‫- بیخیال! ‫- چی شده؟
‫ای وای.
‫بسپرش به من. ‫اعتراضی نشنوم، باشه؟
‫صبر کن!
‫- صبر کن. ‫- ببخشید، آقا.
‫این کار رو نکن.
‫ولم کنید!
‫وای نه!
‫لعنتی.
‫نرو بیرون.
‫هی.
‫آقا!
‫لطفاً نکنید!
‫بسه دیگه.
‫بیا ببینم.
‫- بیا دیگه! ‫- گفتم بسه!
‫- بس کنید دیگه! ‫- وای!
‫- نوشیدنی نخوردی، نه؟ ‫- نه.
‫ماشینت کجاست؟
‫- اونجا. ‫- بریم.
‫باشه.
‫- فیلمنامه‌هاتون رو اینجوری بنویسید! ‫- «فیلمنامه‌هاتون رو اینجوری بنویسید».
‫از هر کلمه صداقت می‌چکه.
‫بهترین چیزی بود که تا حالا نوشتی.
‫فیلمنامه‌هاتون رو اینجوری بنویسید.
‫«فیلمنامه‌هاتون رو اینجوری بنویسید.»
‫خوش اومدی.
‫بقیه کجان؟
‫خب...
‫پلیس اومد و...
‫واقعاً مطمئن نیستم چی شد.
‫این برای خسارت پنجره‌ست.
‫این دویست هزار وون. ‫اگه کافی نبود بهم بگو.
‫باشه.
‫تو...
‫سنگ پرت کردی؟
‫آره.
‫چرا؟
‫چون حوصله‌م سر رفته بود.
‫حوصله‌ت؟
‫پلاک 37، هیوون...
‫شغل؟
‫کارگردانه.
‫تو کی هستی؟
‫تهیه‌کننده.
‫دونگ‌من!
‫- دونگ‌من. ‫- خدای من.
‫دونگ‌من، حالت خوبه؟
‫هی.
‫به همون دلیل پذیرشش نکردن.
‫گفتن فشار خون و نبضش نرماله، ‫پس مورد اضطراری نیست.
‫بهشون گفتی بدجوری کتک خورده؟
‫آره بابا!
‫گفتم حسابی کتک خورده و صورتش رو ببینید!
‫میگه از ضربه مغزی داره می‌میره،
‫ولی وقتی اسمش رو می‌پرسن، ‫میگه «هوانگ دونگ‌من».
‫به هر سوالی که پرستار می‌پرسه جواب می‌ده.
‫باید وانمود کنه بیهوش و گوشه، ‫ولی حتی این کار رو نمی‌تونه بکنه.
‫چطور می‌تونم اسم خودم رو اشتباه بگم؟
‫منظورم این نبود.
‫فقط جواب نده!
‫ساکت باش و تظاهر کن بیهوشی!
‫ای وای.
‫هر چی.
‫اگه باز پذیرشش نکنن، می‌برمش خونه.
‫لعنتی، چرا نمی‌تونی تظاهر کنی بیهوش شدی؟
‫فقط اینطور تو اورژانس پذیرش میشی.
‫خیلی خجالت آوره.
‫چطور باید رفتار کنم؟
‫آسیب ندیده.
‫به اندازه کافی درد نکشیده.
‫فشار 12 روی 8...
‫اسمت چیه، آقا؟
‫اسمت چیه، آقا.
‫اسمت.
‫چند تا می‌بینی؟
‫چند تاست؟
‫چرا اینو درست گفتی، احمق؟
‫چطور می‌تونم دو رو اشتباه بگم؟
‫فقط ببرش خونه، باشه؟ ای بابا.
‫گفتن مورد اضطراری نیست.
‫باشه، فقط ببرش خونه!
‫- چی شده؟ ‫- هی!
‫- جلوشو بگیر
‫- هی! ‫- نه، صبر کن!
‫تا خرخره خورده.
‫آب داری؟
‫الان، آقا.
‫داره برف میاد.
‫بیا.
‫بگیر.
‫مرسی.
‫الان حالم بهتره.
‫۱۰هزار وون بهت میدم. ‫پاشو بریم.
‫50 هزار وون میدم.
‫حتما شوخی می‌کنی.
‫الو؟
‫ضربه مغزی نشده. ‫نیازی به بیمارستان نیست.
‫حتی انگار درد هم نداره.
‫داره دیوونه می‌شه ‫که یه سکه ۵۰۰ وونی رو برداره.
‫آره، ۵۰۰ وون.
‫از فاضلاب! جایی که بالا آورد!
‫- بیا، نگهش دار. ‫- حتی 50 هزار وون هم نیست.
‫۵۰۰ وونه.
‫- حالت تهوع داشت و... ‫- پایین‌تر، پایین‌تر.
‫- محض رضای خدا. ‫- پایین.
‫خوبه.
‫چی گفت؟
‫پارک گیونگ‌سه، بیا بیرون!
‫گفتم بیا بیرون!
‫لعنتی.
‫حرفم ناتموم موند چون داشتم کتک می‌خوردم،
‫ولی بذار حرفمو تموم کنم.
‫خیلی چیزا آماده کرده بودم، ‫ولی الان هیچ کدومش مهم نیست.
‫میرم سر اصل مطلب.
‫باشگاه هشت؟
‫بی خیالش. من نیستم.
‫برای شما آدمای شاده.
‫من انتخاب کردم ‫که یه زندگی بی‌ارزش داشته باشم...
‫پس باشگاه هشت به کارم نمیاد؟
‫شرمنده
‫که وقتی نمی‌خواستنم موندم.
‫تو با کلمات آدم‌ها رو خوار می‌کنی.
‫اینو قبول دارم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫اگه بخوام، منم می‌تونم این کار رو بکنم.
‫فقط انتخاب کردم که نکنم.
‫بکن.
‫بگو!
‫شوخی‌هام
‫فقط برای خالی کردن عصبانیته،
‫نه برای خوار کردن مردم.
