هیچ می‌شم. میراث من هیچ می‌شه.
‫من بدون جایزه نوبل می‌رم توی قبر.
‫این آخرین فرصت من برای ‫رسیدن به بزرگی بود.
‫رفت.
‫هی، هی، هی، هی، هی.
‫- هی، بس کن. ‫- جون رایان رو یادته؟
‫- آره، دشمن من توی ام‌آی‌تی. ‫- درسته.
‫تو متقاعد شده بودی
‫که هیئت پی‌اچ‌دی اونو ‫به تو ترجیح می‌ده
‫و رتبه تو میاد پایین،
‫می‌شی یه پاورقی توی اجتماع علمی.
‫یا یه چیز بد علمی دیگه، درست می‌گم؟
‫اما واقعا چی شد، لس؟
‫اونا منو انتخاب کردن.
‫اونا تو رو انتخاب کردن.
‫و جون رایان کجاست؟
‫توی برکلی تدریس می‌کنه.
‫و تو کجایی؟
‫- توی سینت لوئیس. ‫- اما چرا؟
‫اوه...
‫و پارک منلو رو توی غرب میانه بسازم.
‫- چطور؟ ‫- چطور؟ چون من...
‫توی شرکت خودم سهام دارم،
‫و فناوری زیست‌کشاورزی می‌سازم ‫که دنیا رو عوض می‌کنه.
‫- درسته. ‫- آره.
‫تو قراره دنیا رو تغییر بدی.
‫و تو می‌دی.
‫من همیشه به این باور داشتم.
‫حتی وقتی ازم متنفر بودی؟
‫اوه.
‫مخصوصا وقتی ازت متنفر بودم.
‫حالا چه‌کار کنم؟
‫تو کاری رو بکن که همیشه می‌کنی.
‫برگرد توی کارگاه و درستش کن.
‫- این کاریه که لس لیتل‌جان می‌کنه. ‫- آره.
‫- درسته؟ ‫- آره. درسته.
‫- درسته؟ ‫- اوه.
‫خیلی خب.
‫ممنون که انقدر درکت بالاست.
‫وای خدا.
‫حالا من باید برگردم به کارگاه
‫و بیا تجدید پیمانمون رو بندازیم سال بعد.
‫فکر فوق‌العاده‌ایه.
‫لس، نه. من... چی؟
‫ها؟ همینو گفتی، درسته؟
‫- ها؟ ‫- اینو گفتم؟
‫- آره. ‫- گری و مگ.
‫اوه، گری و مگ ترجیح می‌دن به کابو برن.
‫بیا براشون یه چیزی بفرستیم.
‫- اسم منو امضا کن. ‫- نه، نه، نه.
‫- اونا منو تحقیر می‌کنن. ‫- نگران نباش. نگران نباش.
‫به لولو می‌گم که می‌تونه بره
‫با دوستاش اسکی. این چیزیه که می‌خواست.
‫پس بعدا می‌بینمت.
‫بعدا برمی‌گردم.
‫و... من عاشقتم
‫و مشتاق سال جدید و مای جدید خودمون ‫در سال بعدی هستم.
‫لیندی؟
‫ریچی.
‫من یه اشتباه کردم
‫و من امشب لس رو ترک می‌کنم.
‫من احساس توی صدات رو می‌شنوم
‫و این زیباست.
‫من امیدوار بودم یه معجزه کریسمسی ‫رخ بده.
‫آره، من به ورمانت می‌رم.
‫من به خانه خاکستری می‌رم.
‫و من...
‫می‌تونی با من بیای؟
‫جایی که تو شاهکارت رو تموم کردی.
‫باعث افتخارمه که دعوتم می‌کنی. ‫این هدیه گرانبهاست.
‫من ۱۰ روز مرخصی تعطیلاتی
‫و یک روز مرخصی شخصی ذخیره کردم...
‫و...
‫اموجی قلب.
‫بیا نیمه شب توی رستوران مندی ‫همو ملاقات کنیم.
‫منم اموجی قلب.
‫من با نشاطی در قدم‌هایم
‫و نوری در قلبم میام.
‫عاشق هدیه‌م شدی؟
‫- لعنتی! ‫- جان؟
‫آره، من...
‫دل باز کردنش رو نداشتم،
‫برای همین اونو با خودم میارم، باشه؟
‫سال جدید، توی جدید، مای جدید.
‫راستی ورمانت سرده؟
‫همه نیم ساعت دیگه بیرون باشن، وگرنه ‫هالک می‌بینه که من همه چیو داغون می‌کنم.
