‫[سال 1908]
‫بیایید جلو، ایها‌الناس!
‫بیایید و تالار عجایب ‫و موجودات عجیب‌الخلقه ما رو ببینید!
‫دوقلوهای لی، که با یه حیله ظالمانه ‫از بدو تولد به هم چسبیدن!
‫مراقب باش.
‫و پسر سگ‌صورت،
‫بیشتر سگه تا پسر.
‫مرد اسکلتی،
‫بیشتر مُرده‌ست تا زنده.
‫سلوراک، مردبوزینه‌ای،
‫بیشتر بوزینه‌ست تا آدم.
‫زود باشید. همه‌شون اینجا جمعن.
‫بیا جلو...
‫یه نمایش وحشت‌انگیز ببین ‫که از تاریک‌ترین تصوراتت هم بدتره.
‫برو داخل.
‫بفرما.
‫برو.
‫برید.
‫سلام، پسر.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫نترس. نزدیک‌تر بیا.
‫بیا. نزدیک‌تر بیا.
‫آره. همینه.
‫حالا دیدیش!
‫وای، وای، وای.
‫اینجایی.
‫لعنت بر شیطون.
‫اینقدر ترسو نباش، فرانسیس.
‫ببین بابات برات چی بُرده.
‫بریم.
‫- بفرمایید داخل. ‫- ممنون.
‫ای بابا.
‫خدایا.
‫این نمایشگاه لعنتی جیبامو خالی کرد.
‫برو آب بخر.
‫یکی لطفاً.
‫زود باش دیگه.
‫پنج سنته.
‫فقط همین قدر دارم.
‫این تیرکمونِه؟
‫[مِین]
‫اون تیرکمون لعنتی کجاست؟
‫صبر کن! فرانسیس! نه! برگرد! ‫صبر کن!
‫فرانسیس! برگرد!
‫چی می‌خوای؟
‫دست از سرم بردار!
‫سلام.
‫فرار کن، زود باش!
‫عجله کن.
‫دار نزدیک‌تر می‌شه!
‫عقب رو نگاه نکن!
‫مترجم: مریم سهرابی
‫اونجا رو نگاه کن.
‫یوهو!
‫خانم بین‌بریج.
‫خوشحالم دوباره دیدمتون.
‫دوز کلرپرومازین لیلی رو بیشتر کردم،
‫ولی اگه یه بار دیگه دچار حمله شد،
‫شاید بخوایم یه برنامه درمانی ‫محدودتر رو بررسی کنیم.
‫الان کجاست؟
‫لیلی تابستون گذشته با ‫رئیس خدمه نظافت‌مون خیلی جور شده بود.
‫می‌خواست قبل از رفتن خداحافظی کنه.
‫تا کن و بکن زیرش.
‫همه‌ چی درست می‌شه، عزیزم.
‫تو دختر باهوشی هستی. ‫خودت راهشو پیدا می‌کنی.
‫آره، آخه...
‫تقصیر منه که باباش تو زندانه.
‫ما حتی همدیگه رو اونقدر خوب نمی‌شناسیم.
‫و اگه چیزی که واقعاً دیدم رو بگم، ‫اونوقت...
‫احتمالاً دوباره برمی‌گردی اینجا.
‫اگه جای من بودی چی کار می‌کردی؟
‫بابام همیشه می‌گفت زندگی خود سفر ـه.
‫ولی به نظرم بیشتر درباره‌ی اینه که ‫همسفرت کِیه.
‫و اگه رانی به اندازه‌ای که به نظر می‌رسه برات مهمه،
‫یه راهی پیدا می‌کنی که همه ‌چی رو درست کنی.
‫یه جوری.
‫گوش کن.
‫اگه بهم بگی که غیرممکن رو دیدی...
‫من باور می‌کنم.
‫بیشتر آدما، خب...
‫فقط چیزی رو باور می‌کنن که بتونن ببینن...
‫با چشمای خودشون.
‫آروم، رفیق.
‫با حسن نیت اومدم.
‫چی شده، مارک دلخواهت نیست؟
‫من بیشتر «امبسی گلدز» می‌کِشم.
‫که اینطور؟ امبسی گلدز.
‫این‌طرف اقیانوس زیاد طرفدار نداره.
‫فکر می‌کردم بیشتر طرفدار «پال مال» باشی،
‫یه جیمز کوبرن واقعی.
‫لی ماروین.
‫پال مال‌ها، تبلیغاتشون با لی ماروینه.