‫هی، بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫چرا اینقدر با من بدجنس بودی؟
‫با بقیه اینطوری رفتار نمی‌کنی.
‫ولی همیشه مثل دیوونه‌ها فیلمام رو مسخره کردی.
‫مردم می‌پرسن، می‌دونی.
‫چرا هوانگ دونگ‌من ‫از پارک گیونگ‌سه متنفره؟
‫باید یه دلیلی داشته باشی.
‫دلیل تنفرت از من.
‫من برای مدت کوتاهی هی‌جین رو دوست داشتم.
‫اون نه، لعنتی.
‫باید یه دلیلی باشه که چرا ازم متنفری.
‫چون تو اول ازم متنفر بودی.
‫چی باعث شد اینقدر از من متنفر باشی؟
‫از امروز، باشگاه هشت رو ترک می‌کنم.
‫ببخشید که اینقدر دیر فهمیدم.
‫[باشگاه هشت]
‫گندکاریام رو پشت سر می‌ذارم.
‫یه گروه چت جدید بساز.
‫[گروه را ترک می‌کنید؟]
‫[خارج شد]
‫[هوانگ دونگ‌من گروه را ترک کرد]
‫[دعوت هوانگ دونگ‌من به این گروه؟]
‫[تایید]
‫باشگاه هشت چیزی نیست که بتونی عضو بشی
‫و هر وقت خواستی خارج بشی...
‫[هوانگ دونگ‌من گروه را ترک کرد]
‫لعنتی.
‫ای وای.
‫[هوانگ دونگ‌من گروه را ترک کرد]
‫قبلاً جدانشدنی بودن.
‫نمی‌دونم چطور اینجوری شدن.
‫چی؟ قبلاً صمیمی بودن؟
‫ای بابا.
‫فکر کردم خیلی بالا آوردی.
‫باید دوباره پرش کنم.
‫چون زیاد بالا آوردم.
‫اگه نتونم با موفقیت خودمو ثابت کنم
‫با فروپاشی خودمو ثابت می‌کنم.
‫احساس غرور می‌کنم ‫چون امروز واقعاً فروپاشیدم.
‫حس یه روز خوب رو میده.
‫تنهایی انجام دادنش خسته کننده‌ست.
‫وقتی کسی بهت بگه خوبه یا نه، ‫کمتر خسته کننده‌ست.
‫کنارت می‌مونم
‫و نگاهت می‌کنم.
‫چرا قایمش می‌کنی؟
‫خب...
‫این چیز
‫بعضی وقتا این کارو می‌کنه.
‫حالم خوبه.
‫مطمئنم حالم خوبه.
‫ولی ساعت قرمزه.
‫وقتی داشت برف می‌اومد،
‫ساعت ویبره شد و من حتی بهش شک نکردم.
‫فکر کردم سبز باشه.
‫ولی قرمز بود.
‫کنجکاو بودم
‫و نگاهش کردم
‫نوشته بود، «تنها».
‫پس فکر کردم، فکر کنم دوست دارم تنها باشم.
‫به گمونم دوست داشتن
‫چیزایی مثل تخریب و نفرت برام فرق نداره.
‫من از اون آدمایی هستم
‫که به طور پیش فرض مضطربن،
‫پس ساعتم همیشه قرمز میشه.
‫ولی وقتی میشه،
‫احساس می‌کنم گستاخی در قبال کسیه که طرف صحبتمه.
‫موافق نیستی؟
‫اگه این به بازار برسه
‫تمام روابط رو نابود می‌کنه.
‫تصور کن زوج‌ها اینو دست کنن.
‫ادعا می‌کنن عاشقن و اینا،
‫ولی عشق نیست.
‫می‌گن عشق پدیدار نمی‌شه.
‫چون عشق یه مفهومه، نه یه احساس.
‫آها.
‫که اینطور.
‫عشق یه احساس نیست.
‫میگن فقط هیجان، بُهت یا عصبی بودن رو نشون میده.
‫تو اون لحظه چه حسی داری.
‫درسته.
‫چطور عشق رو تشخیص میدی؟
‫تعریف هر کسی از عشق متفاوته.
‫تعجبی نداره.
‫کلمه عشق همیشه مستاصلم می‌کرد.
‫همه در مورد عشق حرف می‌زنن
‫پس فکر کردم شاید من تنها کسی ‫بودم که اون حس رو نمی‌دونست.
‫یعنی می‌فهمم دلتنگی یا دلتنگی برای کسی چطوریه.
‫ولی همش فکر می‌کردم، عشق دقیقاً چیه؟
‫«عشق چیه؟»
‫خیالم راحت شد.
‫حالا که می‌دونم عشق رو نشون نمی‌ده
‫احساس می‌کنم می‌تونم دوباره بهش اعتماد کنم.
‫در این صورت،
‫می‌تونم آستینم رو بالا بزنم.
‫پسر، خیلی نگران بودم
‫که عشق ناگهان ظاهر بشه...
‫منظورم اینه که...
‫یعنی...
‫مثل یه باگ، می‌دونی؟
‫فکر کنم ممکنه
‫برای یه لحظه عاشق کسی بشی، درسته؟
‫چون نمی‌تونیم احساساتمون رو کنترل کنیم.
‫به هر حال، عشق وجود نداره.
‫راستی،
‫می‌تونم بهت پیام بدم؟
‫معلومه.
‫می‌تونم هر وقت بخوام بهت پیام بدم؟
‫حتماً.
‫دیگه کسی رو ندارم که باهاش حرف بزنم.
‫- واقعاً میشه هر وقت بخوام بهت پیام بدم؟ ‫- آره، میشه.
‫باشه.
‫به نفعته منو کتک نزنی.
‫چند بار باید بهت بگم؟
‫حریف نمیشم چون مشت‌هات قویترن.