‫۳۰ کیلومتر جلوتر کوه یخ داریم. ‫کشتی رو رها کنید.
‫بانو گوجه قراره منفجر بشه.
‫هی، هی، هی.
‫لس قول یه دقیقه مصاحبه رو بهم داده بود.
‫من بهت ۲۰ دقیقه وقت می‌دم.
‫ببخشید.
‫فکر کردم چکمه‌ قراره بعد ‫تعطیلات توی کارم فضولی کنه.
‫مارتین بلافاصله سند رو امضا کرد
‫و هیلتون با حسن نیت ‫پول رو فرستاد.
‫من امضا نکردم. من یه شریکم.
‫ظاهرا شریک مهم نیستی.
‫اوه. حالا من انگیزه گرفتم. ‫و دوست دارم اینجا رو ترک کنی.
‫یه نابغه به فضای خودش نیاز داره.
‫دقیقا.
‫و من برنامه دارم توی ‫کل تعطیلات باانگیزه بمونم.
‫می‌دونم این دوره تغییر سختیه.
‫امشب رو بهت وقت می‌دم.
‫اما فردا برمی‌گردم.
‫چکمه‌های روی زمین، دکتر لیتل‌جان.
‫لعنت به من.
‫نیلز، من وقت ندارم.
‫اون چه‌کار کرده؟
‫تو پیری. بهم پیام بده.
‫گور بابات.
‫استارلا؟
‫لس.
‫از حالا تا وقتی بگم ‫استفاده از یخچال ممنوعه.
‫ما باید یه دستی به سر و روش بکشیم. ‫تو کجا داری می‌ری؟
‫من دارم ترکت می‌کنم.
‫اگه کسی قرار باشه کس دیگه رو ترک کنه،
‫- من باید تو رو ترک کنم. ‫- چطور؟
‫چون سعی کردی کارم رو خراب کنی.
‫فکر می‌کنی من نمی‌دونم؟
‫فکر نمی‌کردی نیلز به من زنگ بزنه
‫تا نظر بدم، لیندی.
‫این مجله ساینتیفیک آمریکنه، ته تی‌ام‌زی.
‫من یه شیادم، آره؟
‫و احساس خطر می‌کنم که یه دانشمند زن
‫اعتبار کارم رو بگیره؟
‫تو به جون اشاره کردی؟
‫من یه زن‌ستیز نیستم.
‫- عامدانه این‌طور نیستم. ‫- اوه؟
‫من گهگاهی زن‌ستیزی می‌کنم
‫و مردسالاری رو برای این مقصر می‌دونم.
‫من هیچ‌وقت نگفتم زن‌ستیزی.
‫چرا این کارو می‌کنی؟ چرا؟
‫دلیلش رو می‌دونی.
‫این در مورد گری و مگه؟
‫این در مورد تو و ازدواجمونه.
‫و شکستن قول قدم سوم:‌ یک کار بزرگ.
‫و دخترمون که از من متنفره.
‫داره شیره جون من رو می‌مکه و ‫آینده نویسندگیم رو خراب می‌کنه.
‫نویسندگی؟ برو بابا!
‫کلی سال پیش یه کتاب نوشتم.
‫این کاریه که کردی. تو عملا...
‫یه گزارش کتاب در مورد ‫خانواده داغونت رو تحویل دادی...
‫اسامی رو عوض کردی،
‫یکم کنایه بهش اضافه کردی،
‫و اسمشو گذاشتی داستان،
‫و شانس آوردی.
‫- ببین... ‫- رنگین کمان من با رنگ سیاه شروع می‌شود.
‫- عجب. ‫- گزارش کتابم
‫و فیلم نامزد اسکار بعدش...
‫که بر اساس اون ساخته شده،
‫پول این عمارت شدیدا غم‌انگیز رو ‫توی این شهر کوچیک و عقب افتاده
‫توی این ایالت جمهوری‌خواه که ‫مجبورمون کردی بهش نقل مکان کنیم داده
‫تا بتونی یه چیزی جز
‫آقای کله گوجه‌ای باشی.
‫اصلا لازم ندارم این ‫بحث رو با تو داشته باشم.
‫- وای خدا... ‫- آره.
‫من خیلی متاسفم.
‫الان چی لازم داری؟
‫من به تو نیاز دارم. آره.
‫من به حمایت تو نیاز دارم. ‫این فرصت آخر منه.
‫تو جایزه خودت رو گرفتی.
‫و شاید اینو فراموش کرده باشی،
‫اما من جمله به جمله کنارت بودم.