‫ستاره‌های سینما رو خوب می‌شناسی، هنک. ‫با حیطه کارِت جور درمیاد؟
‫تو می‌دونی حیطه کار من چیه؟
‫دروغگوها.
‫از یه کیلومتری تشخیصشون میدم.
‫شب قتل کجا بودی، هنک؟
‫گفتم، خونه بودم.
‫پس چرا یه شاهد عینی دارم که می‌گه ‫ساعت ۱۱:۳۰ تو خیابون جکسون بودی؟
‫آره، یه شاهد زنگ زد، ‫گفت عکستو تو روزنامه‌ها دیده.
‫دو دو تا چهارتا کرد با مردی که
‫اون شب تو سایه‌ها دیده بود.
‫- یه اظهارنامه قسم‌خورده نوشته. ‫- آره، ولی این درست نیست.
‫خب، زنه خیلی ناراحت بود.
‫پس رفتیم اونجا، یه نگاهی انداختیم و...
‫اینو تو صحنه پیدا کردیم.
‫«دروغ نگو»، هنک.
‫می‌دونی تو شاوشنک ‫با قاتل بچه‌ها چی کار می‌کنن؟
‫من بلایی سر اون بچه‌ها نیاوردم،
‫و نزدیک اون سینما هم نبودم.
‫پس کجا بودی، هنک؟
‫و دیگه بهم نگو خونه تو تخت بودی.
‫به شعورم توهین نکن.
‫باشه.
‫دلمون برات تنگ می‌شه، هنک.
‫حداقل خاطره‌ها موندن.
‫وایسا، صبر کن، صبر کن.
‫من... این کارو نکردم! ‫کار من نبوده!
‫برگرد! برگرد!
‫[هنک تبربه‌دست قراره اعدام بشه!]
‫تصور کن اگه معلوم شه ‫بابات قاتل روانیه؟
‫یعنی باید مدرک داشته باشن ‫که دستگیرش کردن، مگه نه؟
‫اینجا آمریکاست. ‫نمی‌تونن آدما رو بی‌دلیل بندازن زندان.
‫درباره همین کشور حرف می‌زنیم؟
‫فقط بهش نمیاد
‫یه قاتل بزرگش کرده باشه
‫همین.
‫سلام.
‫اینو از دفتر پرستار برداشتم. ‫باید کمک کنه پاکش کنی.
‫تو آخرین کسی هستی که ازش کمک می‌خوام.
‫خوش‌شانسی که به خاطر کاری ‫که با بابام کردی کتکت نزنم.
‫برو بیرون.
‫- فقط برو. ‫- بهشون می‌گم، باشه؟
‫اون چیزی که واقعاً دیدم.
‫- می‌گی؟ ‫- هر کاری می‌کنم که درستش کنم.
‫دوباره تو سوپرمارکت اتفاق افتاد.
‫بابامو دیدم.
‫دوباره فرستادنم جونیپر هیل.
‫حالا همه فکر می‌کنن هنوز دیوونه‌م یا،
‫نمیدونم، دیوونه ‌ترم. حتی اگه حقیقت رو بگم،
‫هیچ‌ کی باور نمی‌کنه.
‫آدما فقط چیزی رو باور می‌کنن ‫که خودشون ببینن.
‫مهم نیست چی بهشون بگیم ‫مگه اینکه مدرک نشون بدیم.
‫چطور قراره مدرک پیدا کنیم؟
‫واقعاً فکر می‌کنی این جونور
‫وایمیسه تا ازش عکس بگیریم؟
‫مگه چیزی برای از دست دادن داریم؟ ‫ارزش امتحان کردن داره.
‫تا ثابت کنیم من دیوونه نیستم ‫و بابات قاتل نیست.
‫باشه.
‫فرض کنیم این کارو کنیم ‫و واقعاً مدرک گیر بیاریم.
‫بعدش چی کار کنیم؟
‫بفرستیمش کینز که عکسا رو ظاهر کنه؟
‫عمراً عکسا رو پس بگیریم.
‫و من بلد نیستم عکس ظاهر کنم.
‫- تو بلدی؟ ‫- نه.
‫ولی حتماً یکی رو می‌شناسیم که بلده.
‫اون کادیلاک رو تا آخرین پیچ باز کردیم.
‫اگه چیزی توش پنهان بود، پیدا می‌کردیم. ‫تمیزه.
‫جز لکه‌های خون ‫و سوراخ گلوله چیزی نیست.