‫تو هم صورتتو تو جمع اینجوری می‌کنی؟
‫[ما گیمباپ می‌فروشیم]
‫[سابقه استخدام بیون یون‌ای، ‫دستیار تهیه در فیلم چوی]
‫اون اینجا چی کار می‌کنه؟
‫چرا حس بدی دارم که اینقدر زود اومدی؟
‫بیانیه رسمیت خوب و از ته دل بود.
‫خب چیه؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫بیا دیگه.
‫دیشب نرفتی خونه؟
‫رفتم.
‫پس چرا لباست همونه؟
‫این یه لباس متفاوته.
‫- صبح بخیر، آقای چوی. ‫- هی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫اینقدر زود اومده یعنی عصبیه.
‫اون کیه؟
‫مدیرعامل آژانس اوه جونگ‌هوی.
‫خب؟
‫دخترش رو پیدا کردی؟
‫ببخشید؟
‫حواست کجاست؟
‫پرسیدم دختر اوه جونگ‌هوی رو پیدا کردی؟
‫آره.
‫پس این قیافه چیه؟
‫چی شده؟
‫دخترش خیلی عصبانیه؟
‫لعنتی، داری عصبیم می‌کنی.
‫چی شده؟
‫نه.
‫عصبانی نیست.
‫[اوه جونگ‌هوی ادعا می‌کند که دخترش رانادیده گرفته]
‫[با اینکه خانم اوه نتوانست تا انتها با دخترش باشد،
‫به نظر می‌رسد حتی بعد از ‫طلاق هم رابطه‌شان را حفظ کرد.]
‫فقط ازش خواهش کن که تو رو ببخشه.
‫اگه لازمه به پاش بیفت!
‫[هواساز نوشته‌ی هوانگ دونگ‌من]
‫یون‌ای یادداشت‌های بازبینی رو برام فرستاد.
‫و لعنتی،
‫کارش فوق‌العاده بود.
‫کفریم می‌کنه.
‫یه کوه اصلاحات هست که باید انجام بدم،
‫و در مورد همه‌ش درست گفته.
‫الان فکرت خالیه؟
‫باعث آبروریزیه.
‫گریه نکن و بیا بیرون. ‫باربیکیو دعوتت می‌کنم.
‫بازیگرش باید جانگ می‌ران باشه.
‫کل شب بیدار بودم ‫و نگران بودم که پیشنهادمو رد کنه.
‫بعد بهش پیام دادم که فیلمنامه‌م رو بخونه ‫و فوراً زنگ زد
‫و پیشنهاد داد که همدیگه رو ببینیم.
‫با تو.
‫جانگ می‌ران منو می‌شناسه؟
‫بعید می‌دونم حتی اسمم رو بدونه.
‫گفت دیدت که جلوی کافه ‫با گیونگ‌سه دعوا می‌کردی.
‫ای بابا، عاشقم شده؟
‫وای پسرم
‫حتماً کلی کینه از پارک گیونگ‌سه به دل گرفته.
‫اگه همه چیزایی که اون روز ‫آماده کردم رو گفته بودم،
‫کامل دل می‌باخت.
‫- حالش خوبه، راستی؟ ‫- منظورت چیه؟
‫درباره دختر واقعی اوه جونگ‌هوی.
‫آخه
‫چطور اون مشکل جانگ می‌ران ـه؟
‫یوقت مطرحش نکنی، باشه؟
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫خوش اومدی.
‫صبر کن.
‫جون‌هوان.
‫هی.
‫مشتاق دیدار. خوشحالم می‌بینمت.
‫شنیدم بورسیه رو بردی.
‫تبریک میگم.
‫چیزی نیست.
‫سخت کوش بودنت جواب داد.
‫تازه اولشه.
‫خیلی وقته ندیدمت، دونگ‌من.
‫آره، همینطوره.
‫در عجب بودم در چه حالی.
‫خوبم.
‫چی شده اومدی اینجا؟
‫با گی‌یونگ اینجا قرار دارم.
‫که اینطور.
‫- ببخشید. ‫- بفرما.
‫الو؟
‫بله، باشه.
‫میشه بریم یه جای دیگه؟
‫ولی اینجا باهاش قرار داریم.
‫دیدن قیافه اون عوضی عصبانیم کرد.
‫همیشه فکر می‌کردم نویسندگیش افتضاحه
‫حتی وقتی تو مدرسه فیلمسازی راهنماییش می‌کردم.
‫هیچ وقت ندیدم کسی ‫اینقدر بد و بزدلانه بنویسه.
‫نوشته‌هاش بی‌معنی هستن.
‫عوضش رو انتخاب فونت ‫و فاصله خطوط وسواس داره.
‫احمقه که برای همچین مزخرفاتی تلاش می‌کنه.
‫وقتی داشتم فیلمنامه‌شو می‌خوندم عصبانی شدم.
‫اون اولین عوضیه که باعث شد ‫فکر کنم می‌تونم قتل کنم.
‫احساس می‌کنم بهم حمله کردی.
‫من یکی از اون احمقام که سر فونت وسواس دارم.
‫ای وای. عقلت رو از دست دادی؟
‫وقتی از فونتش خوشم بیاد، ‫از نوشتن بیشتر خوشم میاد.
‫همه دیوونه‌ن.
‫سه میلیارد وون روی ‫یه آدم مثل اون سرمایه‌گذاری کنی،
‫و شرکت تهیه‌کننده می‌خواد موفق بشه.
‫شرکت هی‌جین ـه.
‫دارم بهت می‌گم که گند نزنی.
‫مهم نیست.
‫دیگه تو باشگاه هشت نیستم.
‫- خوب بودی؟ ‫- آره.
‫تهیه کننده داری؟
‫نه، هنوز نه.
‫برنامه‌ی هیچ تهیه‌کننده‌ای تو کوپارک فیلم ‫جور در نمیاد.
‫تهیه‌کننده‌ها بین چوی فیلم و ‫کوپارک فیلم رفت و آمد می‌کنن.
‫ولی تنها تهیه‌کننده خوب تو چوی فیلم ‫تهیه‌کننده هی‌جین ـه.