‫هر امضای کتابی، هر مصاحبه‌ای.
‫من کیفت رو نگه داشتم، ‫جلوی زبونم رو گرفتم.
‫من تمام اون مدت اونجا بودم.
‫و همیشه خوشایند نبود.
‫ترن هوایی عدم اعتماد به نفس و احساس
‫واقعا خسته‌کننده‌ست.
‫من اون بدهی رو پرداخت کردم!
‫من ۱۵ سال کنارت بودم!
‫تو نگهدارنده طعم رو داشتی ‫و اون غیرقابل تحمل بود.
‫- هنوز هست. ‫- اما من لحظه خودمو
‫مثل تو نگرفتم.
‫من جایزه خودمو
‫نگرفتم.
‫امتحان کردی و خراب شد.
‫من چه گناهی کردم؟
‫چه گناهی؟
‫عذر می‌خوام.
‫ببخشید که بلندپروازم.
‫گذروندن زندگی
‫با یه شاهکار یه باره برام کافی نیست.
‫شاید شاهکار دیگه‌ای توی وجودت نداری.
‫شاید با همون یه دونه کارت تموم شد.
‫شاید غرورت نمیذاره شرایط رو بفهمی.
‫ترجیح می‌دم غرورم کورم کنه
‫- تا اینکه ترس فلجم کنه. ‫- منو می‌گی؟
‫- این فکریه که در مورد من می‌کنی؟ ‫- آره.
‫چون یه جمله کوفتی رو
‫بعد از ۱۵ سال
‫ننوشتی.
‫فکر کردی توی خانه خاکستری عزیزت
‫چه جادویی پیدا می‌کنی؟
‫در حالی که من کنارتم،
‫مثل یه حیوون خونگی حامی عاطفی،
‫تشویقت می‌کنم، تو رو آروم نگه می‌دارم،
‫چون «من قول دادم یه روزی برمی‌گردیم اونجا».
‫من دیگه قبول نمی‌کنم که گروگان عاطفی
‫فلج خلاقیت تو بشم.
‫همین بود.
‫این برنامه ما بود.
‫هر بار همین جمله رو می‌گی.
‫این چیز فوق‌محرمانه‌ای بود
‫- که روش کار می‌کردی؟ ‫- اونو بده من.
‫نه، نه، نه، نه. ‫- یه ماشین اسباب‌بازی
‫دنیا رو تغییر نمی‌ده،
‫چه برسه به «کشاورزی حال حاضر».
‫تو نمی‌دونی در مورد چی حرف می‌زنی.
‫وای خدا. این چیزیه که تو به هر دانشمند زنی
‫که فکر بهتری داشته گفتی.
‫بیشتر مردا کمبودهاشونو با ‫یه ماشین بزرگ جبران می‌کنن،
‫جالبه که می‌بینم با چی جبران کردی.
‫اوه.
‫عجب. چقدر باشعوری.
‫لعنتی.
‫- چیه؟ ‫- وای نه، لیندی.
‫چی...
‫چه‌کار کردی؟
‫چه اتفاقی داره برام می‌افته؟
‫اوه،‌ اوه، اوه.
‫لیندی، سلام.
‫وای خدا. اون مرده؟
‫لیندی.
‫یه چیزی بگو.
‫تو زنده‌ای؟
‫اوه.
‫اوه، تو زنده‌ای!
‫صبح بخیر.
‫چقدر طول می‌کشه تا بتونی ‫منو درست کنی؟
‫من حقیقت رو می‌خوام بدونم!
‫نمی‌دونم.
‫اما خوب پیش می‌رم.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫نه.
‫از این به بعد،
‫هر چیزی که توی این آزمایشگاه ‫اتفاق می‌افته
‫مجوزش رو من می‌دم.
‫مامان یه چیزی نوشته؟
‫اون داستان همه جا پخش شده.
‫این یه بمب ساعتیه که منفجر می‌شه.
‫اما تو قراره اینو درست کنی.
‫این خیلی برام ارزشمنده.
‫ریچارد، تو توی خونه من بودی؟
‫لیندی، تو چرا چنینی؟
‫من توی محله بودم.
‫من فکر می‌کنم مامان...
‫- یه فروپاشی روانی داشته؟ ‫- اون... نه،‌ نه، نه.
‫پس طوفان لیندی داره به سمت شمال شرقی میاد.
‫اینو نگو.
‫من آدم شرورم.
‫لیندی!
‫لعنتی!
‫وای خدا.
‫من یه هیولای کوچولو ساختم.
www.Doostihaa.com