‫حتی اطراف محل حفاری رو گشتیم.
‫نیم هکتار زمین رو کندیم. ‫بازم شانس نیاوردیم.
‫معلومه.
‫چیزی که دنبالشیم
‫۳۰۰ سال پیش تو دری دفن شده، ‫قبل اختراع ماشین.
‫ولی اون ماشین حتماً چیزی از خودش داده ‫که هالوران بتونه پیداش کنه.
‫بخشی از چرخه ۱۹۳۵ـه.
‫کشتار دار و دسته‌ی بردلی.
‫یه مشت تقلیدکننده دیلینجر. ‫(تبهکار معروف آمریکایی دهه‌ی ۳۰ میلادی)
‫شهر دیوونه شد و تکه‌پاره‌شون کرد.
‫گزارش‌های شاهدان عینی اون موقع نشون میده
‫اون موجود تو یکی از شکل‌هاش دیده شده.
‫این همه کند و کاو کردیم
‫و هنوز به هدف نزدیک‌تر نشدیم.
‫و وقت‌مون داره تموم می‌شه.
‫توانایی‌های روانی هالوران ثابت شده،
‫اما وقتی تو پایگاه گیر افتاده و فقط به نقشه‌ها اشاره می‌کنه، ‫کار زیادی از دستش برنمی‌آید.
‫باید به هدف نزدیک‌ترش کنیم.
‫اگه بشه ببریمش درست بالای سرش.
‫بالای سرش، قربان؟
‫ببرینش تو هوا.
‫هالوران کلید این عملیاته.
‫اگه اتفاقی براش بیفته...
‫سرگرد هنلون مراقبشه.
‫با احترام، قربان،
‫از کجا می‌دونیم هالوران ‫تو میدان بهتر عمل می‌کنه؟
‫شاید یه چیز اضافی ‫برای راهنمایی لازم داره.
‫[سیگار فیلیز پاناتلا]
‫چیزی که خیلی وقت پیش
‫اثر خودشو رو اون موجود گذاشته.
‫به هیچ وجه.
‫- چرت نگو. چرت نگو. ‫- محاله.
‫راه نداره. راه نداره.
‫تو هیچ‌وقت با آرتا فرانکلین نبودی.
‫به خدا قسم!
‫تو دیترویت باهاش آشنا شدم. تو یه کلاب.
‫یه شب با هم شام خوردیم. ‫لعنتی، حتی یه آهنگ هم درباره‌م نوشت.
‫آره، آهنگ «زیاد طول نمی‌کشه».
‫لعنتی، مرد.
‫گندش بزنن!
‫فکر کردم قرار بود ‫امتیاز ویژه داشته باشی.
‫خب که چی؟
‫نمی‌تونی یه جای بهتر برامون جور کنی؟
‫هالوران. وقتشه.
‫ما یه جای بهتر می‌خوایم.
‫مسترز، بی‌شرف. دوست داشتم
‫اون و رفیقاشو تنها گیر بیارم.
‫حیف شد، چون مسترز و دوستاش
‫- دیروز اعزام شدن، دیگه تمومه. ‫- آره، به شونه راست من بگو.
‫باید مرد باشی، پالی.
‫- «مرد باشم»؟ ‫- آره.
‫من اون دوتا رو زمین زدم
‫وقتی تو هنوز زیر تخت دنبال فکت بودی. ‫«مرد باشم».
‫یادم نمیاد کسی رو زمین زده باشی.
‫یادمه مثل بچه پرتت می‌کردن اینور اونور.
‫من عاشقم، نه جنگجو.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫پس چرا تو ارتش هستی؟ چرا اومدی؟
‫- یونیفرم خیلی بهم میاد. ‫- آره؟
‫- نه، موها. موها نه. ‫- گمشو.
‫بهش دست بزنی، مُردی. می‌دونی.
‫- سرگرد. ‫- سرهنگ.
‫سرباز هالوران، ایشون سرگرد هنلون ـه،
‫و فرمانده روسو. ‫خدمه امروزت برای پرواز شناسایی.
‫چطورید، رفقا؟
‫قربان، امروز بعدازظهر ‫دقیقاً قراره چی رو شناسایی کنیم؟
‫کنسول‌هاتون.
‫هالوران رو اینجا به عنوان ‫قطب‌نمای انسانی در نظر بگیرین.
‫هر جا گفت برین.
‫- خوبه. ‫- ببریدش تو هوا.