‫منظورت چیه؟
‫تهیه‌کننده بیون یون‌ای هست.
‫آدمای توانمند زیادی هستن.
‫خب، تهیه‌کننده بیون یون‌ای
‫کار زیاد نداره ‫که به عنوان تهیه‌کننده شناخته بشه.
‫منظورت چیه؟ ‫چند تا پروژه توسعه داده.
‫می‌دونی چند نفر رو از اخراج شدن نجات داده؟
‫از این خوشم نمیاد.
‫به نظرم هر چی انتخاب می‌کنه بیخوده.
‫شنیدم فقط چیزایی رو انتخاب می‌کنه ‫که قراره بندازن دور.
‫می‌دونی، اونایی که پایین‌تر از سطحش هستن.
‫با بازنده‌ها همدردی می‌کنه.
‫نه، این منصفانه نیست.
‫کارگردان‌های شناخته شده تهیه‌کننده‌های ‫خودشون رو میذارن سر کار.
‫تهیه‌کننده بیون تازه اول راهه، ‫پس با یه گروه دیگه کار می‌کنه.
‫نباید اینجوری بگی.
‫درسته، خب...
‫نظر من اینه.
‫دونگ‌من.
‫چرا فیلم نمی‌سازی؟
‫فکر می‌کنی انتخاب خودمه؟
‫سلام!
‫اومدی.
‫سلام.
‫شعر خوب به چی میگن؟
‫کارشناسا اونایی رو توصیه می‌کنن ‫که فهمشون سخت‌تره.
‫شعر...
‫وقتی حفظش کنی معنی پیدا می‌کنه.
‫فقط با خوندنش معناش رو نمی‌فهمی.
‫تا حالا کسی رو ندیدم که اینقدر خوب حرف بزنه ‫ولی فیلمسازیش اینقدر بد باشه.
‫راستش فیلمنامه رو دوست نداشتم.
‫می‌دونم، درسته؟
‫گفت حضوری توضیح میده، ‫پس باهاش قرار گذاشتم.
‫اون روز نزدیک بود از خنده بمیرم
‫چون خیلی بانمک بود.
‫با خودم گفتم، «اشتباه کردم»؟
‫- گول خوردم. ‫- گول خوردی.
‫کار همه همینه.
‫اون صحنه‌ای که مجبور شدم دستم رو ببُرم؟
‫حدس بزن چند تا برداشت رفتیم.
‫کات!
‫یه بار دیگه می‌گیریم.
‫- احساسات خوبه، ولی... ‫- صحنه ۸، شات ۷، برداشت ۱۷.
‫عصبانیت رو تو دستی ‫که هنوز به تنت وصله نشون بده،
‫و غم تو اون یکی. اکشن!
‫کات!
‫انگار داری ویولن می‌زنی.
‫کات! ‫می‌تونی حدود ۱۰ وون غم اضافه کنی؟
‫کات!
‫اکشن!
‫گفت من بی‌روحم.
‫آخه کی روح داره ‫وقتی داره دستشو قطع می‌کنه؟
‫کدوم آدم عاقلی می‌تونه دستش رو ببره؟
‫اینقدر این سکانس رو تکرار کردم ‫که انگار واقعاً داشتم قطعش می‌کردم.
‫تا اینکه نیمه جون افتادم و صبح شد.
‫کات.
‫فعلاً کافیه.
‫امروز رو تموم کنیم. ‫کارتون عالی بود.
‫- کارتون عالی بود ‫- کار امروز عالی بود
‫میشه بری سمت دیگه؟
‫احساس می‌کردم یه دست ندارم.
‫نمی‌تونستم حسش کنم.
‫واقعاً تو ذهنم
‫اَره‌ش کردم.
‫بعد از اون، ‫دیگه واقعاً نمی‌تونم از دست چپم استفاده کنم.
‫هنوزم همینطورم.
‫خواهر انتقامجو به عنوان ‫خواهر انتقامجو ناشنوا آنلاین معرفی شد.
‫بعد از اون، هر وقت یه صحنه عجیب می‌بینم،
‫عصبانی می‌شم ‫چون می‌دونم مثل احمقا جلوه می‌کنم.
‫و چندتا فیلمنامه شروع قوی داره ‫ولی آخرش خراب می‌شه؟
‫یه زن باهوش و همه چی تموم ‫یهویی آخر فیلم یه احمق تمام‌عیار میشه.
‫من کل شب بیدارم و فکر می‌کنم
‫چطور می‌تونم دیوونه درونم رو برای ‫بازی کردن این نقش بیارم بیرون.
‫بعد فکر کردم «فراموشش کن. خودم می‌نویسمش.»
‫«من به‌جای دل بستن به فیلمنامه‌های ‫آشغالی خودم می‌نویسمش.»
‫چرابه کلاس من نمیای؟
‫نه، نمی‌خوام یاد بگیرم.
‫هی چیزی از نویسندگی رسمی ‫حوصله‌سربرتر نیست.
‫از شنیدن چرت و پرتایی در مورد ‫اصالت و ساختار داستان متنفرم.
‫باید بی‌پروا بنویسی و بی‌پروا اجرا کنی.
‫- حق با توئه. ‫- مگه نه؟
‫- باید بی‌پروا باشی. ‫- دقیقا.
‫به افتخار بی‌پروا بودن.
‫توی این کشور فقط یه نفر ‫همه فیلمنامه‌ها رو می‌نویسه؟
‫چطور همه‌شون مثل هم هستن؟
‫بعد از بازیگرا می‌خوان که ‫یه جنبه دیگه رو نشون بدن.
‫- خب برو یه فیلمنامه دیگه برام بیار! ‫- بیار.
‫- نوشیدنی. ‫- باشه.
‫«فیلمنامه‌هاتون رو این‌جوری بنویسین!»
‫وقتی اینو گفتی،
‫بازوم پرش گرفت.
‫مثل یه جسد که یهویی چشماش رو باز می‌کنه.
‫هی می‌پرید.
‫اوه؟ وای.
‫دوباره پرید.
‫داره می‌پره.
‫پارک گیونگ‌سه حروم‌لقمه‌ست ‫پارک گیونگ‌سه لعنتی حروم‌لقمه‌ست
‫اون بازیگرا رو دیوونه می‌کنه
‫استعداد من چیه؟
‫وای.
‫می‌خوای منو با خبرای بد بترسونی؟
‫چرا معطل می‌کنی؟
‫اون اسمش رو
‫از بیون سه‌اون به بیون یون‌ای تفییر داده.
‫- «یون‌ای»؟ ‫- آره.
‫و از چیزی که فکر می‌کردم نزدیک‌تره.
‫اون توی...
‫چوی فیلم کار می‌کنه.
‫من محض احتیاط رفتم اونجا،
‫اما انگار هیچ‌کس نمی‌دونست ‫که اون دختر شماست.
‫اگه می‌دونستن، فکر نمی‌کنم آقای چوی ‫خیلی برای پیدا کردن دخترتون
‫سر و صدا راه مینداخت.
‫و اگه آقای چوی می‌دونست اون دختر شماست
‫انقدر بد باهاش رفتار می‌کرد؟
‫حتی فکر می‌کنم اون نمی‌دونه مادرش کیه.
‫هیچ کسی در اطرافش خبر نداره.
‫اون به عنوان دستیار مدیر کارش ‫رو شروع کرد و بعد کارش تمام وقت شد.
‫با توجه به اینکه بعد از فارغ‌التحصیل شدن ‫از دبیرستان توی شغل‌های مشابه بوده،
‫فکر نمی‌کنم عمدا به چوی فیلم محلق شده باشه.
‫اون مرد حتی اونو به دانشگاه نفرستاده؟
‫آقای بیون جی‌سو سال ۲۰۰۸ فوت کرد،
‫برای همین اون الان با ‫مادربزرگش زندگی می‌کنه.
‫کدوم مادربزرگ؟
‫هر دو مادربزرگش فوت کردن.
‫مسئله اینه که...
‫آقای بیون جی‌سو دوباره ازدواج کرده...
‫می‌دونستم.
‫برای همین...
‫این مادر...
‫همسر دومشه.
‫اون با مادر مادرخونده‌ش زندگی می‌کنه.
‫مادربزرگ، بذارش اینجا.
‫اونا وقتی آقای بیون
‫در ۱۱ سالگی اون ازدواج ‫کرد با هم زندگی می‌کنن.
‫حتی بعد از فوت آقای بیون ‫که در اون زمان توی دوره راهنمایی بود،
‫اونا به زندگی با هم ادامه دادن.
‫این خوب نیست. گیمباپ تو بهتره.
‫و مادرخونده اون برای کار به ژاپن رفته.
‫عیب نداره، بشین. من انجامش می‌دم.
‫ما باید اونو جابه‌جا کنیم قبل اینکه ‫خبرنگارا بفهمن توی چنین جایی زندگی می‌کنه
‫و احتمالا بهتره کاری کنیم با مادربزرگش ‫هم قطع ارتباط کنه.
‫من باهاش تماس می‌گیرم و می‌گم ‫در اسرع وقت از اونجا بره...
‫باهاش تماس نگیر.
‫نمی‌خوام کسی باهاش تماس بگیره.
‫- خودم انجامش می‌دم. ‫- باشه.
‫می‌ران کجاست؟
‫گفت امشب با کارگردان ‫لی‌ جون‌هوان برنامه داره.
‫الان باید پیش اون باشه.
‫بهش بگو الکل نخوره و زود بره خونه.
‫متوجه شدم.
‫الان دارم می‌رم.
‫بله، من توی ماشینم.
‫اون کسیه که توی دردسر افتاده.
‫لطفا وقت بذارین و اینو بخونین.
‫- بیاین دوباره همو ببینیم. قول می‌دین؟ ‫- باشه.
‫بله، البته. قول می‌دیم.
‫به سلامت برو خونه.
‫شب خوبی داشته باشین.
‫- شب خوش. ‫- خداحافظ!
‫- بعدا می‌بینمتون! ‫- باشه.
‫بیا با هم تاکسی بگیریم. می‌رسونمت.
‫بیا با هم بریم!
‫جایزه بهترین کارگردان جدید چهل و ششمین ‫جشنواره فیلم کره می‌رسه به...
‫هوانگ دونگ‌من برای فیلم هواساز!
‫هی، اکس.
‫شنیدم با هوانگ دونگ‌من کار می‌کنی.
‫تو از من حقوق می‌گیری،
‫اما از بیرون کار می‌گیری؟
‫می‌دونی که خیلی‌ها از من می‌خوان ‫که فیلمنامه‌شون رو بازبینی کنم.
‫این کار حساب نمی‌شه.
‫هوانگ دونگ‌من
‫ده سال زیر نظر مدیر کو هی‌جین بود ‫تا اینکه بالاخره تسلیم شد.
‫فکر می‌کنی چون به‌خاطر این‌که به خوبی ‫تو نبوده تسلیم شد؟
‫بسه دیگه، اکس.
‫انقدر توی آشغالای بقیه سرک نکش.
‫تو فقط فیلمنامه‌هایی رو بازبینی می‌کنی ‫که چند ثانیه مونده برن توی کاغذخردکن.
‫مطمئنم وقتی مسابقات ورزشی تماشا می‌کنی ‫از تیم ضعیف‌تر حمایت می‌کنی.
‫فکر می‌کنی فضای کاریت جاییه ‫که توش انسانیتت رو می‌سازی؟
‫فکر می‌کنی این چیزیه که ‫به‌خاطرش بهت پول می‌دم؟
‫اگه ما فقط با کارگردانایی کار کنیم ‫که خودشون رو ثابت کردن،
‫کی کارگردانای تازه‌کار غافلگیرکننده‌ رو ‫کشف کنه؟
‫تو لازم نیست این کارو بکنی!