‫- خب، هالوران. ‫- بله؟
‫این سیگارا چیه؟
‫اینجا سیگار ممنوعه.
‫خب، پس توش چیه؟
‫شما نمی‌فهمی.
‫باید... باید به سمت شرق بچرخی.
‫شرق. حالا!
‫دریافت شد. می‌ریم شرق.
‫چرا... چرا وایستادی؟ باید از اینجا بریم.
‫دیگه در امانیم. نگاه کن.
‫از جنگل بیرون نمیاد.
‫اون چی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫لطفاً وایسا.
‫چرا نمی‌تونه از جنگل بیاد بیرون؟
‫دهنت قرصه؟
‫نمی‌دونم اونا به خیالشون دارن چی کار می‌کنن.
‫محل مراسم‌مون همیشه ممنوعه بوده.
‫- اگه زمین رو می‌خوان... ‫- همیشه زمین رو می‌خوان.
‫حداقل یه قیمت منصفانه بدن
‫تا بتونیم اطراف «مارش» رو درست کنیم.
‫درسته. ما، چی، یه ساعت با دری فاصله داریم؟
‫انگار تو دوتا سیاره متفاوتیم.
‫پول مالیاتی که برای آسفالت خیابون‌هاشون دارن.
‫اون ماشین که در آوردن؟
‫مسئله شکایت‌های قدیمی نیست...
‫مال آل بردلی بود.
‫از سال ۳۵.
‫کشتار.
‫اگه قراره منافع‌مون رو نمایندگی کنی...
‫باید الان کاری کنیم، خاله.
‫- قبل اینکه نزدیک‌تر بشن... ‫- نه.
‫و اونا هم.
‫تو و دوستات نباید دخالت کنین.
‫تو این ماجرا نه.
‫بهت نیاز داریم.
‫می‌فهمی؟
‫باید کاری که براش انتخاب شدی رو انجام بدی.
‫اگه کسی پیشنهادی داره، الان بگه.
‫جان، باید الان کاری کرد.
‫درخواست ملاقات دادم،
‫یه رابط ویژه برای جامعه خواستم.
‫خبری نشد، تو چی پیشنهاد می‌دی؟
‫یه چیز قوی‌تر.
‫با یه نامه توقف کار شروع می‌کنیم.
‫- مزخرفه. ‫- بهشون وقت بدیم جواب بدن،
‫و اگه بازم خبری نشد یه شکایت رسمی
‫از طریق دولت فدرال ثبت می‌کنیم.
‫می‌دونی فقط نادیده می‌گیرنش.
‫می‌خوای جلوشونو بگیری؟
‫من نه.
‫تا وقتی نفهمم
‫دقیقاً اون بیرون دارن چی کار می‌کنن.
‫هی، هالوران، اون عقب روبراهی؟
‫هالوران!
‫لعنتی داره چی کار می‌کنه؟
‫فکر می‌کنی من می‌دونم چشه؟
‫هالوران!
‫«قطب‌نمای انسانی»؟ ‫یارو رو ببین.
‫شبیه قطب‌نما می‌مونه؟ ‫لعنتی داره تشنج می‌کنه.
‫ای خدا.
‫زمین، اینجا یواس‌ای‌اف-کی‌سی135 ـیم.
‫یه رفیق تو فورت براگ دارم، ‫می‌گفت رو بزها
‫کنترل ذهن یا همچین چیزی انجام میدن.
‫یعنی همونه؟ این بزبازیه، لی؟
‫به نظر می‌رسه مشکلی ‫برای هالوران پیش اومده. واکنش نشون نمیده.
‫- درخواست بازگشت دارم. ‫- منفیه، سرگرد هنلون.
‫- مسیر فعلی رو حفظ کنین. ‫- دوباره توصیه می‌کنم. واکنش نداره.
‫درخواست بازگشت دارم.
‫توصیه می‌کنم ‫سرباز هالوران واکنش نشون نمیده!
‫درخواست بازگشت دارم!
‫هالوران!
‫هی! هالوران!
‫تو کی هستی؟
‫مادربزرگ.
‫داره میاد، دیکی.
‫از اینجا برو. زود!
‫هالوران! برگرد عقب، هالوران!
‫- هالوران! هالوران! ‫- نه! نه!
‫- هی! هی! ‫- هر دو داخل هستید؟
‫- چطوری، سرباز؟ ‫- خوبم، قربان.
‫پس...
‫دیدیش.
‫بیشتر اون منو دید.