‫آدمایی که پول دارن روی ‫آدم مطمئن شرط می‌بندن.
‫کسایی که پول ندارن توی آشغالا می‌گردن.
‫وقتی به سن من برسی،
‫با یه نگاه می‌فهمی
‫کی قراره موفق بشه و کی نمی‌شه.
‫چیزی به اسم نابغه ‌غم‌انگیز ‫یا متخصص مخفی نداریم.
‫پول دنبال آدمایی می‌ره که سرنوشتشون ‫پول‌سازیه.
‫اونا حتی اگه بخوان هم نمی‌تونن مخفی بشن.
‫تو می‌بینی من مخفی بشم؟
‫پس انقدر آشغال‌گردی نکن!
‫همه‌شون رو بریز دور.
‫اعصابم خورد شد.
‫چرا باید یه کارگردان موفق ‫با یه آدم کوچیکی مثل من کار کنه؟
‫من نمی‌فهمم.
‫من نمی‌تونم تو رو نویسنده اعلام کنم. ‫به عنوان تهیه‌کننده اسمت رو میارم.
‫بیشتر از این نمی‌تونم.
‫شوخیت گرفته؟
‫منو معطل نکن،
‫وگرنه میام در خونه‌ت و ‫اونجا رو زیر و رو می‌کنم.
‫کاش یه داداش بزرگتر داشتم.
‫یه داداش بزرگتر دیوونه.
‫عروسی خیلی نزدیکه.
‫من یه جواب سرراست می‌خوام ‫در مورد اینکه کسی رو رزرو کردی یا نه.
‫ده‌ها بار باهات تماس گرفتم.
‫می‌خوای چه‌کار کنی؟
‫جلوی فامیلا پز دادم
‫که یه خواننده معروف آهنگ ‫عروسی رو اجرا می‌کنه.
‫بهشون بگم این منتفیه؟
‫آبروم می‌ره!
‫تو ۲۰ ساله توی این صنعتی، ‫کسی نیست ازش بخوای؟
‫[هواساز]
‫[ما جی‌یونگ، ای آشغال]
‫[فیلم «تق تق تق» از ما جی‌یونگ ‫جایزه کا‌اف‌ای رو برنده شد]
‫[... یک فیلم فانتزی روانشناسانه ‫که هزار در رو باز می‌کنه...]
‫[هزار در]
‫می‌شه فیلمنامه ما جی‌یونگ ‫رو برام جور کنی؟
‫اگه بخوای بهت نشون می‌ده.
‫یا شاید بتونی از هی‌جین اینو بخوای.
‫باید یه چیزی رو چک کنم.
‫آشغال.
‫[تق تق تق]
‫تا جایی که یادم میاد،
‫من آدما رو آدم نمی‌دیدم. ‫اونا رو جرم می‌دیدم.
‫جرم‌هایی از احساسات.
‫[همه مردم... جرم‌هایی از احساسات هستن]
‫تو شبیه کسی هستی
‫که هزار در رو باز کرده.
‫[جی‌آ هزار در...]
‫می‌خوای همو ببینیم؟
‫چرا؟
‫پشت گوشی به من بگو.
‫اگه نیای بیرون، من می‌رم سراغ کو هی‌جین.
‫می‌خوای این کارو بکنم؟
‫لعنتی.
‫لعنت به چی؟
‫من باید فحش بدم، حروم‌لقمه.
‫تا حالا کسی رو دیدی که ‫هزار در رو باز کرده باشه؟
‫درهای من همه بازن.
‫توی دردسر افتادی، عوضی.
‫این‌که خودمو مجبور می‌کردم ‫نوشته‌هات رو بخونم بالاخره به‌درد خورد.
‫این‌جوری مچت رو می‌گیرم.
‫بهت گفتم، نگفتم؟
‫وقتی کار یکی رو می‌خونی، ‫می‌تونی درونشون رو ببینی.
‫ببینی چه فکری دارن،
‫چه جور آدمی هستن، یا چطور زندگی می‌کنن.
‫بگو ببینم.
‫چرا من بیون یون‌ای رو ‫توی نوشته‌هات می‌بینم؟
‫چون ما دوست بودیم.
‫من با بیون یون‌ای دوست بودم.
‫می‌دونم، حروم‌لقمه! ‫توی نوشته‌هات مشخصه!
‫اما چرا اسمش توی فیلمنامه نیست؟
‫باید اسم هر کسی که باهاش دوست بودم ‫و کمک کوچیکی کرده رو بیارم؟
‫نویسندگی مثل خونه، نمی‌تونی انتقالش بدی، ‫مگر اینکه از یه نوع باشه.
‫لخته می‌شه.
‫مشخصه توی فیلمنامه تو دو نفر ‫با دو گروه خونی متفاوت هست.
‫بیون‌ای تیز و دقیق،
‫و ما جی‌یونگ حوصله‌سربر و سنتی.
‫می‌تونم کل فیلمنامه‌ت رو بررسی کنم ‫و دقیقا بگم کی چیو نوشته،
‫بدون اینکه یه اشتباهم بکنم.
‫می‌خوای این کارو بکنم؟
‫فکر می‌کنی فقط من می‌تونم اینو بگم؟
‫مطمئنم کو هی‌جین هم می‌دونه.
‫تو از کسی دزدی کردی که نباید می‌کردی.
‫تو از یه نابغه دزدی کردی، حروم‌لقمه.
‫از کسی دزدی کردی که مثل یه جواهر می‌درخشه.
‫کسی که انقدر باهوشه ‫تشخیص دادنش راحته.
‫اما چی گفتی؟
‫گفتی از کارش خوشت نمیاد؟
‫اون فقط می‌ره سراغ کسایی که ‫قراره دور انداخته بشن؟
‫این ادبته؟
‫برعکس تو، اون زن باهوش،
‫طمع و خواسته‌های خودش رو کنار گذاشته
‫و کسایی رو انتخاب می‌کنه ‫که در شرف به فنا رفتن هستن.