‫چه شکلی بود؟
‫سرد.
‫امروز اون بالا خوب عمل کردی.
‫اگه کاری هست
‫بتونیم انجام بدیم ‫که وقتت اینجا یه کم راحت‌تر بشه،
‫بهم بگو.
‫- حالا که گفتید... ‫- چه سریع.
‫من و بچه‌ها تو پایگاه، ‫یه کم سخته جایی پیدا کنیم تا خودمونو خالی کنیم.
‫اگه بتونید یه جایی برامون جور کنید که
‫بارون رو سرمون نیاد، ‫می‌دونم که بچه‌ها دعاتون می‌کنن.
‫فهمیدم. ببینم چی کار می‌تونم بکنم.
‫قربان.
‫قرار نبود ما رو ببینه.
‫قرار نبود بفهمه.
‫حس می‌کنم
‫اگه همین ‌جوری ادامه بدیم،
‫شاید بهتره بذاریمش به حال خودش.
‫استراحت کن.
‫بفرمایید، آقایون.
‫قرار بود سفر کوتاه باشه،
‫ولی پرتاب بیشتر از سه ساعت
‫تاخیر داشت ‫بعد اینکه شپرد سوار موشک شد.
‫پس شپرد پرسید ‫می‌تونه بره بیرون جیش کنه،
‫گفتن نه، مجبور شدن موقتاً
‫قطعات الکتریکی لباسش رو خاموش کنن
‫تا بتونه تو شلوارش جیش کنه ‫بدون اینکه برق بگیرتش.
‫یعنی میگی اولین انسانی
‫که رفت فضا تو شلوارش جیش کرد؟
‫آره.
‫می‌تونست بدتر باشه.
‫داداش، بس کن!
‫رو صورتت ریخت.
‫بذار اینو بپرسم.
‫فکر می‌کنی ‫تو کلاس کی بهتره؟
‫چی؟
‫تو شهر شما بهش اندام نمی‌گن؟
‫- نه، می‌گن. ‫- خب، به نظرم دلورسِ.
‫هرچند مارج ترومن خوشگل‌تره.
‫رانی گروگن؟
‫چی کارت داره؟
‫- چی کار کنم؟ ‫- عکس ظاهر کنی.
‫یعنی، اون‌جوری که درباره بمب بدبو حرف زدی،
‫فکر کردم شاید بدونی چه مواد شیمیایی‌ای
‫تو تاریک‌خونه لازم داری.
‫نمی‌تونی بفرستی آزمایشگاه؟
‫نه. می‌تونی کمک کنی یا نه؟
‫شاید، ولی چرا؟
‫اگه بگیم باور نمی‌کنی.
‫امتحانم کن.
‫خب، نظرت چیه؟
‫چرا قبول کردم؟
‫نمی‌تونم کمکش کنم.
‫خب، حرفاشو باور کردی؟
‫فکر می‌کنم خودش باور داره.
‫ولی وقتی ازم خواست، ‫ذهنم کاملاً خالی شد.
‫- عشق این کارو می‌کنه. ‫- آره.
‫- صبر کن، چی؟ ‫- رانی. خیلی باهاش مهربونی.
‫- علایم رو می‌شناسم. ‫- هیچ علامتی نیست.
‫چرا، هست.
‫عشق آدمو وادار به کارای دیوونه‌وار می‌کنه، رفیق.
‫مثل بالا رفتن از بالکن یا...
‫یا نوشتن شعر تو کفشت
‫که کسی نبینه.
‫کی تو کفش شعر می‌نویسه؟
‫یه شخصی.
‫شخصی که عاشقه.
‫باشه، ولی من عاشق رانی نیستم.
‫هر چی تو می‌گی، رومئو.
‫اگه کمک خواستی بگو.
‫امروز چیزی خاص می‌خوای؟
‫خب، نمی‌دونم.
‫با پنج سنت چی میشه خرید؟
‫- فرانسیس شاو. ‫- واقعاً ۵۰ سال گذشته؟
‫غیرممکنه.
‫آره، غیرممکنه.
‫خیلی عجیبه.
‫قبل اینکه بیام اینجا، ‫اصلاً تو رو یادم نبود.
‫- واقعاً بلدی یه دختر رو خوشحال کنی. ‫- یعنی هیچی یادم نمی‌اومد.
‫- تو. این شهر. ‫- تو اولی نیستی.
‫دری این‌ جوریه.
‫هر چقدر هم اینجا بمونی، ‫هر چی دورتر می‌شی،
‫همه ‌چی محو می‌شه.
‫بعضی‌ها می‌گن این جور بهتره.
‫نمی‌دونم.
‫جذابیت‌هایی داره.
‫چی یادته؟
‫زیاد نه.
‫پدرم، زندگی تو پایگاه، ‫ولی بیشتر تو رو یادمه.
‫یه تابستون بود، فرانسیس. ‫۱۲ ساله بودیم.
‫بعید می‌دونم اسمم خاطرت مونده باشه.
‫نه.
‫تا این هفته.
‫مسئول حفاری‌ها تویی؟
‫اون بیرون چیکار می‌کنی، فرانسیس؟
‫بررسی خاک.
‫می‌خوایم بفهمیم لوله رو از کجا بکشیم
‫تا از کنداسکیگ آب بیاریم.
‫و جامعه‌مون نگرانه
‫حفاری‌تون به اجساد مقدس‌مون دست‌درازی کنه.
‫نمی‌تونیم اجازه بدیم ‫گورهای بی‌علامت نابود بشن.
‫پس بیا با هم کار کنیم.
‫می‌تونی دقیقاً نشونمون بدی ‫به کجاها دست نزنیم.
‫می‌دونم شاید برای کسی ‫تو موقعیت من زیاد معنی نداشته باشه،
‫ولی می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫دلم می‌خواد باور کنم.
‫با شورای شهر حرف می‌زنم.
‫قول نمیدم.
‫تماس می‌گیرم.
‫خوشحال شدم دیدمت، رز.
‫منم همین‌طور.
‫چی شده؟ ‫چرا اینقدر گرفته‌ای؟
‫بابام دستور انتقالی گرفته.
‫صبح می‌ریم.
‫می‌خواستم صبر کنم ‫اینو بهت پس بدم، ولی...
‫فکر کنم باید دست تو باشه. ‫یه چیزی که فراموشم نکنی.
‫باید یه قولی بهم بدی، باشه؟
‫قول بده هیچ‌وقت منو، این تابستون،
‫دوستیمون رو فراموش نکنی.
‫فرانسیس، هنوز نمی‌دونی ولی...
‫اینجا یه جوریه که آدما فراموش می‌کنن
‫حتی اگه نخوان.
‫وای خدایا! اینجا عالیه، مرد!
‫از کجا اینجا رو بلد بودید؟
‫جای رفیقامه. پاتوقشونه.
‫یا بود.
‫نه بابا! عاشق اینام!
‫خب، چطور عکس بگیریم؟
‫خب، فکر کنم یا صبر کنیم
‫دوباره بیاد سراغمون یا...
‫تا حالا به چه شکل‌هایی اومده سراغتون؟
‫متی، بابام.
‫- مامان رانی. ‫- آره، ولی خودشون نیستن.
‫خودشو جای اونا می‌زنه ‫تا بترسونتمون.
‫سوال درست اینه که اون چه کوفتیه؟
‫- اوریشا. ‫- چی؟
‫می‌دونی، روح شرور.
‫خب، همه‌شون بد نیستن، ‫ولی این یکی خیلی پلیده.
‫از کجا می‌دونی؟
‫خب، مطمئن نیستم، ‫اما عموم یه بابالائو بود.
‫تو کوبا، به کشیش سانتریا میگن.
‫بهم گفت هر وقت کسی زیر حرفش می‌زد،
‫یکی پولشو پس نمی‌داد،
‫اوریشا رو احضار می‌کرد ‫و می‌فرستاد سراغشون.
‫و اونایی که واقعاً بدجنس
‫همیشه به شکل اجداد مرده‌شون در میان.
‫تا حسابی اونارو بترسونه.
‫و می‌تونست احضارشون کنه؟
‫آره، ولی باید می‌رفت قبرستون، ‫شمع روشن می‌کرد.
‫خیلی کار می‌برد.
‫دیوونه‌کننده‌ست، مگه نه؟
‫برو! برو! برو!
‫نه! باد لعنتی!
‫ریچ...
‫بهت گفته بود چطور این کارو می‌کنه؟
‫عصر بخیر، خانم.
‫- ممنون. بفرما تو. ‫- بله، خانم.
‫سرگرد.
‫- خودتو دست کم نگیر. ‫- زعفرون اسپانیایی توش ریختی؟
‫متاسفانه تو این حوالی، ‫غذاهای کِیجِن زیادی پیدا نمی‌شه.