‫این تحسین‌برانگیز نیست که ‫از استعدادش
‫برای چیزی استفاده می‌کنه ‫که بقیه دور می‌ریزن؟
‫- باید اونو روی سر بگیری! ‫- لعنتی!
‫تا وقتی خودتو ثابت نکردی برای من موعظه نکن.
‫می‌دونی وقتی به من چرت و پرت گفتی ‫چی فهمیدم؟
‫«حالا فهمیدم. من اونو یاد خودش میندازم.»
‫«اون الان از خودش متنفره.»
‫تو به‌خاطر اینکه مثل تو بی‌عرضه بودم ‫از من متنفر بودی
‫و منو تحقیر کردی.
‫واقعا فکر می‌کنی
‫من هنوز مثل تو بی‌عرضه هستم؟
‫[کارگردان هوانگ دونگ‌من]
‫گفتی بهم پیام می‌دی.
‫ممنون.
‫به لطف تو،
‫ساعتم برای اولین بار در امروز سبز شد.
‫منم همین‌طور.
‫ساعت منم برای اولین بار در امروز سبز شد.
‫عجب، کیه؟
‫خدای من.
‫الو؟
‫خوابیدی؟
‫آره.
‫باشه، بخواب.
‫بهتره که بخوابی.
‫ولی موقعی که خوابی گوش کن.
‫یونگ‌سو.
‫چی؟
‫چرا جواب می‌دی؟ برو بخواب.
‫برو بخواب.
‫من با خودم حرف می‌زنم.
‫این خجالت آوره، ‫پس با خودم حرف می‌زنم.
‫بگیر بخواب.
‫یونگ‌سو.
‫هیچ‌کسی در این مورد نمی‌دونه.
‫حتی هی‌جین.
‫این رازیه که من به گور می برم.
‫[دربازکن جذاب]
‫فیلم اولم «دربازکن جذاب»‌رو یادته؟
‫اون در مورد...
‫در مورد دونگ‌من بود.
‫دوران دانشگاه با هم زندگی می‌کردیم،
‫یه روز با حال ناجور اومد خونه.
‫اون گفت یه دربازکن رو به عنوان ‫یه هدیه به دختری که دوست داشت داده،
‫اما بعد دربازکن رو توی یخچال ‫چول‌هو دیده و از کوره در رفته.
‫گفت که در یخچالو کنده.
‫اون الکل خورده بود و وراجی می‌کرد،
‫و من می‌خواستم همه‌ش رو بنویسم.
‫چون هر چیزی از دهنش ‫در می‌اومد خیلی خنده‌دار بود.
‫من دراز کشیدم تا بخوابم،
‫اما صحنه‌ها جلوی چشمام اجرا می‌شدن.
‫یه نوچه توی یه دسته خلافکاری
‫به زنی که دوست داره ‫یه دربازکن هدیه می‌ده...
‫مونته کریستو.
‫اما اونو توی یخچال رئیسش می‌بینه.
‫می‌دونستم می‌گیره.
‫من توی سه روز نوشتمش.
‫بعدش نتونستم بخوابم، ‫چون خیلی خوب بود.
‫هی فکر می‌کردم «این داستان دونگ‌منه».
‫«اگه بگه که می‌خواد خودش بنویسه چی؟»
‫اما اون احمق...
‫چیزی یادش نموند.
‫اون‌قدر حالش بد بود که بیهوش شد.
‫من از اون موقع اضطراب دارم.
‫حتی در طی پیش‌نمایش،
‫نگران بودم یهویی موقع ‫تماشای فیلم یادش بیاد.
‫لعنتی.
‫امیدوار بودم توی یه تصادف بمیره.
‫اون موقع بود که
‫باهاش لج کردم.
‫تو می‌دونی...
‫که من از شنیدن این خسته شدم
‫که می‌گن فیلم اولم بهترین کارمه.
‫هر وقت اینو می‌شنوم...
‫اگه دونگ‌من یهویی فیلم اولش رو بسازه،
‫و فیلمش خوب باشه...
‫اون موقع...
‫باعث می‌شه هیچی نباشم.
‫برای همین...
‫آرزو کردم اون حروم‌لقمه ‫هیچ‌وقت فیلم نسازه.
‫امیدوار بودم ناپدید بشه.
‫دونگ‌من
‫هیچ‌وقت جلوت اینو نشون نداد،
‫اما خیلی از دربازکن جذاب خوشش اومد.
‫اون‌قدر خوشش اومد
‫که گفت دلش می‌خواد بغلت کنه.
‫گفت می‌خواد قبل مرگ همچین فیلمی بسازه.
‫انقدر دوستش داشت.
‫تو بیدار بودی؟
‫مگه خواب نبودی؟
‫عجب، چرا نمی‌خوابی؟
‫نیازی نیست نگران باشی.
‫همه ما از داستان‌های بقیه استفاده می‌کنیم.
‫حتی اگه تو به دونگ‌من گفته بودی، ‫اون نمی‌تونست اینو بسازه.
‫چند تا داستان خوب از دستش رفت؟
‫اگه فقط در مورد داستان‌های خودش می‌نوشت،
‫تا الان سه چهار تا فیلم ساخته بود.
‫اون نمی‌دونه داستان‌هاش چقدر خوبن
‫و تلاش می‌کنه به زور یه چیزی در بیاره.
‫گیونگ‌سه.
‫حتما خیلی برات سخت بوده.
‫این اعتراف زیبایی بود.
‫حقته تشویق بشی.
‫[ورود هوانگ دونگ‌من و برادرش ممنوع است]
‫اینجا کسی هست
‫که در مورد دونگ‌من ننوشته باشه؟
‫کی‌ری.
‫برادرزن دردسرساز توی ‫ایکس‌فمیلی دونگ‌منه، درست می‌گم؟
‫سونگ‌ته.
‫توی «منو دیوونه می‌کنی»،
‫اون شرخر احمق دونگ‌منه، مگه نه؟
‫هر وقت دونگ‌من حرف می‌زنه، ‫چشمای همه برق می‌زنه
‫و می‌خوان بعدا از داستانش استفاده کنن.
‫شما اینو می‌دونین. من اینو می‌دونم.
‫همه‌مون اینو می‌دونیم.
‫هی، وو سونگ‌ته.
‫تو خیلی راحت توی گوشیت نوت‌برداری می‌کنی.
‫اون روزی که از این اورژانس ‫به اون اورژانس می‌رفت
‫بالا می‌آورد و در حال تلاش برای ‫گرفتن یه سکه ۵۰۰ وونی آبروریزی کرد.
‫فکر می‌کنین کسی در موردش ننوشته؟
‫هی گیونگ‌سه.
‫اون داستان در مورد سازمان ملی مدیریت استرس.
‫می‌تونستی بدون دونگ‌من تمومش کنی؟
‫می‌خوام به این فکر کنین
‫که چند تا ایده به ما داده ‫وقتی که به بن‌بست رسیده بودیم.
‫فکر کنین.
‫حالا به من بگین...
‫بازم باید از شرش خلاص شیم یا نه.
‫خیال همه‌مون راحته چون اون بی‌خبره
‫و حتی متوجه نیست که ما ازش استفاده می‌کنیم.
‫اما ما هنوز احساس گناه می‌کنیم،
‫برای همین باهاش لج می‌کنیم.
‫اشتباه می‌گم؟
‫فکر می‌کنین می‌تونین بدون دونگ من ‫ایده پیدا کنین؟
‫خیلی خب.
‫باید هوانگ دونگ‌من برای خودم باشه؟
‫آره؟
‫باشه.
‫از امروز، من بهترین دوستشم.
‫هر اتفاقی که براش می‌افته ‫رو فقط من می‌تونم در موردش بنویسم.
‫نمی‌تونین از هیچ‌کدومش ‫بدون اجازه من استفاده کنین.
‫بس کن، یونگ‌سو.
‫صحنه رو این‌جوری تموم نمی‌کنن.
‫می‌دونی که من پایان‌بندیم خوب نیست.
‫پایان‌بندی‌هام ۲۷ بار بازبینی شده.
‫مهم نیست.
‫در هر صورت،
‫هوانگ دونگ‌من برای منه.
‫من پیرم و ایده‌ای ندارم.
‫هوانگ دونگ‌من...
‫هوانگ دونگ‌من مال منه.
‫چرا چیزی نمی‌گی؟
‫تو رو نمی‌گم.
‫مطمئنم تو کلی حرف برای گفتن داری.
‫من با این مخالفم.
‫مخالف اینم که کارگردان هوانگ ‫به باشگاه هشت ملحق بشه.
‫نمی‌خوام کسی رو جز من ببینه.
‫چرا؟
‫تو هم می‌خوای اون برای خودت باشه؟
‫بله.
‫می‌خوام برای خودم باشه
‫و بعد همه چیز رو بهش پس بدم.
‫تا بتونه ببینه...
‫چقدر باهوشه.
‫چرا به من نگفتی با یه دختر دوست شدی؟
‫چی؟
‫بهت گفتم وقتی با یه دختر ‫دوست بشی ممنوعیت رو برمی‌دارم.
‫این یه علاقه یه‌طرفه‌ست.
‫شایعه پخش نکن.
‫اگه یون‌ای بفهمه...
‫این کارو نکن، باشه؟ جدی می‌گم.
‫یه‌طرفه نیست.
‫اون علنا طرف تو رو می‌گیره.
‫ورود تو دیگه ممنوع نیست.
‫[ورود هوانگ دونگ‌من و برادرش ممنوعه]
‫ای خدا.
‫اون احمق بهتره فکر بالا ‫رفتن و خوندن تو سرش نباشه.
‫خودم از صحنه می‌کشمش پایین.
‫لطفا با تشویق خودتون به خواننده ‫مهمان ما خوش‌آمد بگین.
‫حالا،
‫آهنگ عروسی.
‫من دوست دارم
‫به دخترعموی کارگردان هوانگ دونگ‌من ‫دوشیزه لی یه‌رین
‫و دامادش، آقای کیم سین‌یونگ ‫در عروسیشون تبریک بگم.
‫دوست دارم از کارگردان هوانگ دونگ‌من ‫هم تشکر می‌کنم
‫که دستم رو که حین فیلمبرداری فیلم ‫خواهر انتقام‌جو صدمه دید خوب کرد.
‫کارگردان هوانگ،
‫فراموش نکن که برای فیلمنامه ‫فوق‌العاده بعدیت من نفر اولم.
‫حالا برسیم به آهنگ عروسی.
‫من حتی به موفقیت امید ندارم.
‫فقط می‌خوام یه فیلم بسازم.
‫تا بتونم حتی یکم با این حس بی‌ارزش بودن ‫مقابله کنم.
‫باید عاشق می‌شدم.
‫کی می‌دونست من چنین موتور قدرتمندی ‫رو درونم دارم؟
‫باید عاشق می‌شدم.
‫بیون یون‌ای می‌تونه فیلمنامه‌های مرده رو زنده ‫کنه و حالا اون طرف هوانگ دونگ‌من رو گرفته.
‫خوب به این فکر کن.
‫یه شخص دیگه پا پیش گذاشته.
‫حتی یه عکس از زمانی که جوون بوده هست.
‫ببخشید. لطفا جواب تماس ‫خانم اوه جونگ‌هوی رو بده.
‫فراموشش کن. خودم بهشون می‌گم.
‫توی تلویزیون زنده، جلوی کل کشور.
‫اونا دوباره مثل تو یه الگو رو نشون دادن.
‫من هیچ‌وقت «ناشناخته» نداشتم.
‫چرا...
‫یه شخص چنین حسی پیدا می‌کنه؟
www.Doostihaa.com