‫اینجا چیزا فرق می‌کنه،
‫موافقم.
‫ولی داریم عادت می‌کنیم.
‫کم کم مثل خونه‌مون میشه.
‫اینجا رو زیاد دوست نداری، مگه نه، خانم هنلون؟
‫بدم نمیاد.
‫می‌دونی، سخته دلت برای چیزایی ‫که جا گذاشتی تنگ نشه.
‫لازم نیست وارد این حرفا بشیم.
‫معلم تاریخ بودم.
‫مدرسه رنگین‌پوست‌ها؟
‫مگه اونجا نوع دیگه‌ای بود ‫که بذارن درس بدم؟
‫درسته.
‫سعی کردیم اینجا تو مدرسه کار پیدا کنیم،
‫ولی فقط کار دفتری داشتن. ‫صلاحیتش بیشتر از ایناست.
‫چیزای دیگه هم بود. ‫جلسات، راهپیمایی‌ها.
‫- لطفاً. ‫- جنبش.
‫سرگرد نگرانه که فعالیتم
‫برای همکاراش بد به نظر بیاد.
‫جلوی پیشرفتش تو ‫زنجیره غذایی ارتش رو بگیره.
‫نگرانی‌شون بیراه هم نیست، خانم.
‫رنگین‌پوست بودن تو ارتش به خودی خود سخته.
‫و اگه جاه‌طلب باشی،
‫زندگی خصوصیت باید تمیزتر از یونیفرمت باشه.
‫خب، تعجب نمی‌کنم ‫شما دوتا هوانورد با هم رفیقید.
‫ببخشید، برم دسر رو بیارم.
‫پس پسرتون امشب کجاست؟
‫ویل؟
‫یه روز می‌بینیش.
‫ولی الان رفته خونه دوستش.
‫این دوربین محشره.
‫وای، پسر. تا حالا همچین چیزی ندیده بودم.
‫ویل.
‫چت شده؟
‫هیچی.
‫سلام، رانی.
‫فیلما رو هدر نده.
‫هر عکسی که بتونیم لازم داریم.
‫- باشه، ببخشید. ‫- درسته؟
‫- هر کار گفتی کردیم. ‫- آره، عالیه. نمره کامل می‌گیری.
‫باشه.
‫- شروع کنیم؟ ‫- آره، حتماً.
‫چرا که نه؟ بیاین.
‫غذا عالی بود، سرگرد.
‫همسرت آشپزی بلده.
‫بهت نگفتم پسر داریم.
‫حتماً از یکی تو پایگاه شنیدم.
‫اون بالا چی شد؟
‫یعنی، چشماتو بستی
‫دنبال چیزی می‌گشتی.
‫این چه کاریه؟
‫مادربزرگم می‌گفت مثل...
‫مثل این می‌مونه که چیزها رو می‌بینی ‫بدون اینکه واقعاً ببینی.
‫آره، می‌دونم. مسخره‌ست، مگه نه؟
‫جایی که بزرگ شدم، ‫همه یکی رو می‌شناختن که این مدلی بود.
‫ولی خودم هیچ‌وقت از نزدیک ندیده بودم.
‫جالبه، درست قبلش،
‫از پسرم پرسیدی، یه چیزی حس کردم.
‫آره، یه جایی عقب ذهنمه.
‫نمی‌تونم توصیف کنم،
‫عجیب‌ترین چیزیه که تو عمرم حس کردم.
‫و فقط یه بار دیگه حسش کردم.
‫شبی که بهم حمله شد...
‫تو اونجا بودی.
‫تو لوله رو نگرفته بودی، ‫ولی می‌دونم چی حس کردم.
‫از سرم دور بمون. فهمیدی؟
‫باشه. باشه. نگران نباش.
‫این یعنی چی؟
‫دیدم آدما موقع مرگ به چی فکر می‌کنن.
‫به خانواده‌شون فکر می‌کنن. ‫به حسرت‌هاشون.
‫ولی تو؟
‫تفنگ رو سرت، انگشت رو ماشه.
‫داشتی تحلیل می‌کردی.
‫فقط...
‫جمع‌آوری اطلاعات.
‫انگار بخشی از مغزت که باید بترسه،
‫اصلاً وجود نداره.
‫پس تو
‫از اون آدما نیستی ‫که بخوام باهاش دربیفتم، سرگرد.
‫ولی تو جونمو نجات دادی.
‫حتماً دوست دارم تو سنگر باهات باشم.
‫باشه.
‫کی دسر می‌خواد؟
‫کیک شکلاتی تقریباً آماده‌ست.
‫- من کیک شکلاتی می‌خوام. ‫- باشه.
‫بیا، لی.
‫ریچ، همش داری یه چیز رو تکرار می‌کنی.
‫چیه؟ چی داری می‌گی؟
‫سانتا ماریا؟
‫دعا برای مرده‌ها؟
‫حالا صبر می‌کنیم.
‫حس می‌کنم باید پشت به هم باشیم ‫تا اطراف رو ببینیم، مگه نه؟
‫آره، عموم همینو گفت.
‫آره. آره، فکر خوبیه.
‫ببخشید.
‫باید برم جیش کنم.
‫نه. صبر کن، فکر کردم گفتی
‫تا تموم نشده نمی‌تونیم از دایره بریم بیرون.
‫نه، می‌تونی. ‫فقط باید سریع برگردی.
‫پسرعموم گفت.
‫تو گفتی عموت انجام داده.
‫آره، ولی بیشتر از پسرعموم شنیدم، پس...
‫از خود عموت نشنیدی؟
‫خب، کلش رو نه.
‫- ایستگامون کرده. ‫- باشه، بریم.
‫صبر کنین، رفقا، ‫سعی داشت کمک کنه.
‫این مزخرفاتو از خودش در آورده؟
‫بیخیال بابا. هیولاها، ارواح، ‫اینا مزخرفن.
‫پس هنوز حرفمو باور نکردی؟
‫فکر می‌کنی خیال کردم؟
‫من... باور دارم که تو به حرفت باور داری.
‫ببخشید، باشه؟ من... نخواستم...
‫- ران! ‫- صبر کن، رانی!
‫دوست پیدا کردن سخته.
‫- می‌دونی؟ ‫- می‌دونم، پسر. می‌دونم.
‫خوبی؟
‫نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم.
‫زود باش، ریچ! باید بهشون برسیم!
‫تو هم می‌بینی؟
‫فکر کنم یه خبریه.
‫هی، ران، آروم‌تر. ران، صبر کن.
‫وای!
‫چه خبر شده؟
‫برو، برو، برو!
‫چیزی نمونده!
‫عمو؟
‫نه، عمو!
‫چه خبره؟
‫این واقعی نیست. واقعی نیست.
‫گرفتمش! گرفتمش!
‫♪ پرتقال و لیمو ♪ ‫♪ زنگ‌های سنت کلمنت ♪
‫ریچ! دوربین رو بردار!
‫می‌بینمش!
‫برش داشتم. برش داشتم.
‫چراغ قوه.
‫لعنتی!
‫لعنتی! وای!
‫- ریچ؟ ‫- ویل، دوربین رو بگیر!
‫خداجون، اون چه کوفتی بود؟
‫ویل کجاست؟ ‫بچه‌ها، بچه‌ها! هی، وایسید!
‫ویل کجاست؟ ‫الان پشتم بود.
‫- بیا! ‫- زود باش!
‫- بیا! خدایا! ‫- زود، از اونجا بیا بیرون!
‫زود باش!
‫- باید حرفت رو باور می‌کردم. ‫- معلومه!
‫کمک می‌خوای؟
‫لعنت، فکر کنم دو تا پام قلم شد.
‫خب، اول سه تا سینی
‫و یه ظرف آب لازم داریم.
‫- یه سینی رو با محلول ظهورکننده پر کن. ‫- بوی نوشابه گازدار میده.
‫- می‌شه خوردشون؟ ‫- نه.
‫یه سینی رو با مایع ترکیب ‫و اون یکی رو با مایع توقف پر می‌کنیم.
‫ریچ، به اون دست نزن.
‫نور قرمز.
‫تایمر.
‫و حالا صبر می‌کنیم.
‫یا خدا.
‫من اینو گرفتم.
‫بچه‌ها، یالا.
‫بیا.
‫تدی!
‫موفق شدیم.
‫- واقعاً عکس گرفتیم. ‫- خدایا.
‫زود باش، بعدی. ‫یالا. صبر کن، از این ‌طرف، مگه نه؟
‫- نه، اون‌ طرف. ‫- باشه. بیا.
‫سوزی!
‫آره! خدای من.
‫آره.
‫- رانی. ‫- دارم میام.
‫عکسیه که تو سردابه گرفتم.
‫این چیه؟
‫یه دلقک ـه.
www.Doostihaa.com